Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Το παλιό Μνημόνιο και άλλα τινά…

Βρισκόμαστε σε περίοδο ξένης κατοχής της χώρας μας. Οι κύριοι Στρος Καν και Ολι Ρεν μας επισκέπτονται ως κατακτητές, μας συμπεριφέρνονται ως ευνούχους σε χαρέμι, παίζουν με τον πόνο και την οδύνη μας και ζητάνε και άλλα μέτρα…
Οι πολιτικοί στον τόπο μας δεν είναι κυρίαρχοι, δεν αποφασίζουν, απλώς εκτελούν εντολές. Είναι δοτοί και το ξέρουν. Είναι αναλώσιμοι και το γνωρίζουν καλά. Προσπαθούν λοιπόν να είναι πιστοί στα αφεντικά τους και να εφαρμόζουν κατά γράμμα τις εντολές τους. Για αυτό το έρημο το κοκαλάκι της εξουσίας…
Ζούμε την εποχή του τρίτου μεταναστευτικού ρεύματος. Αμερική, Αυστραλία, Γερμανία, τώρα πού; Το μέλλον των παιδιών μας είναι στην ξενιτιά και κατά τα άλλα ο κύριος Πάγκαλος παχαίνει και εξακολουθεί να πετά … ότι του λένε να πετάξει!
Τόσα χρόνια καθόταν με την παρέα του στο μεγάλο τραπέζι με το φαγοπότι, εμείς, ο ελληνικός λαός δηλαδή, καθόμαστε στη γωνία ως επαίτες και μαζεύαμε τα ψίχουλα που έπεφταν και τώρα αφενός ισχυρίζεται ότι μαζί φάγαμε αφετέρου μας ζητά να πληρώσουμε τα σπασμένα και τον λογαριασμό !!!

Οι στρατευμένοι «δημοσιογράφοι»


Από κοντά, αρωγός και συμπαραστάτης, ένα από τα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας, η ξετσίπωτη δημοσιογραφία των (περισσότερων) τηλεαστέρων.
Ένα σπάνιο και μοναδικό είδος ανθρώπων, αφού κάθε βράδυ, στα δελτία ειδήσεων, μετατρέπονται σε ιατροδικαστές, δικηγόρους, γιατρούς, οικονομολόγους, μηχανικούς, εμπειρογνώμονες πάσης φύσεως, βάλτε να έχετε, ανάλογα με το θέμα και την περίπτωση.
Κάθε βράδυ μια θεατρική παράσταση εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια του ανύποπτου τηλεθεατή. Οι καλεσμένοι «εξυπηρετικοί», οι ατάκες κλασσικές, τα κείμενα «παπαγαλία», οι θεατρινίστικες φιγούρες χαμηλής στάθμης, οι μούτες και τα χαμόγελα ποικίλουν αναλόγως της αποδοχής ή μη κάποιων θέσεων που, πάσει θυσία, πρέπει και οφείλουν να προωθηθούν!
Αχθοφόροι οικονομικών συμφερόντων των αφεντικών τους, εκτελεστές πολιτικών συμβολαίων, τραμπούκοι της ελληνικής κοινωνίας, επιτελούν κάθε βράδυ εγκεφαλικές τομές στο μυαλό και την σκέψη των τηλεθεατών.
Χαμαιλέοντες που άλλοτε μετατρέπονται σε βρικόλακες άλλοτε σε εύθυμους - χαζοχαρούμενους σχολιαστές, καταφέρνοντας πάντα στο τέλος να ξεγελούν και να υπνωτίζουν τον τηλεθεατή.
Φουρναραίοι που ψήνουν επί ώρες - χρόνια τους πολίτες στην γάστρα της παραπλάνησης και της ανηθικότητας, καταφέρνοντας να μετατρέψουν όλους μας σε φραντζόλες ίδιου μεγέθους, βάρους, γεύσης και σχήματος.
Χειριστές της ποιο τέλειας μηχανής, που καταφέρνει πάντα να παράγει με θαυμαστή ακρίβεια το ίδιο αποτέλεσμα. Παραπληροφόρηση, αποχαύνωση, απραξία, ανεκτικότητα, φόβο, παράλυση.
Προετοιμάζουν πάντοτε, με θαυμαστή συνέπεια μάλιστα, το έδαφος για τα όποια επώδυνα μέτρα πρόκειται να ακολουθήσουν έτσι που να μας φανούν λογικά και … αναγκαία!



