Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Συνέντευξη στο Prisma


Πιπερόριζα - Ginger (Zingiber officinalis)


 Η πιπερόριζα ή τζίντζερ (παλαιότερη ελληνική ονομασία ζιγγίβερη ή ζιγίβερις είναι η ρίζα του φυτού Zingiber officinalis (Ζιγγίβερις η φαρμακευτική) η οποία χρησιμοποιείται στην ιατρική αλλά και ως μπαχαρικό στο φαγητό ή ως εξωτική λιχουδιά. Το είδος αυτό δίνει το όνομα στην ομάδα φυτών Zingiberaceae, την  ίδια δηλαδή όπου ανήκει και το  κάρδαμο, η galanga και ο κουρκουμάς.

Ετυμολογία
Η προέλευση της λέξης τζίντζερ είναι αντιδάνειο από το αγγλικό όνομα του μπαχαρικού, προερχόμενο αρχικά από την Ταμίλ γλώσσα: ίντζι βερ . Ο βοτανικός όρος για τη ρίζα στην Ταμίλ γλώσσα είναι βερ έτσι ονομάζεται ρίζαίνζι ή ίνζι βερ Η ελληνική ζιγγίβερις συναντάται ως ginginer στη μεσαιωνική λατινική και εν συνεχεία στην παλιά αγγλική gingifere, την οποία ύστερα η γαλλική ονομάζει gingembre και καταλήγει στα αγγλικά ginger.
Η  αρχική της ονομασία υπέστη διάφορες αλλαγές στην γλώσσα της κάθε χώρας, ανάλογα με τους επικρατούντες κανόνες ευφωνίας, και έτσι θα την  συναντήσετε με τις  ακόλουθες ονομασίες : ginger στα αγγλικά, zenzero στα  ιταλικά, gingembre στα  γαλλικά, ingwer στα γερμανικά, jengibre στα ισπανικά, zencefil στα τούρκικα.  
Σύμφωνα με κάποιους άλλους μελετητές της  ετυμολογίας, η λέξη zingiber προέρχεται από το  αραβικό zind-schabil, που  σημαίνει ρίζα. Εξ' αλλου, το φυτό παρουσιάζεται με διαφορετικές μεταξύ τους ονομασίες ακόμη και στις  χώρες στις οποίες καλλιεργείται. 

Καταγωγή
Κατάγεται από την  Άπω  Ανατολή και  καλλιεργείται στην Νότια Ασία, την Ανατολική Αφρική αλλά και στην Καραϊβική.
Από το 1585, η πιπερόριζα της Τζαμάικα ήταν το πρώτο ανατολίτικο μπαχαρικό το οποίο καλλιεργήθηκε στο Νέο Κόσμο (στην Αμερική και Ωκεανία) και στη συνέχεια έγινε εισαγωγή στην Ευρώπη.  
Κάποιοι ισχυρίζονται ότι έφτασε στην Δύση μέσω της Ελλάδας, όπου την έφεραν οι επιζήσαντες στρατιώτες του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επιστρέφοντας στην πατρίδα μετά το πέρας των μεγάλων εκστρατειών. 
Η Ινδία έχει την πρωτιά στην παραγωγή (περίπου 30% - 50% της παγκόσμιας παραγωγής γίνεται στην Ινδία), αντικαθιστώντας την Κίνα, η οποία βρίσκεται στη δεύτερη θέση παραγωγής (~20.5%). Ακολουθεί η Ινδονησία (~12.7%), το Νεπάλ  (~11.5%) και η Ταϊλάνδη (~10%).
Σήμερα, η ποιοτικότερη πιπερόριζα καλλιεργείται στην Kαραϊβική.

Περιγραφή
Το  φυτό της  πιπερόριζας, αποτελείται από ένα  κονδυλώδες  ρίζωμα με χαρακτηριστική καφέ φλούδα στο εξωτερικό του, ενώ εσωτερικά έχει ανοιχτό κίτρινο χρώμα και αναδύει χαρακτηριστικό πικάντικο και  λεμονοειδές άρωμα..
Πολλαπλασιάζεται με ριζώματα από μητρικές φυτείες με μήκος 3-5 εκατοστά, βάρος 15-20 γραμμάρια και τουλάχιστον έναν βλαστοφόρο οφθαλμό και κάθε χρόνο μπορεί να φτάσει σε ύψος ως 1 μέτρο και 20 εκατοστά από οφθαλμούς στα ριζώματα του φυτού. Οι βλαστοί της πιπερόριζας είναι συμπαγείς, κυλινδρικοί, όρθιοι και περικλείονται από μεμβρανώδη κολεό
Τα φύλλα που προκύπτουν είναι μυτερά, λεία και μακριά, με μήκος περίπου 1,5 με 2,5 εκατοστά και πλάτος 8 με 15 εκατοστά, ενώ ο μίσχος τους αναπτύσσεται αντιδιαμετρικά, κατ' εναλλαγή των πλευρών. Τα άνθη αναπτύσσονται εσωτερικά σε κωνοειδείς ταξιανθίες οι οποίες αποτελούνται από σειρές πράσινων βράκτιων φύλλων. Εσωτερικά κάθε βράκτιου προκύπτουν λουλούδια με ποικιλία χρωμάτων όπως άσπρα, κίτρινα και πορτοκαλί.
Ο καρπός της  πιπερόριζας είναι μια  κάψα, που  χωρίζεται σε 7  εσωτερικά διαμερίσματα που περιέχουν πολυάριθμους σπόρους.

Tι περιέχει
Το τζίντζερ αποτελείται σε μεγάλο ποσοστό από νερό (περίπου 80%). Επιπλέον, περιέχει αρκετό κάλιο, ψευδάργυρο, και πολυφαινόλες, στις οποίες οφείλονται κάποιες από τις ωφέλιμες δράσεις του.
Tο ενεργό συστατικό της πιπερόριζας είναι η τζιντζερόλη, η οποία, όταν μαγειρευτεί, έχει πικάντικο άρωμα και μια γλυκιά και ταυτόχρονα πιπεράτη γεύση. Η ρίζα αυτού του βοτάνου έχει λίγες θερμίδες, αλλά είναι πολύ πλούσια πηγή πολλών βασικών θρεπτικών συστατικών και βιταμινών.

Θρεπτική αξία ανά 100 γρ. τζίντζερ
Ενέργεια: 80 kcal / Λιπαρά: 0,4 γρ. / Yδατάνθρακες: 18 γρ. / Φυτικές ίνες: 2 γρ. / Πρωτεΐνες: 2 γρ. / Mαγνήσιο: 43 mg / Xαλκός: 2 mg / Kάλιο: 415 mg / Φώσφορο: 34 mg / Aσβέστιο: 16 mg /Nάτριο: 13 mg / Bιταμίνη C: 5 mg / Φυλλικό οξύ: 11 μg

Οι θεραπευτικές ιδιότητες του τζίντζερ
Από τα αρχαία χρόνια η πιπερόριζα χρησιμοποιείται στις ιατρικές παραδόσεις της Ασίας (π.χ. Ινδία και Κίνα), των Ελλήνων και των Αράβων, συνήθως σε αφεψήματαβάμματα ή μίγματα αιθερίων ελαίων. Πολλές επιστημονικές μελέτες έχουν γίνει για να αποκρυπτογραφηθεί η χημική σύνθεση αυτού του φυτού και να αποδειχθεί η ωφέλεια που προσφέρει στον ανθρώπινο οργανισμό. 

Εσωτερικές χρήσεις του τζίντζερ
Βελτιώνει τις λειτουργίες του πεπτικού συστήματος
Oι Kινέζοι το συνιστούν εδώ και 2000 χρόνια για τη βελτίωση στομαχικών διαταραχών και για την καλύτερη λειτουργία του πεπτικού συστήματος. Πρόκειται για μια από τις πιο δημοφιλείς ιδιότητες του τζίντζερ. Τείνει να συσσωρεύεται στην γαστρεντερική οδό, διευκολύνοντας την λειτουργία του εντέρου. Διεγείρει το πάγκρεας αυξάνοντας τα ένζυμα που συμμετέχουν στην πέψη και ενισχύει την απορρόφηση των τροφών. Επίσης, μπορεί να ανακουφίσει από την  κοιλιακή διάταση, τον τυμπανισμό, τις στομαχικές διαταραχές και τους κολικούς.
Βοηθάει στην πρόληψη των εντερικών προβλημάτων
Λόγω της αντιβακτηριακής του δράσης προλαμβάνει τις αλλαγές στην εντερική χλωρίδα.
Είναι πολύ αποτελεσματικό κατά της δυσπεψίας και της ναυτίας
Πρόκειται για την καλύτερη θεραπεία ενάντια στη ναυτία, από οποιονδήποτε λόγο και αν προέρχεται. Για παράδειγμα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη ναυτία κατά τη διάρκεια ενός ταξιδίου (με πλοίο, αυτοκίνητο, λεωφορείο κλπ). Μπορεί να χρησιμοποιηθεί από ανθρώπους που κάνουν χημειοθεραπείες, τις εγκύους κατά τους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης (σε αυτή τη περίπτωση, η θεραπεία δεν πρέπει να είναι μακροχρόνια) καθώς και για μετεγχειρητική ναυτία.
Aν μετά το φαγητό νιώθετε φούσκωμα, πιείτε ένα τσάι με τζίντζερ. Φτιάξτε το τσάι σας όπως συνήθως και προσθέστε 1 κουταλάκι τριμμένο τζίντζερ. Tο ίδιο κάντε αν έχετε ναυτία. 
Θεραπεύει το έλκος και ταυτόχρονα αποτρέπει την ανάπτυξή του.
Λόγω της αντιβακτηριακής του δύναμης, εξαλείφει τα βακτήρια Helicobacter Pylori τα οποία εκκρίνουν αμμωνία. Το τζίντζερ είναι εξαιρετική φυσική θεραπεία για την γαστρίτιδα και τον περιορισμό των υπερβολικών στομαχικών οξέων.
Μειώνει τη διάρροια και την δυσκοιλιότητα
Εξαλείφει τα επιβλαβή βακτήρια και μικροοργανισμούς όπως η  E. Coli, η οποία προκαλεί διάρροια στα παιδιά και γαστρεντερίτιδα. Ταυτόχρονα αυξάνει την εντερική περίσταλση, η οποία προωθεί τις εντερικές κινήσεις σε περίπτωση δυσκοιλιότητας.
Προλαμβάνει τις καρδιακές παθήσεις
Είτε πρόκειται για ανακοπή, θρόμβωση, στηθάγχη του θώρακα.
Η λήψη υψηλής δοσολογίας Ginger (πάνω από 10g ημερησίως) μειώνει σημαντικά τη συσσώρευση αιμοπεταλίων (δημιουργία θρόμβων), διότι καταστέλλει τη δημιουργία θρομβοξάνης κατά 37%. Το Ginger μειώνει τα επίπεδα χοληστερόλης (και καταστέλλει τη βιοσύνθεση νέας χοληστερόλης) όταν λαμβάνεται μακροπρόθεσμα. Επίσης, έχει αποδειχθεί ότι οι ενώσεις capsaicin (καψαϊκίνη) και shogaol, που περιέχονται στο Ginger, μειώνουν την αρτηριακή πίεση.
Μπορεί να βοηθήσει στο διαβήτη
.
Η Πιπερόριζα μπορεί να βοηθήσει στον έλεγχο των επιπέδων σακχάρου στο αίμα, με βάση το αποτέλεσμα μιας μελέτης που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ. Ένα συστατικό της ασιατικής ρίζας αυξάνει την ικανότητα απορρόφησης της γλυκόζης των μυών. Με αυτόν τον τρόπο, ο κίνδυνος των επιπλοκών για τα άτομα με διαβήτη μειώνεται.
Προωθεί την καλή κυκλοφορία στα άκρα
Περιορίζει τους πόνους στα πόδια ή αλλά συμπτώματα στα δάχτυλα που προκαλούνται από την  ασθένεια Raynaurd.
Μειώνει τη φλεγμονή και τον πόνο. Ο πόνος και η φλεγμονή συχνά είναι αλληλένδετα και το τζίντζερ φημίζεται για τις φυσικές αντιφλεγμονώδεις ιδιότητές του. Οι μελέτες δείχνουν ό,τι μπορεί να ανακουφίσει όσες πάσχουν από τις κράμπες της περιόδου. Επιπλέον, μπορεί να μειώσει τις ημικρανίες, τους μυϊκούς πόνους και τον πόνο στις αρθρώσεις.
Τα τελευταία χρόνια, ερευνητικές ομάδες αποφάσισαν να μάθουν εάν ασκούν την ίδια δράση και στους ανθρώπους, αναφέρει η εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς». Σε μελέτη, που δημοσιεύθηκε στην Επιθεώρηση «The Journal of Pain», συμμετείχαν 74 ενήλικοι οι οποίοι έκαναν ασκήσεις που στόχο είχαν να τους προκαλέσουν μυϊκό πόνο και φλεγμονή. Επί 11 ημέρες οι εθελοντές, είτε έτρωγαν 2 γραμμάρια πιπερόριζα την ημέρα, είτε μια ανενεργό ουσία. Όπως διαπίστωσαν οι ερευνητές, η πιπερόριζα μείωνε κατά περίπου 25% τον πόνο τους, αλλά μόνο μετά το πρώτο 24ωρο από τη γυμναστική.
Πίνοντας ένα τσάι με ένα μικρό κομμάτι της ρίζας τζίντζερ, είναι ένας εύκολος τρόπος για να απαλλαγείτε από τους πονοκέφαλους, που σας ταλαιπωρούν.  Εάν από την άλλη πονάνε οι μύες σας, τότε γεμίστε τη μπανιέρα και προσθέστε ένα-δυο σταγόνες έλαιο τζίντζερ και μουλιάστε για 20 λεπτά.
Δρα κατά των καρκινικών κυττάρων
Σύμφωνα με παλιότερη μελέτη στον καρκίνο του μαστού, βρέθηκε ότι η πιπερόριζα σκότωσε πολλά από τα καρκινικά κύτταρα και επιβράδυνε την ανάπτυξη άλλων.
Έχει αντιπυρετική και αντιμικροβιακή δράση.  
Οι πολλές εφαρμογές και χρήσεις της πιπερόριζας συμπεριλαμβάνουν την θεραπεία του άσθματος, της βρογχίτιδας, και άλλων αναπνευστικών προβλημάτων μαλακώνοντας και απομακρύνοντας τα φλέγματα από τους πνεύμονες.  
Αποτελεσματικό κατά της γρίπης
Η Ημερήσια κατανάλωση του τζίντζερ μπορεί να σας προφυλάξει από τη γρίπη κατά τη διάρκεια της χειμερινής περιόδου. Αυτό το φυτό είναι πλούσιο σε ψευδάργυρο, χρώμιο και μαγνήσιο, τα οποία διεγείρουν την κυκλοφορία του αίματος και δυναμώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Πίνοντας ένα τσάι με τζίντζερ και λεμόνι σε καθημερινή βάση, θα σας βοηθήσει να μείνετε υγιείς σε κάθε εποχή του έτους. Το τζίντζερ μειώνει τον πυρετό, τη ρινική συμφόρηση και τους πόνους στις αρθρώσεις που προκαλούνται λόγω της γρίπης. Αν έχετε κάποιο κρύωμα, μειώνει την πίεση στο στήθος που προκαλείται από την συσσώρευση βλεννογόνων. Αυτό ισχύει και για όσους πάσχουν από ιγμορίτιδα και ρινική συμφόρηση.
► Για το κρυολόγημα
● Bάλτε σε ένα φλιτζάνι καυτό νερό, 1 κουταλάκι τζίντζερ σε σκόνη ή τριμμένη φρέσκια ρίζα, 2-3 σταγόνες λεμόνι και 1 κουταλάκι μέλι. Aφήστε το 3-4 λεπτά, σουρώστε το και πιείτε το. Mπορείτε, επίσης, στο τσάι ή στο χαμομήλι σας να προσθέσετε αντί για τριμμένο τζίντζερ, μία μόνο σταγόνα αιθέριο έλαιο τζίντζερ. 
● Τρίψτε λίγο τζίντζερ και αναμείξτε το με 6 φλιτζάνια βραστό νερό, το χυμό ενός λεμονιού και 1/3 του φλιτζανιού μέλι. Ανακατέψτε τα όλα μαζί κι, αν θέλετε, προσθέστε επιπλέον το αγαπημένο σας φακελάκι τσάι.
►  Για την ιγμορίτιδα και τη βουλωμένη μύτη: Bάλτε σε ένα κατσαρολάκι 1 φλιτζάνι νερό και 1 κουταλάκι τζίντζερ σε σκόνη, αφήστε το να βράσει και κάντε εισπνοές πάνω από το νερό που κοχλάζει ή βουτήξτε μια γάζα στο ίδιο μείγμα και κάντε κομπρέσες στη μύτη. Aυτό βοηθάει στο να ανοίξουν τα ιγμόρεια και να φύγουν οι εκκρίσεις
► Για κράμπες και χιονίστρες: Σε 100 ml ελαιόλαδο, προσθέστε 1 κουταλιά φρεσκοτριμμένο τζίντζερ, ανακατέψτε το, βάλτε το σε ένα γυάλινο δοχείο και αφήστε το εκεί για 2 εβδομάδες. Kάθε φορά που έχετε κράμπα ή χιονίστρες, κάντε εντριβές με το λάδι από τζίντζερ, γιατί διεγείρει την περιφερειακή κυκλοφορία του αίματος και απαλύνει τα συμπτώματα. 
Θεραπεύει την χρόνια κόπωση
Το σύνδρομο της χρόνιας κόπωσης είναι πολύ συχνό πρόβλημα. Το άτομο αισθάνεται πάντα κουρασμένο και αδύναμο παρά τον επαρκή ύπνο και την ξεκούραση.
Μειώνει τη συσσώρευση λίπους
Μια μελέτη το Σεπτέμβριο του 2011, αξιολόγησε τον αντίκτυπο του τζίντζερ στην απορρόφηση λίπους. Αρουραίοι έλαβαν ημερήσιες δόσεις πιπερόριζας για οκτώ εβδομάδες. Η θεραπεία αυτή διευκόλυνε την πέψη του λίπους και αύξησε τα επίπεδα ενέργειας. Αυτές οι αλλαγές, εμπόδισαν τη συσσώρευση του λίπους στο σώμα.
Με τη προσθήκη του τζίντζερ στη διατροφή σας, μπορείτε εύκολα να μειώσετε την κατανάλωση τροφίμων και να χάσετε μερικά κιλά. Αυτό το μπαχαρικό, προωθεί τον κορεσμό, πράγμα που σημαίνει ό,τι θα τρώτε λιγότερο και θα αισθάνεστε χορτάτοι.


Εξωτερικές χρήσεις του τζίντζερ
Για τον πονόδοντο: μασήστε μια πολύ λεπτή φέτα.
Μειώνει την κακοσμία του στόματος
Το τζίντζερ χρησιμοποιείται εδώ και πολλά χρόνια για τη θεραπεία της κακοσμίας του στόματος. Το τζίντζερ αναζωογονεί το στόμα μετά από τα γεύματα και καθώς αυξάνει την παραγωγή σάλιου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από άτομα που έχουν πάντα ξηρό στόμα
Δυνατό αφροδισιακό
Το τζίντζερ έχει χρησιμοποιηθεί ως ένα ισχυρό αφροδισιακό για χιλιάδες χρόνια. Έχει την ικανότητα να αυξάνει την κυκλοφορία του αίματος και είναι εξαιρετικά εφιδρωτικό, με αποτέλεσμα να έχει αφροδισιακές ιδιότητες. Μερικοί άνθρωποι ισχυρίζονται ότι μπορεί να διεγείρει και να προκαλέσει σεξουαλική επιθυμία και να αυξήσει τα επίπεδα της λίμπιντο τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες.

Κίνδυνοι και παρενέργειες πιπερόριζας
Mπορεί από τις περισσότερες έρευνες να προκύπτουν θετικά αποτελέσματα για την επίδραση αυτού του φυτού στον οργανισμό, ωστόσο, δεν θα πρέπει να το παρακάνετε, γιατί δεν αποκλείονται πιθανές παρενέργειες από τη συστηματική μακροχρόνια λήψη του.
Όποιος πάσχει από πέτρα στη χολή θα πρέπει να απέχει από την κατανάλωση της ρίζας, ώστε να αποφευχθεί ο ερεθισμός στη χοληδόχο κύστη.
Επίσης, για τις εγκυμονούσες συνιστάται να μην καταναλώνουν τη ρίζα, καθώς  η Πιπερόριζα θα μπορούσε να πυροδοτήσει την έναρξη του τοκετού.
H κατανάλωσή του, επίσης, πρέπει να αποφεύγεται από παιδιά κάτω των 2 ετών. 
Πιθανές παρενέργειες:
Αιμορραγία, εξάνθημα, άσχημη γεύση στο στόμα, ερυγή, μετεωρισμός, αέρια, απόφραξη εντέρου, ακανόνιστος καρδιακός ρυθμός, καούρα, ναυτία, μειωμένα επίπεδα σακχάρου

Πώς μπορείτε να καταναλώσετε το τζίντζερ
Για να μπορέσετε να επωφεληθείτε από όλες τις ιδιότητες του τζίντζερ, θα πρέπει να μάθετε για τους διαφορετικούς τρόπους κατανάλωσής του.

Ωμή ρίζα
Αρχικά πλύνετε και καθαρίστε το καλά. Στη συνέχεια, τρίψτε το ή κόψτε το σε κύβους για να το προσθέσετε σε σούπες, σάλτσες ή  βραστά (με αυτό το τρόπο δεν το τρώτε ωμό). Θα μπορούσατε να μουλιάσετε μια αποξηραμένη ρίζα σε νερό, ζωμό ή χυμό και να την προσθέσετε στις συνταγές σας. Μπορεί επίσης να είναι συνοδευτικό στο σούσι καθώς και σε άλλα εξωτικά πιάτα.
Πίκλα
Το ξίδι χρησιμοποιείται συχνά για τη παρασκευή πίκλας από τζίντζερ.
Ξεφλουδίστε το, κόψτε μικρές φέτες, αλατίστε το και αφήστε το σε ένα μπολ για 1 ώρα. Στεγνώστε τις φέτες με χαρτί κουζίνας και βάλτε τες σε ένα δοχείο. Αναμείξτε ξίδι από ρύζι και ζάχαρη και βράστε τα, ρίχνοντας το ζεστό μείγμα στις φέτες τζίντζερ. Αφήστε να κρυώσουν και δείτε πώς το χρώμα τους θα αλλάξει σε ροζ.
Κρυσταλλοποίηση
Βράστε το σε νερό για 30 λεπτά. Στη συνέχεια, στραγγίξτε το και σε μια κατσαρόλα προσθέστε τρεις κουταλιές της σούπας νερό και τρεις κουταλιές της σούπας ζάχαρη και βάλτε το να βράσει. Αφήστε το να βράσει μέχρι εξατμιστεί όλο το νερό.
Αφέψημα
Η πιο κοινή εναλλακτική για την κατανάλωση του τζίντζερ είναι σε μορφή αφεψήματος. Είναι όμως ελαφρώς πικρό. Θα χρειαστείτε περίπου 85 ml τζίντζερ, 700 ml νερό και μια γλυκαντική ουσία της επιλογής σας (όπως η στέβια, το μέλι, σιρόπι σφένδαμου ή μαύρη ζάχαρη). Πλύνετε και στεγνώστε καλά τη ρίζα, καθαρίστε από τη φλούδα και κόψτε τη σε λεπτές φέτες. Βράστε νερό, προσθέστε το τζίντζερ και αφήστε το να βράσει για μερικά λεπτά.
Άλλη μια επιλογή είναι να βάλετε τη ρίζα σε ένα μπολ και να ρίξετε καυτό νερό μέχρι να το καλύψετε. Αφήστε το έτσι για 5 λεπτά.  Σε κάθε περίπτωση στραγγίξτε και πιείτε το. Αρκετοί άνθρωποι προσθέτουν και φέτες από λεμόνι ή χυμό από λεμόνι, κυρίως όταν έχουν κάποιο κρύωμα.

Στις σαλάτες 
Aν θέλετε να δώσετε στη σαλάτα σας πιο πικάντικη γεύση και περισσότερες ευεργετικές ουσίες, προσθέστε μερικά κομματάκια πιπερόριζας. Tαιριάζει υπέροχα με τις πράσινες σαλάτες που συνοδεύονται από ντρέσινγκ με λεμόνι.
Φτιάξτε βινεγκρέτ με τριμμένο τζίντζερ, χτυπώντας το με ζάχαρη και χυμό λεμονιού. Ό,τι πρέπει για τις σαλάτες σας
Βάλτε το στα smoothies χτυπώντας το στο μπλέντερ μαζί με τα υπόλοιπα υλικά. Δοκιμάστε το με πορτοκάλι, ρόκα, καρύδια, αχλάδι και γιαούρτι.
Ψιλοκόψτε το και προσθέστε το στις σαλάτες σας με προσοχή στην ποσότητα, γιατί έχει έντονη και καυτερή γεύση.

Στα φαγητά 
Kοτόπουλο: Σε ένα μεγάλο τηγάνι για 4 φιλέτα κοτόπουλου σοτάρετε ελαφρά με 5 κουταλιές ελαιόλαδο, 3 πολύχρωμες πιπεριές και 2 μέτρια κρεμμύδια κομμένα σε φέτες, καθώς και μία λεπτή φέτα ψιλοκομμένο τζίντζερ. Στη συνέχεια, προσθέτετε τα φιλέτα και τα ψήνετε μέχρι να ροδίσουν. Tο κοτόπουλο με τζίντζερ συνοδεύεται θαυμάσια με ρύζι.
 Mπιφτέκια: Zυμώνετε τον κιμά με όλα τα υλικά της συνταγής σας και προσθέσετε μία κουταλιά τζίντζερ σε σκόνη ανά κιλό κιμά.
 Aρακάς-φασολάκια: Προσθέτετε 15 λεπτά πριν ολοκληρωθεί το μαγείρεμα μία φέτα τζίντζερ (φρεσκοτριμμένο) ανά κιλό λαχανικών.
Αν σας αρέσει η ασιατική κουζίνα και μαγειρεύετε curry (πιάτα που περιέχουν πολλά μπαχαρικά, κρέας, πουλερικά ή ψάρι, σκέτα ή σε συνδυασμό με λαχανικά), το τζίντζερ είναι απαραίτητο συστατικό στα ντουλάπια σας. Τρίψτε τζίντζερ και προσθέστε το για έξτρα γεύση και οφέλη.
Σούπες: Δώστε καυτερή γεύση στις σούπες σας, προσθέτοντάς το στο ζωμό τριμμένο

Στα γλυκά
Mπορείτε να βάλετε τριμμένο τζίντζερ σε διάφορα γλυκά, όπως σε κουλουράκια, μπισκότα και κέικ.
Για κέικ, κουλουράκια και μπισκότα χρησιμοποιήστε ανά 3½ φλιτζάνια αλεύρι 1½ κουταλιά τριμμένο τζίντζερ (φρέσκο ή σε σκόνη). Aν, μάλιστα, στα γλυκά αντικαταστήσετε τη μισή ποσότητα ζάχαρης με μέλι, θα αναδειχθεί περισσότερο το άρωμα του τζίντζερ.
Στη 
Γερμανία και στην Αυστρία η πιπερόριζα χρησιμοποιείται σε μπισκότα, όπως τα λεμπκούχεν (γερμ. Lebkuchen), ζαχαρωμένη σε καραμέλες, σε ζεστά ροφήματα, όπως σε τσάι πιπερόριζας στο οποίο συχνά προστίθεται κατά τη βράση κανέλα ή και πορτοκάλι, αλλά και σε λικέρ και ποτά ειδικά το χειμώνα, όπως στο παραδοσιακό Glühwein.
Οι Τζαμαϊκανοί χρησιμοποιούν πιπερόριζα στο καρύκευμα τζερκ (αγγλ. jerk) ή σε μαρινάτες για ψήσιμο στα κάρβουνα, κάνουν μπύρα και τη χρησιμοποιούν στο τσάι. Επίσης αποτελεί βασικό άρωμα σε συνταγή Τζαμαϊκανικού κέικ (αγγλ. cut cake), ενώ συχνά προστίθεται και στο κλασικό μίγμα μπαχαρικών για γλυκιά κολοκυθόπιτα.

Ποτά
Παρασκευάζεται ανθρακούχο ρόφημα πιπερόριζας (γνωστό ως μπύρα πιπερόριζας < αγγλ. ginger ale)  και μπύρα από πιπερόριζα.
Μπύρα από πιπερόριζα παρασκευάστηκε αρχικά στην Αγγλία στα μέσα του 18ου αιώνα και στην συνέχεια έγινε διάσημη στην ΑγγλίαΗΠΑ και Καναδά. Η μπύρα αυτή απόκτησε μεγαλύτερη φήμη στις αρχές του 20ου αιώνα.  Στα Ιόνια νησιά η μπύρα πιπερόριζας έγινε διάσημη από το Βρετανικό στρατό το 19ο αιώνα κατά την περίοδο του Ιονικού Κράτους. Σήμερα στην Κέρκυρα η μπύρα πιπερόριζας παρασκευάζεται ως τοπικό ποτό με την ονομασία  τσιτσιμπίρα.
Στην Γαλλία παρασκευάζεται λικέρ με πιπερόριζα ενώ στην Αγγλία η πιπερόριζα χρησιμοποιείται στη παρασκευή είδους κρασιού το οποίο ονομάζεται «πράσινο κρασί πιπερόριζας» και πωλείται παραδοσιακά σε πράσινα μπουκάλια. Η πιπερόριζα χρησιμοποιείται ως μπαχαρικό στην παρασκευή ζεστού καφέ ή τσαγιού.



Στην Καραϊβική η πιπερόριζα είναι διάσημο μπαχαρικό για μαγειρική αλλά και για τη δημιουργία εποχιακών ποτών όπως το σορέλ κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων. Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικά κόκκινο ποτό από τα ροδοπέταλα ιβίσκου, το οποίο, αφού αρωματιστεί με πιπερόριζα και μπαχάρι, γλυκαίνει με ζάχαρη και ρούμι. 

Ξένες κουζίνες
Σε χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας η φρέσκια πιπερόριζα είναι ένα από τα κύρια συστατικά στην προετοιμασία φαγητών με λαχανικά και φακές. Η πιπερόριζα αποξηραμένη και αλεσμένη, σε μορφή σκόνης, χρησιμοποιείται επίσης σε τοπικά φαγητά. Φρέσκια και αποξηραμένη πιπερόριζα χρησιμοποιείται ως μπαχαρικό σε καφέ ή τσάι, ιδιαίτερα το χειμώνα.

Στην Ινδία είναι ένα από τα βασικά συστατικά σε μίγματα μπαχαρικών, όπως το κάρυ και το γκαράμ μασάλα.
Στο Μπανγκλαντές η φρέσκια πιπερόριζα σε κομμάτια χρησιμοποιείται ως βάση σε φαγητά με κρέας, όπως κοτόπουλο, μαζί με κρεμμυδάκια και σκόρδο.
Στη Βιρμανία η πιπερόριζα αποκαλείται γχιν και επίσης χρησιμοποιείται στην τοπική κουζίνα αλλά και σε παρασκευή παραδοσιακών φαρμάκων. Στη Βιρμανία υπάρχει και πιάτο με σαλάτα το οποίο αποκαλείται γχιν-θοτ και αποτελείται από τριμμένη πιπερόριζα διατηρημένη σε λάδι με μια ποικιλία από ξηρούς καρπούς και σπόρους.
Στην Ινδονησία η πιπερόριζα χρησιμοποιείται ευρέως στην τοπική κουζίνα και ένα ποτό το οποίο ονομάζεται γεντάνγκ ζαχέ παρασκευάζεται από πιπερόριζα και ζάχαρη από φοίνικα.
Στην Μαλαισία η πιπερόριζα ονομάζεται χαλιά και χρησιμοποιείται στην τοπική κουζίνα και ειδικά στις σούπες.
Στις Φιλιππίνες παρασκευάζεται ένα τσάι που ονομάζεται σαλαμπάτ. Στο Βιετνάμ φρέσκα κομμάτια πιπερόριζας χρησιμοποιούνται ως γαρνιτούρα στο τοπικό φαγητό με γαρίδες κανχ κχοάι μο.
Στην Κίνα κομμένη πιπερόριζα σε φέτες ή ολόκληρη χρησιμοποιείται σε μεζέδες με ψάρια και κρέας, ενώ χρησιμοποιείται και στην παρασκευή τσαγιού με βότανα. Οι κινέζικες μπομπονιέρες γίνονται με ζαχαρωμένη πιπερόριζα. Στην Ιαπωνία η πιπερόριζα συμπληρώνει φαγητά από τόφου και νουντλς, αλλά στο τσουκεμόνο (ιαπωνικό τουρσί) το ιαπωνικό γκάρι είναι τουρσί από πιπερόριζα.
Στην Κορέα χρησιμοποιείται η πιπερόριζα στο παραδοσιακό φαγητό κίμτσι.
Οι Άραβες αποκαλούν την πιπερόριζα ζανχαμπίλ και σε κάποιες περιοχές της Μέσης Ανατολής χρησιμοποιείται ως μπαχαρικό στο τσάι και στο γάλα. στα χαουάιι , μπαχαράτ και ρας ελ χανούτ Μαρόκο).
    

3 εύκολες συνταγές με τζίντζερ

Χυμός τζίντζερ
Yλικά (για 2 άτομα)
• 4 καρότα  • 1 μήλο   • 4 εκ. ρίζας τζίντζερ
Εκτέλεση
Kαθαρίστε τα υλικά και βάλτε τα σε έναν αποχυμωτή. O χυμός αυτός ενδείκνυται για κρυολογήματα και ναυτίες.

Σαλάτα με κύβους χαλούμι και πιπερόριζα
Yλικά (για 2 άτομα)
• 100 γρ. χαλούμι  • 3 μέτριες ντομάτες  • 5 φύλλα ρόκας και 5 φύλλα μαρούλι
• 2 λεπτές φέτες τζίντζερ  • 1/2 κουταλάκι ρίγανη   • 2 κουταλιές λεμόνι
• 2 κουταλιές ελαιόλαδο  • Φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Εκτέλεση
Ξεφλουδίστε το τζίντζερ και κόψτε το σε μικρά κομμάτια. Kόψτε, επίσης, τις ντομάτες σε ροδέλες και το χαλούμι σε κύβους. Bάλτε τα σε ένα γυάλινο μπολ. Προσθέστε τη ρόκα, το μαρούλι, τη ρίγανη, το λεμόνι, το ελαιόλαδο και λίγο φρεσκοτριμμένο πιπέρι. Aνακατέψτε και σερβίρετε.

Σούπα με τζίντζερ
Yλικά (για 2 άτομα)
• 2 πατάτες  • 2 καρότα  • 2 μέτρια κομμάτια τζίντζερ  • 2 κλωνάρια σέλινο
• 1 κουταλιά ψιλοκομμένο δυόσμο  • 1 κουταλιά ψιλοκομμένο μάραθο
• 2 κουταλιές λεμόνι  • 2 κουταλιές τριμμένη παρμεζάνα   • Aλάτι, πιπέρι
Εκτέλεση
Bάζετε τις πατάτες, τα καρότα, το σέλινο και το τζίντζερ να βράσουν για 20-25 λεπτά με τόσο νερό, όσο χρειάζεται για να τα σκεπάζει. Λίγο πριν την ολοκλήρωση του βρασίματος, προσθέτετε λίγο ελαιόλαδο, το λεμόνι και το αλάτι και ανακατεύετε. Σερβίρετε τη σούπα με ψιλοκομμένο μάραθο, δυόσμο, πιπέρι και τριμμένη παρμεζάνα.
https://el.wikipedia.org/

Πηγές:
Plant foods in the management of diabetes mellitus: Spices as beneficial antidiabetic food adjuncts. Int J Food Sci Nutr. 2005 Sep;56(6):399-414.
Zingiberis rhizoma: a comprehensive review on the ginger effect and efficacy profiles.Phytomedicine. 2005 Sep;12(9):684-701.
USDA National Nutrient Database for Standard Reference
ινή χρήση4
 medlabnews.gr

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Βερυκοκιά (Prumus Armeniaca L)


 Η βερικοκιά, Prunus armeniaca L., ανήκει στην οικογένεια Rosaceae (Ροδοειδή), υποοικογένεια Prunoideae (Πυνηνόκαρπα). Είναι ένα εκλεκτό οπωροφόρο είδος του οποίου η παγκόσμια παραγωγή ανέρχεται σε 3.000.000 τόνους περίπου. Το 70% αυτής προέρχεται από χώρες Μεσογειακές. Στην Κύπρο το δέντρο είναι γνωστό ως χρυσομηλιά.
Όλες σχεδόν οι καλλιεργούμενες ποικιλίες βερικοκιάς ανήκουν στο είδος Prunus armeniaca L. Υπάρχουν και άλλα είδη που ομοιάζουν πολύ, όπως: P. sibirica, P. mandshurica, P. mume και P. dasycarpa (υβρίδιο της φύσης μεταξύ P. cerasifera και P. armeniaca). Η ομάδα αυτών των ειδών παρουσιάζει μεγάλη γενετική ποικιλομορφία όσον αφορά το μέγεθος του δένδρου, την ανθεκτικότητα στις αντίξοες καιρικές συνθήκες, την ημερομηνία άνθησης και την ποιότητα του καρπού. Παρόλα αυτά ο αριθμός των καλλιεργουμένων ποικιλιών είναι περιορισμένος και ανήκουν σχεδόν αποκλειστικά στο είδος Prunus armeniaca L.
Οι βερικοκιές προέρχονταν από σπορόφυτα στο παρελθόν. Ελάχιστη επιλογή ελάμβανε χώρα μέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα. Ακόμη και σήμερα μεγάλο μέρος της παραγωγής στις ασιατικές χώρες προέρχεται από οπωρώνες σποροφύτων.

Καταγωγή 
Βρίσκεται αυτοφυής στην Ανατολική Ασία και τα Ιμαλάια, από όπου μεταφέρθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη μέσω της Αρμενίας, εξ’ ου και η επιστημονική της ονομασία Prunus armeniaca. Πρέπει να ήταν γνωστή στην Κίνα, γιατί υπάρχουν αναφορές σε βιβλία όπου κατά το 2200 π.Χ. είχε την ονομασία Σίνγκ.
Η ιστορική διαδρομή της βερικοκιάς δείχνει ότι η καλλιέργειά της είναι περιορισμένη. Τούτο οφείλεται στις απαιτήσεις κάθε ποικιλίας για ορισμένο κλιματικό περιβάλλον, έξω από το οποίο παρουσιάζει προβλήματα προσαρμοστικότητας. Μέχρι σήμερα η παραγωγή κάθε χώρας προερχόταν από ένα μικρό αριθμό ποικιλιών προσαρμοσμένων στις κλιματικές της συνθήκες.

Περιγραφή
Η βερικοκιά είναι δέντρο με σφαιροειδές σχήμα και αρκετές απλωτές διακλαδώσεις. Τα φύλλα της είναι πλατιά σε σχήμα αβγού ή καρδιάς στιλπνά στην επάνω επιφάνεια και φέρουν αδένες και παράφυλλα πάνω στο μίσχο. Τα άνθη της είναι και αρσενικά και θηλυκά και έχουν χρώμα λευκό ή ελαφρύ ρόδινο, φύονται δε μόνα τους ή ανά δύο.
Η άνθιση ολοκληρώνεται πριν βγουν τα φύλλα και γίνεται την άνοιξη (αρχές Μαρτίου - Απριλίου), είναι δε μικρής διάρκειας.
Το φρούτο είναι σαρκώδες, σφαιρικό, με αυλακωτή κοιλιακή ραφή, ενώ ο πυρήνας του (κουκούτσι), είναι ξυλώδης και στο εσωτερικό του περιέχει ένα με δύο σπόρια, που έχουν πικρή γεύση και μοιάζουν με αμύγδαλα.
Η καλλιεργούμενη βερικοκιά πολλαπλασιάζεται με εμβολιασμό που γίνεται σε συγγενικά είδη, κυρίως σε αμυγδαλιά αλλά και σε  ροδακινιά, κορομηλιά και δαμασκηνιά.
Για την καλλιέργεια της τα πιο κατάλληλα εδάφη είναι αυτά με μία μέση σύσταση και λεπτή υφή. Όταν υπάρχει δυνατό και ξαφνικό κρύο ή παγετός τότε οι ανθοί καταστρέφονται, αν και τα δέντρα είναι ανθεκτικά και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Υψηλές θερμοκρασίες επίσης προκαλούν αλλοιώσεις στον καρπό. Τα δέντρα χρειάζονται καλό πότισμα την περίοδο της ανθοφορίας τους.
Κάτω από καλές συνθήκες μία βερικοκιά μπορεί να ζήσει και πάνω από 100 χρόνια.

Ποικιλίες στην Ελλάδα
Οι κυριότερες Ελληνικές ποικιλίες είναι:
Πρώιμη Τίρυνθας. Μία Ελληνική πρώιμη ποικιλία που καλλιεργείται στην Κορινθία. Ο καρπός είναι μέτριου μεγέθους, ανθεκτικός στη μεταφορά
Διαμαντοπούλου. Μέσης παραγωγικότητας βερικοκιά, βγάζει όμως εξαιρετικής νοστιμιάς βερίκοκα. Καλλιεργείται και αυτή στην Κορινθία και σε άλλες περιοχές της Πελοποννήσου. Λέγεται πως είναι τα πιο νόστιμα βερίκοκα στον κόσμο! Είναι εξαιρετικά αρωματικά, αλλά δύσκολα στη μεταφορά τους, αφού είναι αρκετά ευαίσθητα.
Μπεμπέκου, Η πιο κοινή ποικιλία στην Ελλάδα που είναι μεγαλύτερα μεν, αλλά όχι τόσο αρωματικά και γλυκά.

Θεραπευτικές ιδιότητες
Πλούσια σε βιταμίνη Α, τα βερίκοκα συμβάλλουν στην καλή υγεία των ματιών. Kαταναλώνοντας περίπου 3 βερίκοκα, καλύπτουμε σχεδόν το 100% της καθημερινής μας ανάγκης σε βιταμίνη Α. Εμπεριέχουν επίσης καροτενοειδή (β-καροτένιο, λυκοπένιο, λουτεΐνη και ζεαξανθίνη), στα οποία οφείλεται και το πορτοκαλί τους χρώμα (τα ώριμα καθώς και τα αποξηραμένα βερίκοκα έχουν μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε καροτενοειδή). Το λυκοπένιο μάλιστα έχει συνδεθεί με την προστασία από τον καρκίνο του προστάτη
Αποτελούν καλή πηγή βιταμίνης C και φλαβονοειδών, ως εκ τούτου έχουν ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες, προστατεύουν τα αγγεία, και εμποδίζουν την οξείδωση της «κακής» χοληστερίνης.

Στα διατροφικά πλεονεκτήματα πρέπει να περιληφθεί η βιταμίνη Β3, (νιασίνη), ο σίδηρος, το κάλιο και οι φυτικές ίνες του βερίκοκου, απαραίτητες για την υγεία του πεπτικού συστήματος και την καταπολέμηση της δυσκοιλιότητας.
-  Κάνει καλό στην αναιμία: Η περιεκτικότητά του σε σίδηρο (5% της συνιστώμενης ημερήσιας δόσης στα 2 βερίκοκα) μπορεί να δράσει βοηθητικά σε όσους πάσχουν από αναιμία. Ακόμη, η μικρή αλλά σημαντική περιεκτικότητα του φρούτου σε χαλκό, βοηθάει το σίδηρο να διατεθεί σε όλο το σώμα.
- Καταπολεμά τη δυσκοιλιότητα: H κυτταρίνη και η πηκτίνη που συναντάμε στα βερίκοκα αποτελούν ήπιας μορφής καθαρτικά και φέρνουν αποτελέσματα σε όσους πάσχουν από δυσκοιλιότητα. Η κυτταρίνη, συγκεκριμένα, βοηθάει στην κινητικότητα του εντέρου, ενώ η πηκτίνη απορροφά και κατακρατά νερό, συντελώντας έτσι κι αυτή στην καλύτερη λειτουργία του εντέρου.
- Βοηθά την πεπτική λειτουργία: Λόγω του ότι παρουσιάζει αλκαλική αντίδραση στο πεπτικό σύστημα, το βερίκοκο μπορεί να συμβάλει στην καλύτερη πέψη, ενώ εξαιρετικά βοηθητικές είναι και οι φυτικές του ίνες, που βοηθούν στην πρόληψη της δυσκοιλιότητας και άλλων πεπτικών διαταραχών. Κάποιοι ειδικοί, μάλιστα, συστήνουν να τρώτε ένα βερίκοκο πριν το φαγητό, για καλύτερα αποτελέσματα.
- Ευεργετεί την όραση: Η έλλειψη της βιταμίνης Α μπορεί να προκαλέσει κακή νυχτερινή και γενικότερα αποδυναμωμένη όραση, ενώ αντιθέτως η επαρκής λήψη της βιταμίνης (στην οποία είναι πλούσιο το βερίκοκο) μπορεί να διατηρήσει την υγεία της όρασής μας (αποτρέποντας την εμφάνιση εκφύλισης της ωχράς κηλίδας ή του καταρράκτη στο μέλλον) ή ακόμη και να τη βελτιώσει σε ορισμένες περιπτώσεις.
- Ρίχνει τον πυρετό: Πολτοποιήστε μερικά βερίκοκα μαζί με μέλι και νερό και πιείτε το χυμό τους. Θα σας ενυδατώσει, θα σας χαρίσει απαραίτητα θρεπτικά συστατικά και θα μειώσει τις τοξίνες του σώματος.
-  Μειώνει τη χοληστερίνη: Το αρωματικό αυτό φρούτο είναι πλούσιο σε βήτα-καροτίνη, η οποία μετατρέπεται σε βιταμίνη Α και παίζει σημαντικό ρόλο στην υγεία της καρδιάς, καθώς καταπολεμά τις ελεύθερες ρίζες, μειώνει την LDL (κακή) χοληστερόλη κι έτσι μας προστατεύει από μελλοντικό έμφραγμα του μυοκαρδίου ή εμφάνιση στεφανιαίας νόσου.
-  Βελτιώνει την επιδερμίδα: Η βήτα-καροτίνη, και πάλι, γνωστή και ως προβιταμίνη Α που μετατρέπεται σε βιταμίνη Α στο σώμα μας, είναι σημαντική και για την υγεία του δέρματός μας. Ο λόγος είναι ότι παίζει σημαντικό ρόλο στη βελτίωση και την ανάπτυξη ιστών, καταπολεμώντας τα εξανθήματα και βελτιώνοντας την υφή του δέρματος.
Μάλιστα, από κάποιους ειδικούς συστήνεται η χρήση των φύλλων της βερικοκιάς.:
Πάρτε το χυμό τους και εφαρμόστε τον σε ηλιακά εγκαύματα, στις φαγούρες, τα εκζέματα κ.ο.κ. για να ανακουφιστείτε.
-  Το κουκούτσι του βερίκοκου σκοτώνει τα καρκινικά κύτταρα;
Έχει παρατηρηθεί ότι η αμυγδαλίνη (βιταμίνη Β17), που περιέχεται στο κουκούτσι του βερίκοκου, στα πικραμύγδαλα και τα αμύγδαλα, έχει κάποια (ευεργετική για τον άνθρωπο) δράση πάνω στα καρκινικά κύτταρα. Ωστόσο δεν θεωρείται φάρμακο κατά του καρκίνου, όταν αυτός έχει ήδη εκδηλωθεί. Σύμφωνα με τους επιστήμονες η χρησιμοποίηση της αμυγδαλίνης( Β17) είναι περισσότερο προληπτική παρά θεραπευτική. Πιστεύεται ότι η χρόνια ανεπάρκεια σε αμυγδαλίνη ( Β17) οδηγεί σε μείωση της αντίστασης του οργανισμού στην ανάπτυξη κακοήθειας. Από την άλλη δεν έχουν παρατηρηθεί παρενέργειες από κατανάλωση μεγάλων δόσεων αμυγδαλίνης ( Β17). Παρόλα αυτά συνίσταται η μέγιστη πρόσληψη αμυγδαλίνης( Β17) να μην υπερβαίνει τα 3 γραμμάρια την ημέρα.
Η Αμυγδαλίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1830. Το 1845 χρησιμοποιήθηκε ως θεραπεία του καρκίνου στη Ρωσία, και στη δεκαετία του 1920 στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά θεωρήθηκε πολύ δηλητηριώδης και τοξική  ή πολύ δύσκολη να αντιγραφεί και να γίνει φάρμακο, φυσικά τα φρούτα δεν πατεντάρονται!, Άρα δεν υπάρχει κέρδος για τις φαρμακοβιομηχανίες, αν οι άνθρωποι αρχίσουν να τρώνε βερίκοκα και πικραμύγδαλα, δεν θα αρρωσταίνουν, άρα… 

Οι Χούνζα
Υπάρχει ένας λαός, ο μακροβιότερος στον κόσμο, όπου ο καρκίνος είναι εντελώς άγνωστος. Πρόκειται για την φυλή Χούνζα, που ζει στο Πακιστάν και αυτοαποκαλούνται απόγονοι των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Το φαινόμενο αυτό δεν άφησε αδιάφορους τους επιστήμονες. Κλιμάκιο από το Μεμόριαλ πήγε στην περιοχή και μελέτησε τη διατροφή των Χούνζα. Με έκπληξη διαπίστωσαν, ότι οι Χούνζα τρώνε πολλά …βερίκοκα και τα κουκούτσια επίσης από τα βερίκοκα. Μάλιστα όσο περισσότερα βερίκοκα παράγει και καταναλώνει ένας Χούνζα, τόσο περισσότερο ανεβασμένη είναι η κοινωνική του θέση.
 Πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες μας δίνουν ο Νίκος Αγαδζανιάν και ο Αλεξέι Κατκόβ στο βιβλίο τους «Τα Εφεδρικά του Οργανισμού Μας» για τους αιωνόβιους, που ζουν στην πεδιάδα Χούνζα.
«Ο πληθυσμός αυτού του παραδείσου των 32 χιλιάδες κατοίκων δεν ξέρει τι σημαίνει αρρώστια. Η μέση διάρκεια ζωής των Χούνζα είναι 120 χρόνια.
Η φυλή Χούνζα ήταν ένα μικρό βασίλειο σε μια απομονωμένη πεδιάδα, περικυκλωμένη από βουνοκορφές της οροσειράς των Ιμαλαϊων (στην οροσειρά του Καρακορούμ), με μήκος 160km και μόνο 1.6 km σε πλάτος σε υψόμετρο τα 2500 μέτρα. Πρωτεύουσα του βασιλείου είναι το Baltit. Σήμερα η περιοχή ανήκει στο Πακιστάν στα σύνορα με το Αφγανιστάν , Ρωσία, Κίνα, Κασμίρ και Κίνα.
Έχει ενδιαφέρον ότι οι Χούνζα, αντίθετα από τους γείτονες, εξωτερικά μοιάζουν πολύ με τους Ευρωπαίους. Σύμφωνα με την άποψη των ιστορικών, ιδρυτές των πρώτων κοινοτήτων Χούνζα ήταν οι έμποροι και στρατιώτες από το στρατό του Μέγα Αλέξανδρου, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν εκεί στη διάρκεια της εκστρατείας στις ορεινές πεδιάδες του ποταμού Ινδού.»
Οι Χούνζα έχουν ένα ρητό: «Γυναίκα Χούνζα δεν θα πάει με τον αγαπημένο της εκεί που δεν ευδοκιμούν οι βερικοκιές»

Έρευνα
Ο Διευθυντής ερευνών του Μεμόριαλ (δεν μιλάμε για οποιοδήποτε νοσοκομείο – είναι η Μέκκα του καρκίνου) ο περίφημος επιστήμονας Κανεμάτσου Σιγκουίρα, έκανε πειράματα με ποντικούς. Η ουσία που ανεκάλυψε ο βιοχημικός Ernst Krebs μέσα στα βερίκοκα, ονομάστηκε Λετρίλη ή αμυγδαλίνη ή βιταμίνη Β17. Ο Σιγκουίρα έμεινε έκπληκτος. Ήταν η δυνατότερη αντικαρκινική ουσία του κόσμου που είχε δοκιμάσει ποτέ, όπως δήλωσε.
Τα κουκούτσια λοιπόν από τα βερίκοκα σύμφωνα με τον Σιγκουίρα:
α) σταμάτησαν τις μεταστάσεις,
β) βελτίωσαν την γενική υγεία,
γ) εμπόδισαν την ανάπτυξη μικρών όγκων,
δ) παρείχαν ανακούφιση από τον πόνο,
ε) ενεργούν πολύ σημαντικά στην πρόληψη του καρκίνου.

Φυσικά από το 1980 που συνέβη οι αποδείξεις ακόμη …αναμένονται. Το θέμα θάφτηκε από τις φαρμακευτικές εταιρίες.
Ήταν απάτη η Β17, έλεγαν οι γιατροί που δεν γνώριζαν τις λεπτομέρειες. Δεν αποδείχθηκε!  Κανένας δεν θα μάθαινε την πραγματικότητα αν δεν επαναστατούσε η συνείδηση ενός θαρραλέου δημοσιογράφου που ως υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Μεμόριαλ γνώριζε την απάτη.
Ο Ράλφ Μος, δεν άντεξε το βάρος της συγκάλυψης ενός τόσο μεγάλου εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας. Από τις ελληνικές εφημερίδες μόνο «Το Βήμα» ανέφερε στις 23/5/1980 ακροθιγώς το θέμα, χωρίς να εισέλθει στην ουσία του.

Πικρό και ξινό
.Από τις 4 βασικές γεύσεις: αλμυρό, ξινό, πικρό, γλυκό, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν απορρίψει το ξινό ή το πικρό και έχουν επιλέξει το αλμυρό και το γλυκό. Έτσι έχει χαθεί η ισορροπία. 
Ο Ιπποκράτης τόνιζε την ισορροπία, επηρεασμένος από τον πατέρα της ελληνικής ιατρικής τον γιατρό Αλκμαίωνα (Αλκμαίων ο Κροτωνιάτης,  Προσωκρατικός φιλόσοφος, γιατρός και φυσικός περί το 500 π.κ.ε.). Αυτός θεωρείται η κορυφή της ελληνικής ιατρικής γιατί πρώτος αυτός ασχολήθηκε με ην ανατομία και φυσιολογία και διατύπωσε ως εξής τις αντιλήψεις του για την υγεία και την αρρώστια, που υιοθέτησε και ο Ιπποκράτης.
«Εκείνο που διατηρεί την υγεία είναι ισομερής κατανομή και ακριβής μείξη μέσα στο σώμα των δυνάμεων (= ισονομία) του ξηρού, του υγρού, του κρύου, του γλυκού, του πικρού, του ξινού και του αλμυρού. Την Αρρώστια την προκαλεί η επικράτηση του ενός (=μοναρχία). Η θεραπεία επιτυγχάνεται με την αποκατάσταση της διαταραχθείσας ισορροπίας, με τη μέθοδο της αντίθετης από την πλεονάζουσα δύναμη».
Τις αντιλήψεις αυτές τις βρίσκουμε ακέραιες στον Ιπποκράτη. Η ακριβής μείξη, η ισονομία, η συμμετρία, η αρμονία, βρίσκονται στη βάση των δογμάτων των Πυθαγορείων και του Ιπποκράτη.
Γράφει χαρακτηριστικά ο Ιπποκράτης.
«Μέσα στον άνθρωπο υπάρχει και το πικρό και το αλμυρό, το γλυκό, το ξινό, το στυφό και το άνοστο και τα συστατικά αυτά όταν αναμειγνύονται και ενώνονται μεταξύ τους, ούτε φαίνονται ούτε βλάπτουν τον άνθρωπο. Όταν όμως κάποιο απ’ όλα διαχωριστεί και μείνει μόνο του τότε φαίνεται να προκαλεί βλάβη» .
 Αυτό απέδειξε ο Warburg. Το 2001 ένα ιατρικό συνέδριο στην Καρλσρούη της Γερμανίας, επιβεβαίωσε το γνωστό  «ότι είναι πικρό και ξινό στο στόμα, είναι καλό στο στομάχι».  Τονίστηκε ότι οι πικρές και ξινές  ουσίες, συμβάλλουν αποφασιστικά στη συνολική διαδικασία της πέψης. Οι κινήσεις του στομάχου και του εντέρου εντείνονται και επιταχύνεται η προώθηση της τροφής. Διεγείρουν την έκκριση χολής και παγκρέατος , βελτιώνουν την πέψη των λευκωμάτων, πρωτεϊνών και λιπών.
Μειώνεται η αίσθηση του φουσκώματος και εμποδίζονται οι διαδικασίες ζύμωσης και σήψης που συντελούνται στο έντερο. Μέσω της βελτίωσης απορρόφησης της βιταμίνης Β12, οι πικρές ουσίες υποστηρίζουν την παραγωγή αίματος, προάγουν την απορρόφηση των λιποδιαλυτών στοιχείων, όπως και του σιδήρου. Οι πικρές ουσίες υποστηρίζουν και τη δημιουργία βάσεων (αλκαλικό υψηλό ΡΗ) στον οργανισμό. Και δρουν μ’ αυτό τον τρόπο ενάντια στην οξύτητα του αίματος.

 https://fytro.wordpress.com/
http://www.pomologyinstitute.gr/
Αγγελική Μήλιου, βιολόγος, medlabnews.gr

https://fytro.wordpress.com/