Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Βερυκοκιά (Prumus Armeniaca L)


 Η βερικοκιά, Prunus armeniaca L., ανήκει στην οικογένεια Rosaceae (Ροδοειδή), υποοικογένεια Prunoideae (Πυνηνόκαρπα). Είναι ένα εκλεκτό οπωροφόρο είδος του οποίου η παγκόσμια παραγωγή ανέρχεται σε 3.000.000 τόνους περίπου. Το 70% αυτής προέρχεται από χώρες Μεσογειακές. Στην Κύπρο το δέντρο είναι γνωστό ως χρυσομηλιά.
Όλες σχεδόν οι καλλιεργούμενες ποικιλίες βερικοκιάς ανήκουν στο είδος Prunus armeniaca L. Υπάρχουν και άλλα είδη που ομοιάζουν πολύ, όπως: P. sibirica, P. mandshurica, P. mume και P. dasycarpa (υβρίδιο της φύσης μεταξύ P. cerasifera και P. armeniaca). Η ομάδα αυτών των ειδών παρουσιάζει μεγάλη γενετική ποικιλομορφία όσον αφορά το μέγεθος του δένδρου, την ανθεκτικότητα στις αντίξοες καιρικές συνθήκες, την ημερομηνία άνθησης και την ποιότητα του καρπού. Παρόλα αυτά ο αριθμός των καλλιεργουμένων ποικιλιών είναι περιορισμένος και ανήκουν σχεδόν αποκλειστικά στο είδος Prunus armeniaca L.
Οι βερικοκιές προέρχονταν από σπορόφυτα στο παρελθόν. Ελάχιστη επιλογή ελάμβανε χώρα μέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα. Ακόμη και σήμερα μεγάλο μέρος της παραγωγής στις ασιατικές χώρες προέρχεται από οπωρώνες σποροφύτων.

Καταγωγή 
Βρίσκεται αυτοφυής στην Ανατολική Ασία και τα Ιμαλάια, από όπου μεταφέρθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη μέσω της Αρμενίας, εξ’ ου και η επιστημονική της ονομασία Prunus armeniaca. Πρέπει να ήταν γνωστή στην Κίνα, γιατί υπάρχουν αναφορές σε βιβλία όπου κατά το 2200 π.Χ. είχε την ονομασία Σίνγκ.
Η ιστορική διαδρομή της βερικοκιάς δείχνει ότι η καλλιέργειά της είναι περιορισμένη. Τούτο οφείλεται στις απαιτήσεις κάθε ποικιλίας για ορισμένο κλιματικό περιβάλλον, έξω από το οποίο παρουσιάζει προβλήματα προσαρμοστικότητας. Μέχρι σήμερα η παραγωγή κάθε χώρας προερχόταν από ένα μικρό αριθμό ποικιλιών προσαρμοσμένων στις κλιματικές της συνθήκες.

Περιγραφή
Η βερικοκιά είναι δέντρο με σφαιροειδές σχήμα και αρκετές απλωτές διακλαδώσεις. Τα φύλλα της είναι πλατιά σε σχήμα αβγού ή καρδιάς στιλπνά στην επάνω επιφάνεια και φέρουν αδένες και παράφυλλα πάνω στο μίσχο. Τα άνθη της είναι και αρσενικά και θηλυκά και έχουν χρώμα λευκό ή ελαφρύ ρόδινο, φύονται δε μόνα τους ή ανά δύο.
Η άνθιση ολοκληρώνεται πριν βγουν τα φύλλα και γίνεται την άνοιξη (αρχές Μαρτίου - Απριλίου), είναι δε μικρής διάρκειας.
Το φρούτο είναι σαρκώδες, σφαιρικό, με αυλακωτή κοιλιακή ραφή, ενώ ο πυρήνας του (κουκούτσι), είναι ξυλώδης και στο εσωτερικό του περιέχει ένα με δύο σπόρια, που έχουν πικρή γεύση και μοιάζουν με αμύγδαλα.
Η καλλιεργούμενη βερικοκιά πολλαπλασιάζεται με εμβολιασμό που γίνεται σε συγγενικά είδη, κυρίως σε αμυγδαλιά αλλά και σε  ροδακινιά, κορομηλιά και δαμασκηνιά.
Για την καλλιέργεια της τα πιο κατάλληλα εδάφη είναι αυτά με μία μέση σύσταση και λεπτή υφή. Όταν υπάρχει δυνατό και ξαφνικό κρύο ή παγετός τότε οι ανθοί καταστρέφονται, αν και τα δέντρα είναι ανθεκτικά και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Υψηλές θερμοκρασίες επίσης προκαλούν αλλοιώσεις στον καρπό. Τα δέντρα χρειάζονται καλό πότισμα την περίοδο της ανθοφορίας τους.
Κάτω από καλές συνθήκες μία βερικοκιά μπορεί να ζήσει και πάνω από 100 χρόνια.

Ποικιλίες στην Ελλάδα
Οι κυριότερες Ελληνικές ποικιλίες είναι:
Πρώιμη Τίρυνθας. Μία Ελληνική πρώιμη ποικιλία που καλλιεργείται στην Κορινθία. Ο καρπός είναι μέτριου μεγέθους, ανθεκτικός στη μεταφορά
Διαμαντοπούλου. Μέσης παραγωγικότητας βερικοκιά, βγάζει όμως εξαιρετικής νοστιμιάς βερίκοκα. Καλλιεργείται και αυτή στην Κορινθία και σε άλλες περιοχές της Πελοποννήσου. Λέγεται πως είναι τα πιο νόστιμα βερίκοκα στον κόσμο! Είναι εξαιρετικά αρωματικά, αλλά δύσκολα στη μεταφορά τους, αφού είναι αρκετά ευαίσθητα.
Μπεμπέκου, Η πιο κοινή ποικιλία στην Ελλάδα που είναι μεγαλύτερα μεν, αλλά όχι τόσο αρωματικά και γλυκά.

Θεραπευτικές ιδιότητες
Πλούσια σε βιταμίνη Α, τα βερίκοκα συμβάλλουν στην καλή υγεία των ματιών. Kαταναλώνοντας περίπου 3 βερίκοκα, καλύπτουμε σχεδόν το 100% της καθημερινής μας ανάγκης σε βιταμίνη Α. Εμπεριέχουν επίσης καροτενοειδή (β-καροτένιο, λυκοπένιο, λουτεΐνη και ζεαξανθίνη), στα οποία οφείλεται και το πορτοκαλί τους χρώμα (τα ώριμα καθώς και τα αποξηραμένα βερίκοκα έχουν μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε καροτενοειδή). Το λυκοπένιο μάλιστα έχει συνδεθεί με την προστασία από τον καρκίνο του προστάτη
Αποτελούν καλή πηγή βιταμίνης C και φλαβονοειδών, ως εκ τούτου έχουν ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες, προστατεύουν τα αγγεία, και εμποδίζουν την οξείδωση της «κακής» χοληστερίνης.

Στα διατροφικά πλεονεκτήματα πρέπει να περιληφθεί η βιταμίνη Β3, (νιασίνη), ο σίδηρος, το κάλιο και οι φυτικές ίνες του βερίκοκου, απαραίτητες για την υγεία του πεπτικού συστήματος και την καταπολέμηση της δυσκοιλιότητας.
-  Κάνει καλό στην αναιμία: Η περιεκτικότητά του σε σίδηρο (5% της συνιστώμενης ημερήσιας δόσης στα 2 βερίκοκα) μπορεί να δράσει βοηθητικά σε όσους πάσχουν από αναιμία. Ακόμη, η μικρή αλλά σημαντική περιεκτικότητα του φρούτου σε χαλκό, βοηθάει το σίδηρο να διατεθεί σε όλο το σώμα.
- Καταπολεμά τη δυσκοιλιότητα: H κυτταρίνη και η πηκτίνη που συναντάμε στα βερίκοκα αποτελούν ήπιας μορφής καθαρτικά και φέρνουν αποτελέσματα σε όσους πάσχουν από δυσκοιλιότητα. Η κυτταρίνη, συγκεκριμένα, βοηθάει στην κινητικότητα του εντέρου, ενώ η πηκτίνη απορροφά και κατακρατά νερό, συντελώντας έτσι κι αυτή στην καλύτερη λειτουργία του εντέρου.
- Βοηθά την πεπτική λειτουργία: Λόγω του ότι παρουσιάζει αλκαλική αντίδραση στο πεπτικό σύστημα, το βερίκοκο μπορεί να συμβάλει στην καλύτερη πέψη, ενώ εξαιρετικά βοηθητικές είναι και οι φυτικές του ίνες, που βοηθούν στην πρόληψη της δυσκοιλιότητας και άλλων πεπτικών διαταραχών. Κάποιοι ειδικοί, μάλιστα, συστήνουν να τρώτε ένα βερίκοκο πριν το φαγητό, για καλύτερα αποτελέσματα.
- Ευεργετεί την όραση: Η έλλειψη της βιταμίνης Α μπορεί να προκαλέσει κακή νυχτερινή και γενικότερα αποδυναμωμένη όραση, ενώ αντιθέτως η επαρκής λήψη της βιταμίνης (στην οποία είναι πλούσιο το βερίκοκο) μπορεί να διατηρήσει την υγεία της όρασής μας (αποτρέποντας την εμφάνιση εκφύλισης της ωχράς κηλίδας ή του καταρράκτη στο μέλλον) ή ακόμη και να τη βελτιώσει σε ορισμένες περιπτώσεις.
- Ρίχνει τον πυρετό: Πολτοποιήστε μερικά βερίκοκα μαζί με μέλι και νερό και πιείτε το χυμό τους. Θα σας ενυδατώσει, θα σας χαρίσει απαραίτητα θρεπτικά συστατικά και θα μειώσει τις τοξίνες του σώματος.
-  Μειώνει τη χοληστερίνη: Το αρωματικό αυτό φρούτο είναι πλούσιο σε βήτα-καροτίνη, η οποία μετατρέπεται σε βιταμίνη Α και παίζει σημαντικό ρόλο στην υγεία της καρδιάς, καθώς καταπολεμά τις ελεύθερες ρίζες, μειώνει την LDL (κακή) χοληστερόλη κι έτσι μας προστατεύει από μελλοντικό έμφραγμα του μυοκαρδίου ή εμφάνιση στεφανιαίας νόσου.
-  Βελτιώνει την επιδερμίδα: Η βήτα-καροτίνη, και πάλι, γνωστή και ως προβιταμίνη Α που μετατρέπεται σε βιταμίνη Α στο σώμα μας, είναι σημαντική και για την υγεία του δέρματός μας. Ο λόγος είναι ότι παίζει σημαντικό ρόλο στη βελτίωση και την ανάπτυξη ιστών, καταπολεμώντας τα εξανθήματα και βελτιώνοντας την υφή του δέρματος.
Μάλιστα, από κάποιους ειδικούς συστήνεται η χρήση των φύλλων της βερικοκιάς.:
Πάρτε το χυμό τους και εφαρμόστε τον σε ηλιακά εγκαύματα, στις φαγούρες, τα εκζέματα κ.ο.κ. για να ανακουφιστείτε.
-  Το κουκούτσι του βερίκοκου σκοτώνει τα καρκινικά κύτταρα;
Έχει παρατηρηθεί ότι η αμυγδαλίνη (βιταμίνη Β17), που περιέχεται στο κουκούτσι του βερίκοκου, στα πικραμύγδαλα και τα αμύγδαλα, έχει κάποια (ευεργετική για τον άνθρωπο) δράση πάνω στα καρκινικά κύτταρα. Ωστόσο δεν θεωρείται φάρμακο κατά του καρκίνου, όταν αυτός έχει ήδη εκδηλωθεί. Σύμφωνα με τους επιστήμονες η χρησιμοποίηση της αμυγδαλίνης( Β17) είναι περισσότερο προληπτική παρά θεραπευτική. Πιστεύεται ότι η χρόνια ανεπάρκεια σε αμυγδαλίνη ( Β17) οδηγεί σε μείωση της αντίστασης του οργανισμού στην ανάπτυξη κακοήθειας. Από την άλλη δεν έχουν παρατηρηθεί παρενέργειες από κατανάλωση μεγάλων δόσεων αμυγδαλίνης ( Β17). Παρόλα αυτά συνίσταται η μέγιστη πρόσληψη αμυγδαλίνης( Β17) να μην υπερβαίνει τα 3 γραμμάρια την ημέρα.
Η Αμυγδαλίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1830. Το 1845 χρησιμοποιήθηκε ως θεραπεία του καρκίνου στη Ρωσία, και στη δεκαετία του 1920 στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά θεωρήθηκε πολύ δηλητηριώδης και τοξική  ή πολύ δύσκολη να αντιγραφεί και να γίνει φάρμακο, φυσικά τα φρούτα δεν πατεντάρονται!, Άρα δεν υπάρχει κέρδος για τις φαρμακοβιομηχανίες, αν οι άνθρωποι αρχίσουν να τρώνε βερίκοκα και πικραμύγδαλα, δεν θα αρρωσταίνουν, άρα… 

Οι Χούνζα
Υπάρχει ένας λαός, ο μακροβιότερος στον κόσμο, όπου ο καρκίνος είναι εντελώς άγνωστος. Πρόκειται για την φυλή Χούνζα, που ζει στο Πακιστάν και αυτοαποκαλούνται απόγονοι των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Το φαινόμενο αυτό δεν άφησε αδιάφορους τους επιστήμονες. Κλιμάκιο από το Μεμόριαλ πήγε στην περιοχή και μελέτησε τη διατροφή των Χούνζα. Με έκπληξη διαπίστωσαν, ότι οι Χούνζα τρώνε πολλά …βερίκοκα και τα κουκούτσια επίσης από τα βερίκοκα. Μάλιστα όσο περισσότερα βερίκοκα παράγει και καταναλώνει ένας Χούνζα, τόσο περισσότερο ανεβασμένη είναι η κοινωνική του θέση.
 Πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες μας δίνουν ο Νίκος Αγαδζανιάν και ο Αλεξέι Κατκόβ στο βιβλίο τους «Τα Εφεδρικά του Οργανισμού Μας» για τους αιωνόβιους, που ζουν στην πεδιάδα Χούνζα.
«Ο πληθυσμός αυτού του παραδείσου των 32 χιλιάδες κατοίκων δεν ξέρει τι σημαίνει αρρώστια. Η μέση διάρκεια ζωής των Χούνζα είναι 120 χρόνια.
Η φυλή Χούνζα ήταν ένα μικρό βασίλειο σε μια απομονωμένη πεδιάδα, περικυκλωμένη από βουνοκορφές της οροσειράς των Ιμαλαϊων (στην οροσειρά του Καρακορούμ), με μήκος 160km και μόνο 1.6 km σε πλάτος σε υψόμετρο τα 2500 μέτρα. Πρωτεύουσα του βασιλείου είναι το Baltit. Σήμερα η περιοχή ανήκει στο Πακιστάν στα σύνορα με το Αφγανιστάν , Ρωσία, Κίνα, Κασμίρ και Κίνα.
Έχει ενδιαφέρον ότι οι Χούνζα, αντίθετα από τους γείτονες, εξωτερικά μοιάζουν πολύ με τους Ευρωπαίους. Σύμφωνα με την άποψη των ιστορικών, ιδρυτές των πρώτων κοινοτήτων Χούνζα ήταν οι έμποροι και στρατιώτες από το στρατό του Μέγα Αλέξανδρου, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν εκεί στη διάρκεια της εκστρατείας στις ορεινές πεδιάδες του ποταμού Ινδού.»
Οι Χούνζα έχουν ένα ρητό: «Γυναίκα Χούνζα δεν θα πάει με τον αγαπημένο της εκεί που δεν ευδοκιμούν οι βερικοκιές»

Έρευνα
Ο Διευθυντής ερευνών του Μεμόριαλ (δεν μιλάμε για οποιοδήποτε νοσοκομείο – είναι η Μέκκα του καρκίνου) ο περίφημος επιστήμονας Κανεμάτσου Σιγκουίρα, έκανε πειράματα με ποντικούς. Η ουσία που ανεκάλυψε ο βιοχημικός Ernst Krebs μέσα στα βερίκοκα, ονομάστηκε Λετρίλη ή αμυγδαλίνη ή βιταμίνη Β17. Ο Σιγκουίρα έμεινε έκπληκτος. Ήταν η δυνατότερη αντικαρκινική ουσία του κόσμου που είχε δοκιμάσει ποτέ, όπως δήλωσε.
Τα κουκούτσια λοιπόν από τα βερίκοκα σύμφωνα με τον Σιγκουίρα:
α) σταμάτησαν τις μεταστάσεις,
β) βελτίωσαν την γενική υγεία,
γ) εμπόδισαν την ανάπτυξη μικρών όγκων,
δ) παρείχαν ανακούφιση από τον πόνο,
ε) ενεργούν πολύ σημαντικά στην πρόληψη του καρκίνου.

Φυσικά από το 1980 που συνέβη οι αποδείξεις ακόμη …αναμένονται. Το θέμα θάφτηκε από τις φαρμακευτικές εταιρίες.
Ήταν απάτη η Β17, έλεγαν οι γιατροί που δεν γνώριζαν τις λεπτομέρειες. Δεν αποδείχθηκε!  Κανένας δεν θα μάθαινε την πραγματικότητα αν δεν επαναστατούσε η συνείδηση ενός θαρραλέου δημοσιογράφου που ως υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Μεμόριαλ γνώριζε την απάτη.
Ο Ράλφ Μος, δεν άντεξε το βάρος της συγκάλυψης ενός τόσο μεγάλου εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας. Από τις ελληνικές εφημερίδες μόνο «Το Βήμα» ανέφερε στις 23/5/1980 ακροθιγώς το θέμα, χωρίς να εισέλθει στην ουσία του.

Πικρό και ξινό
.Από τις 4 βασικές γεύσεις: αλμυρό, ξινό, πικρό, γλυκό, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν απορρίψει το ξινό ή το πικρό και έχουν επιλέξει το αλμυρό και το γλυκό. Έτσι έχει χαθεί η ισορροπία. 
Ο Ιπποκράτης τόνιζε την ισορροπία, επηρεασμένος από τον πατέρα της ελληνικής ιατρικής τον γιατρό Αλκμαίωνα (Αλκμαίων ο Κροτωνιάτης,  Προσωκρατικός φιλόσοφος, γιατρός και φυσικός περί το 500 π.κ.ε.). Αυτός θεωρείται η κορυφή της ελληνικής ιατρικής γιατί πρώτος αυτός ασχολήθηκε με ην ανατομία και φυσιολογία και διατύπωσε ως εξής τις αντιλήψεις του για την υγεία και την αρρώστια, που υιοθέτησε και ο Ιπποκράτης.
«Εκείνο που διατηρεί την υγεία είναι ισομερής κατανομή και ακριβής μείξη μέσα στο σώμα των δυνάμεων (= ισονομία) του ξηρού, του υγρού, του κρύου, του γλυκού, του πικρού, του ξινού και του αλμυρού. Την Αρρώστια την προκαλεί η επικράτηση του ενός (=μοναρχία). Η θεραπεία επιτυγχάνεται με την αποκατάσταση της διαταραχθείσας ισορροπίας, με τη μέθοδο της αντίθετης από την πλεονάζουσα δύναμη».
Τις αντιλήψεις αυτές τις βρίσκουμε ακέραιες στον Ιπποκράτη. Η ακριβής μείξη, η ισονομία, η συμμετρία, η αρμονία, βρίσκονται στη βάση των δογμάτων των Πυθαγορείων και του Ιπποκράτη.
Γράφει χαρακτηριστικά ο Ιπποκράτης.
«Μέσα στον άνθρωπο υπάρχει και το πικρό και το αλμυρό, το γλυκό, το ξινό, το στυφό και το άνοστο και τα συστατικά αυτά όταν αναμειγνύονται και ενώνονται μεταξύ τους, ούτε φαίνονται ούτε βλάπτουν τον άνθρωπο. Όταν όμως κάποιο απ’ όλα διαχωριστεί και μείνει μόνο του τότε φαίνεται να προκαλεί βλάβη» .
 Αυτό απέδειξε ο Warburg. Το 2001 ένα ιατρικό συνέδριο στην Καρλσρούη της Γερμανίας, επιβεβαίωσε το γνωστό  «ότι είναι πικρό και ξινό στο στόμα, είναι καλό στο στομάχι».  Τονίστηκε ότι οι πικρές και ξινές  ουσίες, συμβάλλουν αποφασιστικά στη συνολική διαδικασία της πέψης. Οι κινήσεις του στομάχου και του εντέρου εντείνονται και επιταχύνεται η προώθηση της τροφής. Διεγείρουν την έκκριση χολής και παγκρέατος , βελτιώνουν την πέψη των λευκωμάτων, πρωτεϊνών και λιπών.
Μειώνεται η αίσθηση του φουσκώματος και εμποδίζονται οι διαδικασίες ζύμωσης και σήψης που συντελούνται στο έντερο. Μέσω της βελτίωσης απορρόφησης της βιταμίνης Β12, οι πικρές ουσίες υποστηρίζουν την παραγωγή αίματος, προάγουν την απορρόφηση των λιποδιαλυτών στοιχείων, όπως και του σιδήρου. Οι πικρές ουσίες υποστηρίζουν και τη δημιουργία βάσεων (αλκαλικό υψηλό ΡΗ) στον οργανισμό. Και δρουν μ’ αυτό τον τρόπο ενάντια στην οξύτητα του αίματος.

 https://fytro.wordpress.com/
http://www.pomologyinstitute.gr/
Αγγελική Μήλιου, βιολόγος, medlabnews.gr

https://fytro.wordpress.com/

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Άνηθος (anethum graveolens)

Ο Άνηθος είναι φυτό μονοετές, αρωματικό και αυτοφυές στις παραμεσόγειες χώρες και στην Ασία. Καλλιεργείται σε ευρύτερη κλίμακα στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Ασία. Η Ινδία είναι πρώτη στον κόσμο σε παραγωγή άνηθου. Ακολουθούν η Κίνα, το Μεξικό και η Ισπανία.


Περιγραφή

Φτάνει τα 80 εκατοστά, ο βλαστός του είναι κοίλος και γραμμωτός, η ρίζα γογγυλώδης, τα φύλλα του φτεροειδή, γαλαζοπράσινα, αρωματικά και χνουδωτά.
Τα άνθη του είναι πολυάριθμα, μικρά, κιτρινωπά, με ταξιανθία σε σχήμα ομπρέλας και οι καρποί του οβάλ, μακρουλοί, ραβδωτοί, ελαφριοί, με σκουρόχρωμους σπόρους.
Ο ελαφρύς καρπός του έχει πολύ έντονη γεύση. Το χαρακτηριστικό του άρωμα μοιάζει με αυτό του γλυκάνισου και οι σπόροι του χρησιμοποιούνται στον αρωματισμό διαφόρων φαγητών, ενώ μπορεί να διατηρηθεί και αποξηραμένος.
Ο άνηθος αποδίδει καλύτερα και είναι περισσότερο αρωματικός όταν αναπτύσσεται σε χαμηλές θερμοκρασίες, αλλά είναι ευαίσθητος σε συνθήκες παγετού. Για τον λόγο αυτό, θα πρέπει να αποφεύγονται περιοχές με πολύ χαμηλές θερμοκρασίες το χειμώνα ή η καλλιέργεια να γίνεται την άνοιξη. Οι ιδανικές θερμοκρασίες για τη βλάστηση του σπόρου είναι 10-21oC.

Χρησιμοποιούμενα μέρη
Από τον άνηθο χρησιμοποιούνται όλα τα εναέρια μέρη αλλά κυρίως οι σπόροι του. Τα φύλλα συλλέγονται πριν την ανθοφορία, δηλαδή πριν από το Καλοκαίρι (τότε εντείνεται το άρωμά τους) και οι σπόροι στο τέλος του Καλοκαιριού

Θρεπτικές ουσίες
Τα συστατικά του βοτάνου είναι αιθέριο έλαιο με καρβόνη, σταθερό έλαιο (σπόροι), φυτικές κόλλες και δεψικές ύλες, ρητίνη, βιταμίνη C, άφθονο κάλιο, ασβέστιο, φωσφόρο και μαγνήσιο.
Ειδικότερα οι καρποί του Άνηθου περιέχουν 2,5 - 4% αιθέριο έλαιο, 10-20% φυτικό έλαιο, πρωτεΐνες, αμίνες, μπεργκαπτένη, ουμπελιπρενίνη, σκοπολετίνη, εσκουλετίνη, ουμπελιφερόνη, κοφείνη, χλωρογενικό οξύ κ.ά.. 
Εχει σημαντική περιεκτικότητα σε βιταμίνη Α, C και του συμπλέγματος Β, σίδηρο, μαγγάνιο, άφθονο κάλιο, φώσφορο και ασβέστιο.
 

Ιστορία και Παράδοση
Ο άνηθος είναι γνωστός από την αρχαιότητα για τις μυριστικές αλλά και φαρμακευτικές του ιδιότητες. 
Στην βίβλο υπάρχει αναφορά ως μέσο πληρωμής φόρων και στην αρχαία Ρώμη ήταν τόσο πολύτιμο αρωματικό χόρτο, που επιβλήθηκε ειδικός φόρος για χάρη του.
 Σύμφωνα με την παράδοση, προστάτευε από τα μάγια κατά τον Μεσαίωνα, ενώ Αιγύπτιοι και αρχαίοι Έλληνες είχαν ανακαλύψει την ιδιότητά τους να σταματά τον λόξιγκα και να αντιμετωπίζει την 
αϋπνία με την χρήση επιθεμάτων στα μάτια.
Στον Πάπυρο του Έμπερς αναφέρεται ο άνηθος ως καταπραϋντικό.

Ο άνηθος ήταν γνωστός στην Αρχαία Ελλάδα με τις ονομασίες άνηθον και άνησον  Οι αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν άρωμα από τα λουλούδια του, το «άνηθο μύρο», και με τους σπόρους του αρωμάτιζαν το κρασί, τον «ανήθινον οίνον».
Με τα ανθισμένα κλαδιά του στεφάνωναν τους νικητές και με το αιθέριο έλαιο των καρπών του άλειφαν το σώμα τους οι αθλητές, επειδή το θεωρούσαν χαλαρωτικό και τονωτικό των μυών.
Επίσης, κάλυπταν το κεφάλι των παιδιών με άνηθο, για να τα βοηθήσουν να κοιμηθούν. Ο Διοσκουρίδης το χρησιμοποιούσε ως ηρεμιστικό.
Ήταν τόσο πολύτιμο αρωματικό χόρτο στην αρχαία Ρώμη που επιβλήθηκε ειδικός φόρος για χάρη του.
Πολλές φαρμακευτικές ιδιότητες ου Άνηθου περιέγραψε ο Πλίνιος (23-79 μ.Χ.) και πολλοί συγγραφείς του 10ου αιώνα.
Ο Κούλπεπερ (1653 – «Πλήρες βοτανοθεραπεία») γράφει: «Το χόρτο σταματάει τον λόξυγκα, βρασμένο σε κρασί… και χρησιμοποιείται στα σκευάσματα για την αποβολή των αερίων και των πόνων που προκαλούν.»
Στο παρελθόν οι μητέρες έτριβαν τα στήθη τους με χυμό άνηθου, προκειμένου τα βρέφη να κοιμηθούν μετά τον θηλασμό.
Η λαϊκή ιατρική χρησιμοποιεί το σκεύασμα για την θεραπεία των ασθενειών του συκωτιού, αεροφαγία και αιμορροΐδες.


Θεραπευτικές Ιδιότητες
Για φαρμακευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται οι σπόροι, το τρυφερό χόρτο πριν ανθίσει το φυτό και το αιθέριο έλαιο του Άνηθου
Είναι ένα δριμύ δροσιστικό, αρωματικό χόρτο, που ηρεμεί και καταπραΰνει το πεπτικό σύστημα (διεγερτικό της πέψης), ελέγχει τις μολύνσεις και έχει διουρητική δράση.
Το αφέψημα των σπόρων του έχει ορεκτικές, χωνευτικές και διουρητικές ιδιότητες και διευκολύνει την παραγωγή γάλακτος σε μητέρες που θηλάζουν. Ανακουφίζει από στομαχικές διαταραχές, ιδιαιτέρως των μικρών παιδιών, κολικούς και εμετό και ωφελεί παιδιά που έχουν προσβληθεί από ιλαρά και ανεμοβλογιά..
Οι σπόροι του είναι χρήσιμοι στην κακοσμία του στόματος (αν τους μασήσουμε) και το αφέψημα τους είναι καλό αντιβηχικό και καταπραϋντικό του στομάχου και των εντέρων. Αυξάνει τη ροή του γάλακτος στις μητέρες που θηλάζουν.
Ανακουφίζει το στομάχι, ιδιαίτερα στις στομαχικές διαταραχές των παιδιών και όταν το προσθέτουμε ωμό στο φαγητό καταπολεμά τη δυσπεψία
Η αργινίνη, που υπάρχει στην άνηθο, αυξάνει τη λίμπιντο, ενδυναμώνει τα οστά και τα δόντια,
Διεγείρει την όρεξη
και είναι ιδιαίτερα χρήσιμο στον λόξυγκα και την αεροφαγία.
Έχει αντιοξειδωτικές, αντικαρκινικές και αντιθρομβωτικές ιδιότητες.
Βοηθά στην καλή λειτουργία του νευρικού συστήματος και της μνήμης.
Τονώνει τον οργανισμό, μειώνοντας παράλληλα την κόπωση.
Δρα για την πρόληψη της οστεοπόρωσης.
Είναι αντιμικροβιακός και αντιφλεγμονώδης και κάνει καλό στη ρευματοειδή αρθρίτιδα..

Ο άνηθος είναι διουρητικός και βοηθά στην καταπολέμηση της παχυσαρκίας. Βοηθά επίσης στην υδρωπικία.

Βασικές χρήσεις
Χρησιμοποιείται ως έγχυμα, ως αφέψημα, ως κατάπλασμα, ως αιθέριο έλαιο, ωμός καθώς και οι σπόροι του.

Παρασκευάζεται ως έγχυμα
Ρίχνουμε ένα φλιτζάνι βραστό νερό σε 1-2 κουταλιές του τσαγιού σπόρους που τους έχουμε συνθλίψει μαλακά και το αφήνουμε 10-15 λεπτά.
Για τη θεραπεία του τυμπανισμού πίνουμε ένα φλιτζάνι πριν από τα γεύματα. Αν χρησιμοποιήσουμε το βάμμα του βοτάνου πίνουμε 1- 2 ml βάμματος τρεις φορές την ημέρα.

Άλλες Χρήσεις
Στην Κουζίνα ο άνηθος χρησιμοποιείται σε σαλάτες, πίτες, τουρσιά και σε σάλτσες ψαριών, καθώς και στη μαγειρίτσα και σε διάφορες σούπες, στις αγκινάρες, στα γεμιστά, σε λευκά κρέατα και, ιδιαιτέρως, σε φαγητά με αυγολέμονο.
Το άρωμα του άνηθου μοιάζει με αυτό του γλυκάνισου. Εκτός του ότι αρωματίζει τα φαγητά, βοηθάει και στην πέψη τους.
Το αιθέριο έλαιό του χρησιμοποιείται στη ζαχαροπλαστική και στην αρτοποιία, καθώς και στην παρασκευή ποτών.

Παρασκευή – δοσολογία - θεραπείες

Έγχυμα
Σε ένα φλιτζάνι με βραστό νερό ρίχνουμε ένα κουταλάκι από το βότανο και το σκεπάζουμε. Το αφήνουμε για 10 έως 15 λεπτά. Σουρώνουμε και το πίνουμε σκέτο, με ζάχαρη ή μέλι

Αφέψημα
Για κάθε φλιτζάνι ρίχνουμε ένα κουταλάκι από το βότανο. Το σκεπάζουμε και το αφήνουμε να βράσει για 10 έως 15 λεπτά. Σουρώνουμε και το πίνουμε σκέτο, με ζάχαρη ή μέλι.

Φίλτρου
Τοποθετείστε το φίλτρο στην καφετιέρα, ρίξτε ένα γεμάτο κουταλάκι από το βότανο στο φίλτρο για κάθε φλιτζάνι ροφήματος. Βάλτε τόσα φλιτζάνια νερό όσα ροφήματα θα φτιάξετε και ανοίξτε την καφετιέρα. Αφού σερβίρετε, προσθέστε αν θέλετε ζάχαρη ή μέλι.

Για τη δυσπεψία
Τρώτε ωμό άνηθο μέσα στις σαλάτες σας. Επίσης, βράζετε 2 κουταλάκια σπόρων σε 1 λίτρο νερό για περίπου 15 λεπτά και πίνετε από ένα φλιτζάνι πριν τα γεύματα. 

Για την ατονία, την παχυσαρκία και τις κράμπες
Παρασκευάστε έγχυμα από τους σπόρους του φυτού βάζοντας 5-10 γρ. σε 1 λίτρο νερού και πίνετε 1 φλιτζάνι του τσαγιού την ημέρα.

Για ανεμοβλογιά
Παρασκευάστε αφέψημα ρίζας βάζοντας 20 - 30 γρ. σε 1 λίτρο νερού και πίνετε 1-2 φλιτζάνια του τσαγιού την ημέρα.

Για τη θεραπεία του τυμπανισμού
Συνθλίβουμε ελαφρά 1- 2 κ.γ σπόρους και τους ρίχνουμε σε ένα φλιτζάνι βραστό νερό. Τους αφήνουμε για 10-15 λεπτά. Πίνουμε ένα φλιτζάνι πριν από τα γεύματα.
Αν χρησιμοποιήσουμε το βάμμα του βοτάνου πίνουμε 1-2 ml βάμματος τρεις φορές την ημέρα.

Αποθήκευση
Τυλίξτε τον σε νωπό χαρτί και βάλτε τον στο ψυγείο, όπου θα διατηρηθεί φρέσκος για 3-4 ημέρες ή ψιλοκόψτε τον και βάλτε τον σε θήκες για παγάκια, μαζί με νερό, για τον χρησιμοποιήσετε μήνες αργότερα.

Προφυλάξεις
Το αφέψημα από σπόρους άνηθου να αποφεύγεται από εγκύους γιατί λειτουργεί ως εκτρωτικό βότανο. Ο άνηθος αντενδείκνυνται για τους ανθρώπους που πάσχουν από χαμηλή πίεση.

Προσοχή:  Πριν χρησιμοποιήσετε οποιαδήποτε συνταγή ή πριν αλλάξετε τις διατροφικές σας συνήθειες, ζητήστε τη γνώμη του κατάλληλου επαγγελματία υγείας ή διατροφολόγου. Εάν λαμβάνετε φαρμακευτική αγωγή, βεβαιωθείτε ότι δεν υπάρχουν αλληλεπιδράσεις

http://www.oxafies.com/
http://aroma-herbs.com/



Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Μακα (lepidium meyenii)



Η Μάκα (lepidium meyenii)  άλλα ονόματα στα ισπανικά και στα κέτσουα maca-maca, maino, ayak chichira, και ayak willku), είναι ρίζωμα που ευδοκιμεί σε μεγάλα υψόμετρα (4.100- 4.500m.) και σε συνθήκες (φτωχό έδαφος, ψυχρό κλίμα) στις οποίες τα περισσότερα φυτά δεν μπορούν να αναπτυχθούν. Η Μάκα προέρχεται από τις Άνδεις και για 2.000 χρόνια αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα βοτανα στο τόπο καταγωγής της. Καλλιεργείται για τη σαρκώδη υποκοτύλη του, η οποία χρησιμοποιείται ως φαρμακευτικό φυτό


Περιγραφή
Η ανάπτυξη, το μέγεθος, και οι διαστάσεις της μάκα είναι παρόμοιες με εκείνες του ραδικιού και της κράμβης με τα οποία είναι συγγενής. Το φυτό φτάνει το ύψος των 20 περίπου εκατοστών. Ο βλαστός είναι βραχύς και βρίσκεται κοντά στην επιφάνεια του εδάφους. Τα δαντελωτά φύλλα σχηματίζουν ροζέτα, επίσης κοντά στο έδαφος, και ανανεώνονται διαρκώς ξεκινώντας από το κέντρο, καθώς τα εξωτερικά φύλλα μαραίνονται. Τα κιτρινωπά, αυτογονιμοποιούμενα άνθη του βγαίνουν από ένα κεντρικό βότρυ και εξελίσσονται σε καρπούς μήκους 4-5 χιλιοστών, καθένας εκ των οποίων περιέχει δύο μικρούς κοκκινωπούς-γκρίζους ωοειδείς σπόρους μεγέθους 2-2,5 χιλ. Οι σπόροι, που είναι ο μόνος τρόπος αναπαραγωγής του φυτού, βλασταίνουν, υπό κανονικές συνθήκες, μέσα σε πέντε ημέρες.
Η μάκα είναι το μόνο είδος της οικογένειας με σαρκώδη υποκοτύλη. Η υποκοτύλη είναι συγχωνευμένη με την πασσαλώδη ρίζα της και παίρνει το σχήμα ραδικιού ή ανεστραμμένου αχλαδιού μήκους 10-15 εκατ. και πλάτους 3-5 εκατ.

Ιδιότητες - Δράση
Εδώ και περίπου 2000 χρόνια η μάκα αποτελεί σημαντική παραδοσιακή τροφή και φαρμακευτικό φυτό στην περιοχή όπου καλλιεργείται.
Χρησιμοποιείται κυρίως ως τονωτικό του οργανισμού και για την αντιμετώπιση προβλημάτων στυτικής δυσλειτουργίας. Η Μάκα ανήκει στη κατηγορία των Superfoods καθώς είναι μία πραγματική «φαρμακαποθήκη» της φύσης. Η τονωτική δράση της οφείλεται στη πληθώρα βιταμινών, οξέων και μεταλλικών στοιχείων που περιέχει. Χρησιμοποιείται από αθλητές για αύξηση της αντοχής και βελτίωση των επιδόσεων. Ως «αφροδισιακό», η Μακα αποκαλείται από πολλούς και «Viagra της φύσης». Η κατανάλωση Μακας θεωρείται πως αντιμετωπίζει αποτελεσματικά τη στυτική δυσλειτουργία, αυξάνει τη Libido (σε άνδρες και γυναίκες) και βελτιώνει τη ποσότητα και ποιότητα του σπέρματος (οι ιδιότητες αυτές επιβεβαιώνονται από κλινικές έρευνες μικρού δείγματος).
Οι πανεπιστημιακές έρευνες που έγιναν σε τρωκτικά το ’60 και ’70 με σκόνη και εκχύλισμα μάκα, στο Περού και στην Κίνα αντίστοιχα, επιβεβαίωσαν τις δοξασίες γύρω από τις αφροδισιακές του ιδιότητες ως προς τη συχνότητα των επαφών, το χρόνο επίτευξης της στύσης και την αύξηση της ποσότητας του σπέρματος. Αργότερα, μια επιστημονική έρευνα που έγινε σε 57 υγιείς άνδρες από 21 έως 56 ετών, που ελέγχθηκε με πλασέμπο, έδειξε ότι όσοι πήραν 1,5 γρ. ή 3 γρ. μάκα την ημέρα και ρωτήθηκαν μετά από 4, 8 και 12 εβδομάδες, διαπίστωσαν μια αύξηση της ερωτικής επιθυμίας και ταυτόχρονα σημαντική βελτίωση της ψυχικής τους διάθεσης έναντι της ομάδας ελέγχου, χωρίς να παρατηρηθεί μεταβολή στα επίπεδα των σεξουαλικών ορμονών. Ωστόσο, η επίδραση του μάκα δεν έχει διερευνηθεί επιστημονικά σε άνδρες με στυτική δυσλειτουργία ή στειρότητα.
Η Μακα αναφέρεται πως αυξάνει τη γονιμότητα - χωρίς να υπάρχουν κλινικές έρευνες που να το επιβεβαιώνουν.
Τα ευεργετικά αποτελέσματα της μάκα σε σχέση με τη σεξουαλική λειτουργία ενδεχομένως οφείλονται στην υψηλή συγκέντρωση πρωτεϊνών και ζωτικών θρεπτικών συστατικών. Οι ερευνητές έχουν εντοπίσει δύο ακόμη συστατικά, τις μακαμίδες (macamides), ένα είδος δευτερεύοντος μεταβολίτη (secondary metabolite), και τις μακαένες (macaenes), οι οποίες πιστεύεται ότι παίζουν σημαντικό ρόλο.
Οι Ίνκα χρησιμοποιούσαν τη μάκα σε θρησκευτικές τελετές. Πριν από τη μάχη δινόταν στους στρατιώτες για να τους δώσει ενέργεια και δύναμη. Σε κανονικές συνθήκες αποτελούσε προνόμιο των ευγενών.
Κατά τη διάρκεια της αποικιακής περιόδου η μάκα χρησιμοποιήθηκε και ως νόμισμα.


Θρεπτική αξία
Η θρεπτική αξία της αποξηραμένης ρίζας της μάκα είναι υψηλή, παρόμοια με τους σπόρους δημητριακών, όπως το σιτάρι και το ρύζι. Περιέχει 60% υδατάνθρακες, 10% πρωτεΐνες, 8,5% φυτικές ίνες, και 2,2% λίπη.
Περιέχει πληθώρα ενεργών συστατικών όπως βιταμίνες Β1, Β2 και C, πρωτεϊνες (μέχρι 11%), φυτικές ίνες (cellulose και lignin), τανίνες, μεταλλικά στοιχεία (Κάλλιο, Βισμούθιο, Χαλκό, Σίδηρο, Φώσφορο, Μαγνήσιο, Μαγγάνιο κτλ.), φρουκτόζη, γλυκόζη, αμινοξέα (Αργινίνη, Αλανίνη κτλ.), στερόλες, καροτένη και νιασίνη.
Τρόποι προετοιμασίας
Μπορούν να καταναλωθούν τόσο τα φύλλα, όσο και η ρίζα της μάκα.
Στο Περού υπάρχουν διάφορο τρόποι προετοιμασίας. Το ψήσιμο της υποκοτύλης της μάκα είναι η πιο συνηθισμένη πρακτική (matia). Η μάκα επίσης βράζεται και οι ρίζες της αποξηραίνονται και αναμιγνύονται με αλεύρι, με το οποίο φτιάχνονται μπισκότα ή γλυκά. Από τη ζύμωση της μάκα προκύπτει μια ελαφριά μπύρα (chicha de maca).
Τα φύλλα της μάκα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε σαλάτες, ωμά ή μαγειρεμένα.
Ρόφημα: Προσθέστε 1 κουταλάκι της ρίζας σε σκόνη σε μία κούπα λ.χ. καφέ ή χυμού (ή και στο γιαούρτι σας). Η μέγιστη δοσολογία για τη Μακα ορίζεται στα 5,0gr ημερησίως. Ξεκινήστε με χαμηλή δόση (1-2,0gr για 2 τουλάχιστον εβδομάδες) και να την αυξήσετε σταδιακά (μέχρι 4,0gr την τέταρτη εβδομάδα).

Βικιπαίδεια

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΕΠΙΤΗΡΗΤΑ


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΕΠΙΤΗΡΗΤΑ

30/9/2016


Το πρόβλημα των ανεπιτήρητων παραγωγικών ζώων (κυρίως των βοοειδών) έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις στο Δήμο μας. Υφίσταται εδώ και πολλά χρόνια χωρίς να έχει γίνει προσπάθεια επίλυσής του στο παρελθόν.
Για πρώτη φορά από τον Οκτώβριο του 2014 η Δημοτική Αρχή προσπάθησε και προσπαθεί με συστηματικό και υπεύθυνο τρόπο να διαχειριστεί και να αντιμετωπίσει το συγκεκριμένο πρόβλημα, στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων της και της ισχύουσας νομοθεσίας.
Η ισχύουσα νομοθεσία καθιστά την αντιμετώπιση του προβλήματος αναποτελεσματική γιατί απαιτεί, πέραν των άλλων διαδικασιών, εξειδικευμένο προσωπικό, διαδικαστικές δυσκολίες, χρόνο και χρήμα. Η αντικειμενική δυσκολία σύλληψης και περισυλλογής των βοοειδών, λόγω του όγκου, του βάρους και του δυσπρόσιτου των περιοχών αλλά και η έλλειψη των κατάλληλων μέσων στον κατάλληλο χρόνο καθιστούν το πρόβλημα δυσεπίλυτο.
Η ψήφιση του Ν. 4351/2015 που δίδει την αρμοδιότητα και τα χρήματα από την μίσθωση των βοσκοτόπων στην Περιφέρεια, πρόσθεσε μεγαλύτερα προβλήματα.
Ανεπιτήρητο παραγωγικό ζώο, σύμφωνα με το άρθρο 17 του Ν. 4056/2012, είναι το βοοειδές ή προβατοειδές ή αιγοειδές που βρίσκεται εκτός της κτηνοτροφικής εκμετάλλευσης του ιδιοκτήτη του, συμπεριλαμβανομένου του βοσκότοπου αυτής, άνευ επιτήρησης και το οποίο φέρει ή δεν φέρει σήμανση.
Από την αρχή της θητείας μας προσπαθήσαμε με μεθοδικό τρόπο να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα των ανεπιτήρητων βοοειδών στα πλαίσια της νομιμότητας και της χρηστής διοίκησης.
Στα πλαίσια αυτά προβήκαμε στις παρακάτω ενέργειες..
1. Κλήθηκε ο κτηνοτρόφος κ. Μανωλίτσης Νικόλαος στο Δήμο και τέθηκε προ των ευθυνών του
2. Επιβλήθηκαν πρόστιμα στο συγκεκριμένο κτηνοτρόφο
3. Επειδή ο Δήμος είχε αδειοδοτημένη κτηνοτροφική εγκατάσταση στα Σφαγεία, στα οποία όμως δημιουργήθηκε ο ΣΜΑ και δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, αναζητήθηκαν κτηνοτροφικές αδειοδοτημένες εγκαταστάσεις στη Λευκάδα με έγγραφο προς την Περιφέρεια με σκοπό τη φιλοξενία των ζώων που επρόκειτο να περισυλλεγούν. Από τις επαφές με τους ιδιοκτήτες δεν προέκυψε αποτέλεσμα. Αναζητήσαμε ιδιωτικές σταυλικές εγκαταστάσεις προς μίσθωση επίσης χωρίς αποτέλεσμα και έτσι καταφύγαμε και συμφωνήσαμε με αδειοδοτημένη εγκατάσταση στην Πλαγιά Αιτωλοακαρνανίας με τον ιδιοκτήτη της οποίας υπογράψαμε σύμβαση το 2015 και το 2016. Η σύμβαση επί της ουσίας εξασφαλίζει στο Δήμο τη σταυλική εγκατάσταση που απαιτείται και προβλέπει αμοιβή ανά ζώο που περισυλλέγεται για τη διατροφή του. Τα ζώα με ενώτια μένουν στην εγκατάσταση από μία έως δέκα ημέρες και οι διαδικασίες εκποίησης των ζώων που περισυλλέγονται απαιτούν χρόνο.
4. Σε εφαρμογή του άρθρου 12 του Κανονισμού βοσκοτόπων του δήμου, στον κ. Μανωλίτση δεν δόθηκε από το Δήμο δημοτικός βοσκότοπος ούτε άδεια βόσκησης σε ιδιωτικά αγροτεμάχια το 2015. Το έτος 2016 η αρμοδιότητα πέρασε στην Περιφέρεια (Ν. 4351/2015) .
5. Ζητήθηκαν, μέσω του τύπου, εξειδικευμένα άτομα για τη σύσταση συνεργείου περισυλλογής, επειδή θα ήταν χρήσιμα άτομα που διαμένουν κοντά στις περιοχές που πλήττονται, χωρίς αποτέλεσμα.
6. Συντάχθηκε και δόθηκε στη διαβούλευση τους τελευταίους μήνες του 2015 Κανονισμός βοσκοτόπων, ο οποίος προέβλεπε μεταξύ άλλων αυστηρά πρόστιμα. Η αλλαγή του θεσμικού πλαισίου με την ψήφιση του νόμου 4351/2015 όμως μας ανάγκασε να τον αποσύρουμε. Εξ αυτού του λόγου δεν είχε αντικείμενο πλέον και η Επιτροπή Διαχείρισης Βοσκοτόπων του Δήμου.
7. Επισκεφθήκαμε τον κ. Εισαγγελέα Πρωτοδικών Λευκάδας τέσσερις τουλάχιστον φορές (στη μία παρουσία και του κτηνοτρόφου) ζητώντας ακόμη και άδεια αναισθητοποίησης των ζώων.
8. Προκαλέσαμε σύσκεψη των κατοίκων των περιοχών δράσης των ανεπιτήρητων παραγωγικών ζώων στην Καρυά, παρουσία του κτηνιάτρου της Δνσης Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής της Περιφ. Ενότητας Λευκάδας, της Δασικής Υπηρεσίας και της Αγροφυλακής, στην οποία συζητήσαμε ανοιχτά το πρόβλημα και συστήσαμε Συνεργείο Περισυλλογής και με εθελοντές. Η έκφραση του ψηφίσματος «εμπαίζοντας τους δημότες – καλλιεργητές» είναι θεωρούμε τουλάχιστον ατυχής.
9. Παραβρεθήκαμε αρκετές φορές στην περιοχή μετά από καταγγελίες των κατοίκων, δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα.
10. Στείλαμε έγγραφο στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης περιγράφοντας αναλυτικά το πρόβλημα για το οποίο ζητήσαμε νομοθετικές λύσεις.
11. Στείλαμε αναφορά – καταγγελία στον εισαγγελέα ύστερα από επεισόδιο που δημιουργήθηκε σε κτήμα στον Αλέξανδρο
Η περίφραξη στους βοσκοτόπους απαγορεύεται. Έχουν αφαιρεθεί κατά καιρούς περιφράξεις στους Σκάρους από τις υπηρεσίες του Δήμου.
Στο δάσος των Σκάρων ανέκαθεν υπήρχε βόσκηση. Μεγάλο πρόβλημα δημιουργήθηκε από την εκτροφή χοίρων (δεν υπάρχει πλέον) οι οποίοι έσκαβαν το χώμα και κατέστρεφαν τα δέντρα (εκεί κυρίως αναφέρεται το επικαλούμενο άρθρο).
Τα Συμφωνητικά μίσθωσης του κτηνοτρόφου δεν κατατίθενται στο Δήμο, εκτός αν αιτηθεί άδεια βόσκησης. Τέτοια συμφωνητικά δεν κατετέθησαν στο Δήμο. Τα συμφωνητικά πρέπει να κατατίθενται στη Δ.Ο.Υ (παλαιότερα) ή ηλεκτρονικά (σήμερα). Η μη κατάθεσή τους δεν τα ακυρώνει (εκτός αν αμφισβητηθούν από τους συμβαλλόμενους) απλώς συνιστά παράβαση. Ο έλεγχος γίνεται από την υπηρεσία στην οποία κατατίθενται.
Οι βοσκότοποι δεν έχουν καταγραφεί αναλυτικά με σύνταξη διαγραμμάτων σε κλίμακα 1:50.000, ή 1:20.000, στα οποία θα απεικονίζονται οι βοσκότοποι (πεδινοί, ημιορεινοί και ορεινοί και στο GIS) ), καθότι απαιτεί τεράστιο χρόνο και μεγάλη δαπάνη στην οποία ο Δήμος δεν μπορεί να ανταποκριθεί.
Σεβόμαστε απόλυτα το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης και επιθυμούμε την εποικοδομητική κριτική που καταλήγει και σε προτάσεις. Από το κείμενο όμως του ψηφίσματος είναι φανερό ότι ο συντάκτης ή οι συντάκτες του επιχειρούν να μηδενίσουν την προσπάθεια της Δημοτικής Αρχής με σκοπό να δημιουργήσουν εντυπωσιασμούς, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα με χρήση απαράδεκτων και προσβλητικών όρων και φράσεων.
Είναι φανερό ότι οι συντάκτες του ψηφίσματος προσπαθούν να πολιτικοποιήσουν ένα καθημερινό υπαρκτό πρόβλημα με καιροσκοπικό τρόπο ενδεχομένως για την ικανοποίηση προσωπικών μελλοντικών φιλοδοξιών.
Δεν αποποιούμαστε των ευθυνών μας οι οποίες είναι υπαρκτές. Καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Θα αντιπαρέλθουμε καλόπιστα τις όποιες αξιολογικές κρίσεις γιατί η δική μας εκτίμηση είναι ότι η επίλυση του συγκεκριμένου προβλήματος απαιτεί σύνεση και συνέργεια και των φορέων και των πολιτών και προς την κατεύθυνση αυτή θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε.
Τέλος, και επειδή το ψήφισμα αναφέρεται σε άρθρο του αντιδημάρχου το 2008, τονίζουμε πως οι αναφορές του άρθρου για καταπατήσεις (άσχετο με το θέμα του ψηφίσματος) δεν ακουμπούν στη σημερινή Δημοτική Αρχή, η οποία έχει αποδείξει ότι κάθε τέτοια προσπάθεια στέλνεται αμέσως στον εισαγγελέα (Αθάνι κ.λ.π), ούτε σε «δικούς μας» γιατί έχει αποδείξει ότι δεν διαχωρίζει τους πολίτες.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ PRISMA


Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

ΑΚΑΝΘΟΣ, ΑΚΟΝΙΤΟ

΄Ακανθος (acanthus mollis)

Η Ακάνθα (επιστ. Άκανθος, Acanthus) είναι γένος αγριολούλουδων, πολύ συνηθισμένη στον μεσογειακό χώρο. Είναι πολυετές φυτό με περίοδο ανθοφορίας από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο. Αναπτύσσεται συνήθως σε χαμηλότερα υψόμετρα και σε παραθαλάσσιες περιοχές. Τα άνθη του φυτού αναπτύσσονται πάνω στον κεντρικό όρθιο βλαστό.
Το πιο κοινό είδος ακάνθας είναι η Άκανθος η ακανθώδης (Acanthus spinosus) που είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο είδος. Έχει αγκαθωτά φύλα και λογχοειδή αγκάθια ανάμεσα στα άνθη της. Το ύψος του άνθους της φτάνει μέχρι τα 70 εκατοστά περίπου.
Η κοινή του ονομασία είναι μουτσούνα, τσουλαδίτσα, μουτρέρα, απόρακας.

Ο πιο εντυπωσιακός εκπρόσωπος του γένους Άκανθος είναι η Άκανθος η απαλή (Acanthus mollis). Είναι το ομορφότερο είδος ακάνθας και συχνά χρησιμοποιείται ως καλλωπιστικό. Δεν περιέχει αιχμηρά αγκάθια σε αντίθεση με την Ακάνθα την ακανθώδη. Είναι πολύ διεσπαρμένο είδος στο λεκανοπέδιο της Αττικής και την άνοιξη εντοπίζεται σχεδόν σε όλους τους αρχαιολογικούς χώρους.
Η Ακανθος η απαλή είναι φυτό πολυετές, με πασαλώδη ρίζα που το ύψος του κυμαίνεται από 60 έως 120 εκατοστά. Σχηματίζει πλατιά φύλλα στη βάση, με βαθιές σχισμές, λαμπερά, με ωραίο βαθύ πράσινο χρώμα. Το μήκος τους φτάνει τα 40 εκατοστά και το πλάτος τους τα 25. Ανθη μεγάλα, λευκά, ενίοτε ρόδινα, διαταγμένα σε στάχυ, στην άκρη του ανθικού άξονα. Η ταξιανθία του φυτού μπορεί να παράγει μέχρι 120 λουλούδια. Το μέγεθος κάθε λουλουδιού μπορεί να φτάσει τα 5 εκατοστά. Τα άνθη του φυτού είναι ερμαφρόδιτα και γονιμοποιούνται από τις μέλισσες.
Το φυτό κατάγεται από τις αφρικανικές και ασιατικές στέπες. Στη χώρα μας έχει εγκλιματισθεί πλήρως και φυτεύεται ως καλλωπιστικό φυτό στους κήπους μας. 
Σε περιοχές με μεγάλη ξηρασία και θερμοκρασία τα φυτά ανθοφορούν από τα τέλη του χειμώνα και το καλοκαίρι μπαίνουν σε λήθαργο. Αναπτύσσεται σε χαμηλά υψόμετρα και παραθαλάσσιες περιοχές.
Αναπτύσσεται ακόμη και σε φτωχά και ξηρά εδάφη, σε ηλιόλουστες ή ημισκιασμένες θέσεις.
Πολλαπλασιάζεται με σπόρους ή με παραφυάδες. Αναγνωρίζεται εύκολα από τα πολύ μεγάλα φύλλα του που είναι σχιστά και κυματώδη. 

Ιστορικά
Οι αρχαίοι έλληνες γνώριζαν τις θεραπευτικές ιδιότητες του βοτάνου. Σύμφωνα με τον Διοσκουρίδη, οι ρίζες του φυτού έχουν ευεργετικές ιδιότητες για τους φυματικούς και για αυτούς που υποφέρουν από σπασμούς ή κήλη. Παράλληλα όμως το φυτό ενέπνευσε τους αρχαίους έλληνες με την εμφάνισή του. Στην αρχιτεκτονική τους, το φύλλο της ακάνθου απαθανατίστηκε από τον Καλλίμαχο (3ος αιώνας π.Χ.) πάνω στους κορινθιακούς κίονες και έγινε σύμβολο του ελληνικού πολιτισμού. Ο Καλλίμαχος (430 π.χ.χ.),μαθητής του περίφημου γλύπτη Πολύκλειτου, παρατηρούσε σύμφωναμε την ελληνική Ιερή Παράδοση αλλά και τον Βιτρούβιο, ένα καλάθι που βρισκόταν στον τάφο ενός κοριτσιού στην Κόρινθο. Το καλάθι όπου ήταν τοποθετημένα τα παιχνίδια της σκεπαζόταν από μια τετράγωνη πλάκα. Γύρω από το καλάθι είχαν φυτρώσει άκανθοι, ακολουθώντας το σχήμα του. Και ιδού το κορινθιακό κιονόκρανο
   
Συστατικά
Στα φύλλα και τη ρίζα του φυτού υπάρχουν διάφορα γλυκίδια (ολιγοσακχαρίτες), καθώς και μία πικρή ουσία. Ολο το φυτό είναι πλούσιο σε ανόργανα άλατα και περιέχει σημαντικές ποσότητες βλέννης και τανίνης.

Θεραπευτικές ιδιότητες
Η Ακανθα ανθίζει από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο. Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται τα φύλλα και η ρίζα.
Τα φύλλα συλλέγονται κατά την εποχή της ανθοφορίας και η ρίζα το φθινόπωρο. 
Παραδοσιακά χρησιμοποιήθηκε ως θεραπεία για την εξάρθρωση των αρθρώσεων και για τα εγκαύματα.
Για πολλούς αιώνες το τσάι του άκανθου το χρησιμοποιούσαν εναντίον των ερεθισμών της ουροδόχου κύστεως και εναντίον των αιμοπτύσεων.


Δρα ως στυπτικό, μαλακτικό, επουλωτικό και καθαρτικό. Τα φύλλα και οι ρίζες έχουν τις προαναφερόμενες ιδιότητες κατά την θεραπευτική τους χρήση. Ο νωπός χυμός του φυτού, ή το έγχυμα των φύλλων και των ανθέων, τονώνει την όρεξη, αποσυμφορίζει το ήπαρ και βελτιώνει την πέψη.
Μουλιασμένο σε κρύο νερό και στη συνέχεια ψιλοκομμένο, το φυτό αυτό έχει την ιδιότητα εφαρμοζόμενο πάνω σε ερεθισμένες πληγές να τις καταπραΰνει.
Στη νότια Γαλλία αυτό το παρασκεύασμα χρησιμοποιείται για μαλακτικά λουτρά. Η ρίζα του φυτού λιώνει εύκολα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επίθεμα για εγκαύματα, εξαρθρώσεις και ποδάγρες.
Ο πολτός του φυτού όταν εφαρμόζεται πάνω σε εξαρθρώσεις ανακουφίζει τους μύες και τις αρθρώσεις επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα την χαλάρωση των μυών και τη σύσφιξή τους, οδηγώντας τους στη φυσιολογική τους θέση. Τα θρυμματισμένα φύλλα του φυτού έχουν χρησιμοποιηθεί ως κατάπλασμα για ανακούφιση εγκαυμάτων και τη μείωση των οιδημάτων.
Εσωτερικά η λήψη του φυτού δρα ως μαλακτικό στους ερεθισμένους βλεννογόνους του πεπτικού και ουροποιητικού συστήματος. Επίσης το έγχυμα των φύλλων χρησιμοποιείται εναντίον της διάρροιας.

Παρασκευή και δοσολογία
Τα φύλλα παρασκευάζονται ως έγχυμα. Ρίχνουμε ένα φλιτζάνι βραστό νερό σε ένα κουταλάκι του τσαγιού ξηρό βότανο και το αφήνουμε σκεπασμένο για 15 λεπτά.
Σουρώνουμε και πίνουμε έως τρεις φορές την ημέρα.
Η ρίζα παρασκευάζεται ως αφέψημα. Βράζουμε ένα κουταλάκι θρυμματισμένης ρίζας για 10 λεπτά. Στη συνέχεια σουρώνουμε και πίνουμε έως τρεις φορές την ημέρα.

Προφυλάξεις 
Δεν αναφέρονται παρενέργειες. Προσέχουμε να μην υπερβαίνουμε τη συνιστώμενη δοσολογία.

http://http---ellinon-anava.pblogs.gr/


Ακόνιτο (aconitum napellus)

Η λατινική ονομασία του βοτάνου είναι Aconitum napellus L. (Ακόνιτο το νάπελο. Ανήκει στην οικογένεια των Ρανουγκουλιδών (ή Βατραχιίδες). Φυτρώνει σε Ασία, βόρεια Αμερική και Ευρώπη σε υψόμετρο μέχρι 3.000 μέτρα.
Είναι διάσπαρτο και αρκετά κοινό. Φυτρώνει σε σκιερά μέρη, υγρά, σε χουμώδη εδάφη, κοντά σε ποτάμια. Του αρέσουν οι περιοχές γύρω από στάβλους και ποιμνιοστάσια και τα ορεινά πλούσια λιβάδια. Κοινώς ονομάζεται Στριγλοβότανο ή Ψάκι.
Το συναντούμε περισσότερο στην Πελοπόννησο και ιδιαίτερα στη Λακωνία.
Είναι φυτό ποώδες, πολυετές και το ύψος του κυμαίνεται από 50 έως 150 εκατοστά. Ρίζα κονδυλώδης, σαρκώδης, ακανόνιστη και φαιά εξωτερικά, ενώ εσωτερικά είναι ασπριδερή. Μοιάζει με ραπάνι. Στέλεχος όρθιο, όχι πολύ διακλαδισμένο. Φύλλα παλαμοσχιδή, με βαθύ πράσινο χρώμα, κομμένα σε 5-7 τμήματα. Ο μεσαίος λοβός είναι κομμένος στα τρία ενώ οι πλάγιοι στα δύο. Ανθη πολύ ωραία σε σχήμα περικεφαλαίας, με χρώμα κυανό ιώδες. Τα τσαμπιά είναι αραιά. Ολα τα μέρη του φυτού είναι δηλητηριώδη και ενεργούν σύντομα και βίαια. Τα ζώα το αποφεύγουν.
ΠΡΟΣΟΧΗ:
Το ακόνιτο είναι το πιο δηλητηριώδες φυτό στην Ευρώπη, εξαιτίας της ακονιτίνης που περιέχει, η οποία έρχεται στη δεύτερη θέση μετά τη νεπαλίνη, το αλκαλοειδές που εξάγεται από το φυτό Αconitum ferox wall του Νεπάλ, που θεωρείται το πιο δραστικό φυσικό δηλητήριo. Αρκεί να σκεφτούμε ότι μια δόση 2-4 γρ, φρέσκου κονδύλου, που περιέχουν 3-6 χιλιοστόγραμμα ακονιτίνη, αποτελεί θανατηφόρα δόση για τον άνθρωπο. Χρειάζεται λοιπόν πολύ μεγάλη προσοχή μ ' αυτό το φυτό. Πρέπει μάλιστα να μην το πιάνουμε με γυμνά χέρια, γιατί το δηλητήριο εισχωρεί μέσα στο δέρμα. Και η απλή επαφή με το φυτό (τα άνθη π.χ.), μπορεί να προκαλέσει σοβαρές δηλητηριάσεις και δερματίτιδες. Η δηλητηρίαση επέρχεται γρήγορα. Τα συμπτώματα εμφανίζονται ύστερα από μερικά λεπτά και ο θάνατος επέρχεται σε 30-45 λεπτά .
Το φυτό πρέπει να χρησιμοποιείται με μεγάλη προφύλαξη και προσοχή και η ιατρική οδηγία είναι απαραίτητη .
 

Συστατικά – χαρακτήρας
Περιέχει αλκαλοειδή της διτερπενικής ομάδας, ναπελλίνη, ακονιτίνη και φλαβονικά γλυκοσίδια λουτεολίνη και απιγενίνη. Τα φυτά με αλκαλοειδή περιέχουν βασικές αζωτούχες οργανικές ουσίες, που επενεργούν στο νευρικό σύστημα και στα αιμοφόρα αγγεία. Έχουν τοξικές ιδιότητες και η δοσολογία τους έχει μεγάλη σημασία, γιατί κάθε κατάχρηση προκαλεί δηλητηριάσεις. Το φυτό περιέχει ακόμα πρωτεΐνες, χλωροφύλλη, κερί, κόμμι, μηλικό οξύ και ακονιτικό οξύ.

Ιστορικά στοιχεία
Βότανο γνωστό από την αρχαιότητα. Το ακόνιτο έχει χρησιμοποιηθεί σαν δηλητήριο, με το οποίο άλειφαν τα βέλη και τα δόρατα. Το είδος που αναφέρει ο Διοσκουρίδης είναι το Aconitum lycotonum η ονομασία του οποίου προέρχεται μάλλον από το γεγονός ότι οι αρχαίοι, έβαζαν στα βέλη τους τον χυμό του φυτού για να θανατώνουν τους λύκους. Οι εγκληματίες θανατώνονταν με απορρόφηση ακόνιτου. Ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος ονόμαζε το φυτό «φυτικό αρσενικό». Κατά τον 18ο αιώνα, εισήγαγαν το ακόνιτο στις φαρμακοποιίες.

Αυτοφυές σε υγρά μέρη. Χρησιμοποιούνται η ρίζα και τα φύλλα του. Η ιατρική οδηγία είναι άκρως απαραίτητη.
Βοηθά στις ημικρανίες νευραλγικής φύσεως, στις νευραλγίες του προσώπου και τις οδονταλγίες. Συνιστάται κατά των παθήσεων των πνευμόνων, της υδρωπικίας, των οξέων ρευματισμών και του αρθριτικών.
Στην Ελλάδα και τη Μακεδονία, συναντάται το είδος ρανουνκουλόφυλλο.

Θεραπευτικές ιδιότητες και ενδείξεις
Το Ακόνιτο αν και είναι ισχυρότατο δηλητήριο θεωρείται από τα κορυφαία θεραπευτικά φυτά, αρκεί η χρήση του να γίνεται με τον κατάλληλο τρόπο, με το κατάλληλο παρασκεύασμα και την πρέπουσα δοσολογία.
Είναι ισχυρό αναισθητικό σε ορισμένες νευραλγίες (ισχιαλγία) και αντιπυρετικό στις ασθένειες από κρυολόγημα. Χρησιμοποιείται σε θεραπεία ρευματισμών, νευραλγιών και χρόνιων δερματικών παθήσεων, στις νευρώσεις, στις νευραλγίες του προσώπου και τις οδονταλγίες, στις ημικρανίες νευρικής φύσης, στις περιπτώσεις κώφωσης (χωρίς οργανική βλάβη), και στις περιπτώσεις στηθάγχης, υπό αυστηρή ιατρική παρακολούθηση.
Συστήνεται ακόμα κατά των νευρικών παλμών ή ρευματικών με πόνους της καρδιάς και υπερτροφία, και κατά των παθήσεων των πνευμόνων (άσθμα, κοκκίτη και νευρικό βήχα).
Είναι εφιδρωτικό και αποτελεσματικό κατά της υδρωπικίας, των οξέων ρευματισμών, της φαρυγγίτιδας, γρίπης και οξείας αρθρίτιδας. Θεωρείται ότι έχει αντικαρκινικές ιδιότητες.
Παρασκευή και δοσολογία
Δεν το χρησιμοποιούμε μόνοι μας. Αν χρησιμοποιηθεί θα γίνει μόνο κάτω από αυστηρή ιατρική παρακολούθηση.