Φαρμακοποιοί αφού καταφέρνουν με νοηματική ένεση, να εισάγουν στον καθένα μας την ποσότητα της οργής και θυμού που θέλουν. Οργή και θυμός που αδρανοποιείται με έναν μαγικό τρόπο όταν δεν συμφέρει τα… αφεντικά τους (πολιτικά και μη).
Αποτελούν το πλέον καταστροφικό όπλο εναντίον της λογικής και της αναζήτησης πραγματικής διεξόδου από τα προβλήματα αφού καταφέρνουν, με την μαύρη τους προπαγάνδα, να κρατούν εγκλωβισμένους εκατομμύρια ανθρώπους στους ποιο σκοτεινούς λαβύρινθους σκέψης και ατολμίας που μπορεί να φανταστεί κανείς.
Νισάφι πια! Κλείστε το χαζοκούτι.... Αντιδράστε στην ύπνωση… Διαβάστε ένα βιβλίο. Διαβάστε την ιστορία μας. Επαναλαμβάνεται δυστυχώς και, είτε είναι σαν φάρσα είτε όχι, δεν μας διδάσκει!
Τούτη η χώρα έχει περάσει πολλές επιτηρήσεις, πτωχεύσεις και … μνημόνια. Ψάχνοντας βρήκα ένα παλιό μνημόνιο στο διαδίκτυο, το έγραψε ο γνωστός δημοσιογράφος Δημήτρης Καμπουράκης, και σας το παρουσιάζω.

Το Παλιό μνημόνιο

«Διαβάστε τι έγινε στην ελληνική οικονομία το 1843, συγκρίνετε το με το σήμερα και θα αντιληφθείτε τι συμβαίνει στην παγκόσμια και στην ελληνική ιστορία, ανεξαρτήτως εποχών, προσώπων και ονομάτων. Η σύγκριση, μόνο ανατριχίλα μπορεί να προκαλέσει. Έχουμε και λέμε:
Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στις τράπεζες της Ευρώπης τα τοκοχρεολύσια παλιότερων δανείων που είχε πάρει η χώρα. Δυστυχώς τα λεφτά δεν είχαν πάει σε υποδομές που θα βοηθούσαν την κατεστραμμένη ελληνική οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίους της επανάστασης και στα λούσα του παλατιού και των Βαυαρών συμβούλων του στέμματος. (Σας θυμίζει τίποτα;)
Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το μισό των συνολικών εσόδων του ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύρια ετησίως. Στην πραγματικότητα, με την καταβολή των τόκων δεν περίσσευε τίποτα να επενδυθεί προς όφελος του ελληνικού λαού. (Αυτό μήπως;)
Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, τα οποία όμως δεν αποδίδουν τόσο ώστε να συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα για την ετήσια δόση χρήματα. Έτσι, τον Ιούνιο του 1843, η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει το ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις μεγάλες δυνάμεις, ώστε να αποπληρώσει τα παλιά. Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά. (Βρε κάτι συμπτώσεις...)



Αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία – Γαλλία - Ρωσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το ελληνικό χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο. Οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στην ελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίηση του. Αρχίζουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήνα υπογράφουν μνημόνιο (!), σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα πρέπει να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει μέσα στους επόμενους μήνες το αστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, που θα δοθούν στους δανειστές της.
(Πάμε πάλι απ' την αρχή. Σας θυμίζει τίποτα;)

Για να είναι σίγουροι ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα, οι πρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να παίρνουν ανά μήνα λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους, αλλά και των ποσών που εισπράττονται. (Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...)
Για να μην πολυλογώ, σας αναφέρω τα βασικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου. Κάθε ομοιότητα με την εποχή μας είναι εντελώς τυχαία και πέραν των προθέσεων του ιστορικού:
1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν.
2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες.
3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια.
4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της "δεκάτης", που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή.
5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.
6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα.
7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους.
8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου.
9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό.
10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες "εθνικές γαίες" με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης.
11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού.

Δεν είναι ανατριχιαστικά όμοια με την εποχή μας; Είδατε που οι οικονομικές συνταγές λιτότητας είναι σαν το παλιό καλό κρασί; Ίδιες, αιώνιες, ανυπόφορες. Κι επειδή ξέρω ότι θα ρωτήσετε «τι πέτυχαν με όλα αυτά;», σας απαντώ:
Ο κόσμος εξαθλιώθηκε για μεγάλο διάστημα, οι ξένοι πήραν ένα μέρος των χρημάτων τους, η χώρα είδε κι έπαθε να συνέλθει, αλλά φαλίρισε ξανά μετά από πενήντα ακριβώς χρόνια, με το «Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαριλάου Τρικούπη το 1893. Πάντως, το συγκεκριμένο μνημόνιο του 1843, από πολλούς ιστορικούς θεωρείται μία από τις σοβαρότερες αφορμές για το ξέσπασμα της επανάστασης της 3ης Σεπτέμβρη 1843, που έφερε Σύνταγμα στη χώρα.»
Δ. Καμπουράκης
http://www.protagon.gr/

14/12/2010

Δεν υπάρχουν σχόλια: