Καραντίνα

         

Η καραντίνα αποτελεί περιορισμό στην κυκλοφορία ανθρώπων και εμπορευμάτων. Στοχεύει στην αποτροπή της εξάπλωσης μιας ασθένειας και των παρασίτων. Συχνά σχετίζεται με την ασθένεια και την αρρώστια, καθώς η καραντίνα εμποδίζει την κυκλοφορία αυτών που έχουν εκτεθεί σε μια μεταδοτική ασθένεια, αλλά δεν έχουν επιβεβαιωμένη ιατρική διάγνωση. 

Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά ως συνώνυμο με την ιατρική απομόνωση, η οποία εφαρμόζεται σε άτομα που νοσούν από μεταδοτική ασθένεια και ως εκ τούτου απομονώνονται από τον υγιή πληθυσμό.

Η λέξη καραντίνα προέρχεται από την ενετική παραλλαγή της ιταλικής φράσης quaranta giorni (σαράντα μέρες). Οι σαράντα μέρες αναφέρονται στην υποχρεωτική περίοδο απομόνωσης των πλοίων και του πληρώματος, κατά την επιδημία της Μαύρης πανώλης. 

Η καραντίνα μπορεί να εφαρμοστεί σε ανθρώπους αλλά και σε πολλά είδη ζώων καθώς και ως μέρος των συνοριακών ελέγχων σε μια χώρα.

 

Γενικά παράσιτο στη Βιολογία χαρακτηρίζεται οργανισμός (ζωικός ή φυτικός) που ζει και αναπτύσσεται μαζί και σε βάρος άλλου οργανισμού, που χαρακτηρίζεται ξενιστής, από τον οποίο και τρέφεται με τις απαραίτητες θρεπτικές ουσίες. Τα παράσιτα που ζουν εξωτερικά του ξενιστή, όπως για παράδειγμα τα τσιμπούρια ονομάζονται έξωπαράσιτα, ενώ εκείνα που ζουν μέσα στο ξενιστή, όπως π.χ. οι ταινίες, ονομάζονται ενδοπαράσιτα. Ανάλογα με το είδος του ξενιστή διακρίνονται σε ζωοπαράσιτα και σε φυτοπαράσιτα.

Τα παράσιτα από βιολογική άποψη διακρίνονται σε μονοξενικά (που παραμένουν σ΄ ένα ξενιστή) και σε πολυξενικά (όταν στη διάρκεια της ζωής τους εναλλάσσουν ξενιστές). Επίσης διακρίνονται και σε προαιρετικά ή υποχρεωτικά τα οποία και επιφέρουν μια σειρά από επιπτώσεις, που μπορεί να είναι η ελάχιστη πρόκληση βλάβης στον ξενιστή που συνεχίζει να ζει και ν΄ αναπαράγεται φυσιολογικά, (μια τέτοια περίπτωση προσαρμογής αποτελούν οι ταινίες), που καταχρηστικά λέγονται αβλαβή, σε αντιδιαστολή εκείνων που μπορεί να επιφέρουν ακόμη και τον θάνατο του ξενιστή (όπως π.χ. το παράσιτο της ελονοσίας), που λέγονται επιβλαβή ή επικίνδυνα. Μεταξύ ξενιστή και παρασίτου μπορεί να υπάρξει συνεξέλιξη.

Τα παράσιτα αν και χαρακτηρίζονται από απλοποιημένες μορφές οργάνων αισθητήρων και κίνησης εντούτοις παρουσιάζουν ανεπτυγμένα όργανα προσήλωσης, π.χ. άγκιστρα, καθώς και όργανα απορρόφησης π.χ. μυζητήρες. Η αναπαραγωγή τους κρίνεται μάλλον υπερεντατική, για παράδειγμα η ασκαρίδα του αλόγου γεννά 60 εκατομμύρια αυγά το χρόνο. Τέλος τα παράσιτα παρουσιάζουν ποικίλη σεξουαλική ζωή όπως υπερτροφικές ωοθήκες, ερμαφροδιτισμό, αρσενικά νάνοι κ.λπ. που συντείνουν στην επικινδυνότητά τους.

Η έρευνα και η μελέτη των παρασίτων ανθρώπων, ζώων και φυτών αποτελεί αντικείμενο της Παρασιτολογίας, η δε οποιαδήποτε προκαλούμενη λοίμωξη εξ αυτών ονομάζεται παρασίτωση.

Από μικροβιολογική άποψη (δηλαδή με εξέταση μικροσκοπίου) τα παράσιτα αποτελούν μία από τις 4 μεγάλες ομάδες μικροοργανισμών, και διακρίνονται σε πρωτόζωα και μετάζωα.

Τα πρωτόζωα είναι μονοκύτταροι οργανισμοί που έχουν τη δομή των κυττάρων μεγαλοοργανισμών. Πολλά από αυτά χαρακτηρίζονται από ζωηρή κίνηση που γίνεται με διάφορους τρόπους. Έχουν ποικίλο σχήμα και μέγεθος. Στα πρωτόζωα υπάγονται αρκετά παράσιτα, όπως η αμοιβάδα και το τοξόπλασμα.

Τα μετάζωα είναι πολυκύτταροι οργανισμοί, με σαφή κυτταρική διαφοροποίηση, σχήμα και μέγεθος. Σε αυτά υπάγονται και παράσιτα ιατρικού ενδιαφέροντος, όπως ο εχινόκοκκος και η ασκαρίδα.

 

Με τον όρο µαύρη πανώλη ή µαύρος θάνατος αναφέρεται η πανδημία των ετών 1348 - 1353, η οποία ήταν από τις πλέον καταστροφικές στην παγκόσμια ιστορία. Ο συνολικός ανθρώπινος απολογισμός της, υπολογίζεται σε 100 έως 200 εκατομμύρια νεκρούς στην Ευρώπη, στην Ασία και στη βόρεια Αφρική. Μάλιστα εκτιμάται ότι μείωσε τότε τον παγκόσμιο πληθυσμό από 450 εκατομμύρια σε 350 - 375 εκατομμύρια.

Οι πρώτες επίσημες καταγραφές της πανδημίας ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 1347, όταν γενοβέζικα εμπορικά πλοία από το λιμάνι της Κάφφας στην Μαύρη Θάλασσα, που προσέγγισαν το λιμάνι της Μεσσήνης στη Σικελία, γεμάτα ετοιμοθάνατους και νεκρούς, μετέφεραν στην Ευρώπη την ασθένεια της πανώλης. Η ασθένεια αυτή είχε δύο μορφές: τη βουβωνική (ή σηψαιμική) και την πνευμονική. Μεταδιδόταν ακαριαία και βοηθούμενη από τις κακές συνθήκες υγιεινής, την έλλειψη ιατρικών γνώσεων της εποχής και τις επακόλουθες δεισιδαιμονικές προλήψεις, στις αρχές του 1348 είχε ήδη διαδοθεί από την Ιταλία, σε όλη την κεντρική Γαλλία, μέχρι τον χειμώνα του ιδίου έτους στην νότια Αγγλία και στη συνέχεια στις Κάτω Χώρες. 

Συνέπεια της επιδημίας ήταν να χαθεί σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού της Ευρώπης. Η επιδημία ξαναχτύπησε και στα επόμενα χρόνια του 14ου αιώνα, με μικρά χρονικά διαλείμματα, αναιρώντας έτσι ολοκληρωτικά την δημογραφική αύξηση που είχε σημειωθεί στα μέσα του 13ου αιώνα και ο παγκόσμιος πληθυσμός επανήλθε στα επίπεδα πριν το 1347 μόλις τον 17ο αιώνα.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

 

ΟΛΥΜΠΙΑ

 

Αλήθειες για το έργο «Κατασκευή Δικτύου Αποχέτευσης Δημοτικής Ενότητας Ελλομένου».

 ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αλήθειες για το έργο «Κατασκευή Δικτύου Αποχέτευσης Δημοτικής Ενότητας Ελλομένου».

Το ιστορικό παραλαβής του έργου και η λειτουργία του δικτύου.

 

Με αφορμή τα όσα «κυκλοφορούν» για το έργο του Δικτύου Αποχέτευσης της Δ.Ε. Ελλομένου και για την αποκατάσταση της αλήθειας, παραθέτουμε σχετικές πληροφορίες και το ιστορικό παραλαβής του έργου.Ξεκαθαρίζουμε από την αρχή ότι το έργο αυτό, δεν σχετίζεται με την κατασκευή της Εγκατάστασης Επεξεργασίας Λυμάτων (της Μονάδας δηλαδή), το οποίο ήταν ένα διαφορετικό έργο.

Ο πρώην Δήμος Ελλομένουαποφάσισε την κατασκευή του έργου του Δικτύου, προϋπολογισμού 6.800.000€ (χωρίς Φ.Π.Α.).Το έργο χρηματοδοτήθηκε από το ΕΣΠΑ και δημοπρατήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2007. Ανάδοχος ανακηρύχθηκε η εταιρεία «Εργοδυναμική Πατρών Α.Τ.Ε.», η οποία υπέγραψε τη Σύμβαση Εκτέλεσης την 29-1-2008 και ολοκλήρωσε το έργο την 31-1-2012.

Λόγω διαπιστωθέντων εισροών στο δίκτυο από τα φρεάτια συνδέσεων καταναλωτών (παροχετεύσεως) και από κεντρικά φρεάτια, ακολούθησε μια μακρά περίοδος ελέγχων από την Τεχνική Υπηρεσία του Δ. Λευκάδας και εργασιών στεγανοποίησης από τον ανάδοχο.

Ποιο συγκεκριμένα και σε ότι αφορά τη δική μας θητεία (1/9/2014 - 31/8/2019):

Τον Νοέμβριο 2014 το Δημοτικό Συμβούλιο με απόφασή του καθόρισε τις χρεώσεις σύνδεσης των χρηστών με το δίκτυο και τα τέλη χρήσης του -μειώνοντας δραστικά τα τέλη σύνδεσης από 600 σε 200€-η εφαρμογή των οποίων άρχισε τον Ιανουάριο του 2015.

Στις αρχές του 2015 άρχισαν να συνδέονται οι καταναλωτές στο δίκτυο και στις 23-3-2015 έγινε διοικητική παραλαβή προς χρήση του έργου,με ορισμένες παρατηρήσεις της επιτροπής παραλαβής σχετικά με ελαττώματα του αποχετευτικού δικτύου και ενός αντλιοστασίου. Σημειωτέον ότι η διοικητική παραλαβή για χρήση,δεν υποκαθιστά την προσωρινή και οριστική παραλαβή του έργου.

Επειδή παρατηρούνταν συνεχείς εισροές στο δίκτυο σε ποσότητες δυσανάλογα μεγάλες με τις αναμενόμενες από τον αριθμό των συνδεδεμένων χρηστώνκαι μεγάλες συγκεντρώσεις θαλασσινού νερού που οφείλονταν σε ελαττώματα του δικτύου, η επιτροπή προσωρινής παραλαβής ανέβαλε την παραλαβή και συνέταξε την 21-10-2015 «Πρωτόκολλο Διακοπής Προσωρινής Παραλαβής».

Ως Δημοτική Αρχή εκείνης της περιόδου, σε συνεργασία με την Διευθύνουσα Υπηρεσία, απαιτήσαμε από τον ανάδοχο να ελέγξει το δίκτυο και να αποκαταστήσει τις βλάβες που είχαν διαπιστωθεί. Όμως παρά τις εργασίες αποκατάστασης εξακολουθούσαν να παρατηρούνται σημαντικές εξωτερικές εισροές στο δίκτυο.

Έτσι αποφασίσαμε να γίνει, με χρήση κάμερας, ενδοσκοπικός έλεγχος των σωληνώσεων βαρύτητας και βιντεοσκόπηση, η οποία ανατέθηκε σε ιδιωτικό συνεργείο. Η βιντεοσκόπηση και συγχρόνως ο καθαρισμός του δικτύου πραγματοποιήθηκαν σε δυο φάσεις κατά τα έτη 2016, 2017 και αφορούσαν σε 8.500 μέτρα από τα συνολικά 12.100 μέτρα. Εντοπίστηκαν σημεία που έπρεπε να αποκατασταθούν βλάβες και ο ανάδοχος ανέλαβε τη διόρθωσή τους.

Τον Νοέμβριο του 2018 ο ανάδοχος ενημέρωσε εγγράφως την Διευθύνουσα Υπηρεσία για την αποπεράτωση των εργασιών επισκευών και ζήτησε την συνέχιση και ολοκλήρωση της προσωρινής παραλαβής του έργου, η οποία να θεωρούνταν και ως οριστική, λόγω παρέλευσης του χρόνου συντήρησης που ο ίδιος είχε υποχρέωση να εκτελεί.

Στη συνέχεια με ελέγχους που πραγματοποίησε η Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου διαπιστώθηκε ότι κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2018 οι εξωτερικές εισροές στο δίκτυο εξακολουθούσαν να είναι μεγάλες καθώς και η ύπαρξη θαλασσινού νερού ήταν σημαντική. Γι αυτό η επιτροπή παραλαβής την 30-1-2019 συνέταξε πρωτόκολλο 2^ης διακοπής προσωρινής παραλαβής. Κατόπιν, στις 15-3-2019, η Επιτροπή συνεδρίασε πάλι παρουσία του αναδόχου, της Διευθύνουσας Υπηρεσίας και του τεχνικού συμβούλου και συζητήθηκε το θέμα στο σύνολό του, χωρίς όμως να συμφωνηθεί μια συγκεκριμένη διαδικασία.

Όμως την 21-2-2019 ο ανάδοχος κατέθεσε στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών (ΥΠΟΜΕΔΙ), ένσταση κατά του πρωτοκόλλου 2^ης διακοπής προσωρινής παραλαβής.

Η ένσταση εκδικάστηκε την 28 Μαΐου 2019 από το Συμβούλιο Δημοσίων Έργων του ΥΠΟΜΕΔΙ και έγινε αποδεκτή κατά πλειοψηφία, παρά την αρνητική εισήγηση του εκπροσώπου της Διευθύνουσας Υπηρεσίας του Δήμου Λευκάδας, ο οποίος και καταψήφισε την ένσταση. Έτσι τον Ιούλιο του 2019 το ΥΠΟΜΕΔΙ αποφάσισε την αυτοδίκαιη προσωρινή και οριστική παραλαβή του έργου.

Από την έναρξητων ενδοσκοπικών ελέγχων στις σωληνώσεις μέχρι και την 31-8-2019, για την κατά το δυνατό καλύτερη λειτουργία του υπάρχοντος δικτύου,ως Δημοτική Αρχή είχαμε θέσει σε προτεραιότητα τη στήριξη των αντλιοστασίων με αντικατάσταση ή επιδιόρθωση μηχανημάτων που υφίσταντο φυσιολογικές φθορές λόγω χρήσης.

Επίσης από τον Οκτώβρη του 2017 και κατά τα έτη 2018 και 2019αναθέταμε σε ειδικευμένο ιδιώτη την επίβλεψη λειτουργίας και στήριξης του δικτύου,με ετήσια σύμβαση έργου με τίτλο «Βελτίωση παγίων εγκαταστάσεων ΒΙΟΚΑ και δικτύου αποχέτευσης Δ.Ε. Ελλομένου».

Αυτά για την αποκατάσταση της αλήθειας που παραποιείται εσκεμμένα από κάποιους καλοθελητές!

Επειδή οι Βιολογικοί Καθαρισμοί και τα δίκτυα αποχέτευσης με τη σωστή λειτουργία τους συμβάλλουν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των δημοτών,καλούμε τη Δημοτική αρχή να μεριμνήσει :

1.    Οι χρήστες του δικτύου να πραγματοποιούν τεχνικά σωστές συνδέσεις και να μην διοχετεύουν όμβρια στο δίκτυο.

2.    Οι επαγγελματίες εστίασης να κάνουν σωστή χρήση του λιποσυλλέκτη στα καταστήματά τους.

3.    Για την επίβλεψη και στήριξη με ειδικευμένο προσωπικό τόσο της ΕγκατάστασηςΕπεξεργασίας Λυμάτων όσο και του δικτύου αποχέτευσης της Δ.Ε. Ελλομένου. Κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει πράξει, με σοβαρές συνέπειες στη λειτουργία του δικτύου.

 

Λευκάδα: 6-11-2020

 

 

 

ΣΥΡΙΖΑ: Ελπίζουμε να μην κρυφτεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης

 «Ο κ. Μητσοτάκης προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα για τα ψέματά του, τη χυδαία ψηφοθηρία του με τη Συμφωνία των Πρεσπών και τις κούφιες απειλές για βέτο σε Ευρώπη και ΝΑΤΟ που τώρα έγιναν "μάχες υπέρ της Βόρειας Μακεδονίας"» τονίζει μεταξύ άλλων σε σχόλιο του - απάντηση στη ΝΔ το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ–Προοδευτική Συμμαχία

syriza-ps-neo-red.jpg

FacebookTwitter

«Αντί ο κ. Μητσοτάκης να προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα για τα ψέματά του, τη χυδαία ψηφοθηρία του με τη Συμφωνία των Πρεσπών και τις κούφιες απειλές για βέτο σε Ευρώπη και ΝΑΤΟ που τώρα έγιναν «μάχες υπέρ της Βόρειας Μακεδονίας», ας ξεκινήσει να σκέφτεται πώς ακριβώς θα υπερασπιστεί τις συμφωνίες με τη γείτονα που έφερε προς κύρωση στη Βουλή» τονίζει το γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ - Πρ.Σ. και τονίζει: «Ελπίζουμε ότι δεν θα κρυφτεί και θα έχει την παρρησία να έρθει να τις υπερασπιστεί ενώπιον της εθνικής αντιπροσωπείας και του ελληνικού λαού που εξαπάτησε»

https://left.gr/news/syriza-elpizoyme-na-min-kryftei-o-kyriakos-mitsotakis

Το Λουλούδι του Δαρβίνου (Primula veris)

Επιστημονική ονομασία

 Πριμούλα η γνησία – Primula veris   Οικογένεια: Primulaceae

Η Πρίμουλα πήρε το όνομά της από τη λατινική λέξη primus που σημαίνει «πρώτος», καθώς το φυτό ανθίζει στις αρχές της άνοιξης.

Άλλα ονόματα

 Πασχαλίτσα, Πασχαλούδα, Παναγίτσα, Ηρανθές, Δρακάκι

Η πρίμουλα ονομάζεται και «λουλούδι του Δαρβίνου». Ο Δαρβίνος, μεταξύ άλλων, ασχολήθηκε με το γένους Primula, όπου παρατήρησε ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: στο ίδιο είδος άλλα φυτά είχαν «μεγαλύτερους στήμονες» (το αρσενικό μέρος του άνθους) και άλλα φυτά είχαν μεγαλύτερο στίγμα (τμήμα του θηλυκού μέρους του άνθους).

Η επεξήγηση και ο λόγος ήταν για να μην γίνεται αυτεπικονίαση στο ίδιο άνθος (όπως η αιμομιξία στα ζώα). Φαίνεται δηλαδή ότι κάποιος συνέδεσε όλες αυτές τις πληροφορίες, ώστε τελικά, να φέρεται ως το φυτό του Δαρβίνου το είδος «Primula veris», αν και φυτά του Δαρβίνου αναφέρονται συνήθως στα είδη που βρίσκονται στην περιοχή Darwin της Αυστραλίας, η οποία και ονομάστηκε έτσι προς τιμή του επιστήμονα.

Η λαϊκή ονομασία «δακράκι», αποδίδεται στη δοξασία πως εκεί που έκλαιγε η Παναγία και έπεσε το δάκρυ της, φύτρωσε το είδος, γι' αυτό και "δακράκι" είναι το ίδιο είδος που παλιά στόλιζαν και τους επιτάφιους

Περιγραφή

Πολυετής πόα ύψους 8-20cm, με λογχοειδή, ωοειδή, ρητιδωμένα, χνουδωτά φύλλα και κιτρινόχρυσα, με πορτοκαλόχροες άκρες, εύοσμα, με σωληνοειδή κάλυκα, ερμαφρόδιτα άνθη, τα οποία φυτρώνουν πολλά μαζί πλαγιαστά προς τη μία πλευρά, που μοιάζουν με καμπανούλες στην άκρη ενός μακριού ανθοφόρου βλαστού. Τα άνθη της πρίμουλας της εαρινής είναι μικρότερα, χρυσοκίτρινα με πορτοκαλί στίγματα, ενώ τα άνθη της πρίμουλας της υψηλής είναι απαλά κίτρινα και δεν έχουν καθόλου στίγματα. Το φυτό έχει χονδρό μίσχο, σκούρα, διακλαδιζόμενη ρίζα και ο καρπός του είναι κάψα.

Τη συναντάμε σε περισσότερα από 400 είδη στην εύκρατη ζώνη, σε πολλά κράτη της Ευρώπης, της Ασίας και της Αμερικής.

Ιστορία και παράδοση

Η πρίμουλα ήταν γνωστή από την αρχαιότητα και έχει συνδεθεί με πολλούς μύθους και προλήψεις. Πολλοί τη θεωρούν φυτό της νιότης και της τύχης, όμως, χρησιμοποιείται και σε έθιμα του θανάτου. Τη συναντούμε σε πολλούς θρύλους με ξωτικά, μάγισσες και νεράιδες. Έχει αναφερθεί από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο και έχει παίξει σημαντικό ρόλο, μαζί με άλλα τελετουργικά φυτά, στη Μυθολογία των Κελτών και των Δρυίδων, σαν συστατικό, για την παρασκευή μαγικών φίλτρων. Κατά το Μεσαίωνα, η πρίμουλα ήταν γνωστή σαν βότανο του Αγίου Πέτρου και ήταν περιζήτητο από τους φαρμακοποιούς της Φλωρεντίας.

Δραστικές ουσίες

Περιέχει (κυρίως τα φύλλα της) βιταμίνη C και μέταλλα. Περιέχει  σαπωνίνες (5-10%), α-πριμουλικό οξύ, γλυκοσίδια, φλαβόνες, πριμουλαβεριοσίδη, πριμβεροσίδη, ταννίνες, σαλικυλικά, φαινόλες. αιθέρια έλαια. Η στεφάνη και το ρίζωμά της περιέχουν αιθέριο έλαιο (γνωστό με το όνομα Mannite).

Θεραπευτικές ιδιότητες

► Είναι εξαιρετικό χαλαρωτικό και ηρεμιστικό βότανο. Καταπραϋνει τις αντιδράσεις στο στρες και την ένταση, χαλαρώνει τη νευρική υπερδιέγερση και διευκολύνει τον ξεκούραστο ύπνο.

► Δρα κατά των νευρικών πονοκεφάλων

► Χορηγείται, για την αντιμετώπιση του βήχα, της βρογχίτιδας, του κοκκύτη, της πνευμονίας, της νευραλγίας και του τρόμου.

► Η ρίζα της χρησιμοποιείται σαν αποχρεμπτικό, διουρητικό, αντισπασμωδικό και αναλγητικό

► Εξωτερικά, έχει αντιεκχυμωτικές ιδιότητες

►  Καταπολεμά τα αρθριτικά και τους ρευματισμούς

► Τα άνθη της με μορφή αλοιφής, χρησιμοποιούνται για εγκαύματα από τον ήλιο, για την ιλαρά, για κηλίδες του δέρματος κ.λ.π

► Ενδυναμώνει την καρδιά και το νευρικό σύστημα

► Συνιστάται υπό τη μορφή αφεψήματος (τσάι) κατά της περικαρδίτιδας, της υδρωπικίας και  της νεφρολιθίασης

► Τα πέταλα των ανθέων διαθέτουν στυπτικές ιδιότητες και το αιθέριο έλαιο τους εφαρμόζεται εξωτερικά στο δέρμα για την πρόληψη της μόλυνσης των ανοιχτών πληγών και την αντιμετώπιση των μωλώπων.

► Στην ομοιοπαθητική χορηγείται υπό τη μορφή βάμματος του νωπού φυτού κατά των νεφρικών παθήσεων και των νευραλγιών.

Άλλες χρήσεις

► Τα φρέσκα φύλλα και η ρίζα της έχουν το χαρακτηριστικό άρωμα του γλυκάνισου. Τα άνθη της έχουν λεπτή και γλυκιά μυρωδιά και μπορούν να προστεθούν σε σαλάτες, γλυκά και να γίνουν ένα ευχάριστο και αναζωογονητικό αφέψημα.

► Από τα άνθη της παρασκευάζεται κρασί

► Τα φύλλα και τα άνθη της χρησιμοποιούνται για την παρασκευή μαρμελάδας

Παρασκευή – δοσολογία

Έγχυμα

Ρίχνουμε ένα φλιτζάνι βραστό νερό, σε 2 κ.γ πέταλα και το αφήνουμε για 10-15 λεπτά. Πίνουμε 3 φορές την ημέρα.

Αφέψημα

Ρίχνουμε 1 κ.γ ρίζα του φυτού σε ένα φλιτζάνι νερό, το βράζουμε, χαμηλώνουμε τη φωτιά και το αφήνουμε να σιγοβράσει για 5 λεπτά. Πίνουμε από ένα φλιτζάνι τρεις φορές την ημέρα.

Βάμμα Πρίμουλας

2-4 ml βάμματος, τρεις φορές την ημέρα

Προφυλάξεις

Δεν συνιστάται η χρήση παρασκευασμάτων βοτάνων χωρίς την ενημέρωση του θεράποντα ιατρού ή φαρμακοποιού. Ενδέχεται οι ουσίες που περιέχουν να αλληλεπιδράσουν με το/τα φάρμακα, που ήδη παίρνει ο ασθενής και να εξουδετερώσουν τη θεραπευτική τους δράση ή να προκαλέσουν τοξικότητα. Μπορεί επίσης, να επιβαρύνουν περεταίρω εξασθενημένες ζωτικές λειτουργίες με κίνδυνο για την υγεία και την ζωή του ασθενούς.

•  Τα φύλλα κάποιων εξωτικών ειδών πρίμουλας μπορούν να προκαλέσουν δερματίτιδες, σε ανθρώπους με ευαίσθητη επιδερμίδα.

•  Αποφεύγεται η χορήγηση του βοτάνου σε ασθενείς με ευαισθησία στην ασπιρίνη και σε ασθενείς που λαμβάνουν αντιπηκτική θεραπεία με βαρφαρίνη ή άλλα αντιπηκτικά φάρμακα. Οι σαπωνίνες μπορεί να προκαλέσουν υπόταση, επομένως η υπερδοσολογία ή η παρατεταμένη χρήση πρέπει να αποφεύγεται σε ασθενείς που λαμβάνουν αντιϋπερτασικά φάρμακα. Τέλος μπορεί να εκδηλωθεί γαστρεντερικός ερεθισμός

• Χρειάζεται, επίσης, προσοχή στη χρήση, κυρίως, σε όσους πάσχουν από κάποια νοσήματα του γαστρεντερικού.

Πηγές

https://www.neolaia.gr/

https://enallaktikidrasi.com/

https://www.newsbeast.gr/

http://mediplantepirus.med.uoi.gr/

Σινάπι (Sinapis)

Το σινάπι (επιστημονική ονομασία Sinapis) είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο, μονοετές, ποώδες φυτό που ανήκει στη τάξη των Καππαρωδών και στην οικογένεια των Σταυρανθών/Κραμβοειδών (Cruciferae/Brassicaceae) με 10 είδη της Ασίας της Ευρώπης και της βορείου Αμερικής. Στην περιοχή της Μεσογείου συναντούμε οκτώ είδη από τα οποία πέντε στην ελληνική χλωρίδα.
Τα περισσότερα είδη είναι ζιζάνια των αγρών.

Τα σημαντικότερα είδη είναι τα S. arvensis, S. alba, S. nigra ή μαύρη μουστάρδα και Brassica juncea ή καφέ μουστάρδα.

Η S. arvensis είναι φυτό που φτάνει τα 60 εκατοστά ύψος και έχει σκληρά αγκάθια. Οι καρποί του είναι μακριοί και έχουν 10 –12 σπόρια. Στην Ελλάδα είναι αυτοφυές γνωστό με τα ονόματα βρούβα, λαψάνα ή αγριοσινάπι.

Το Sinapis alba ή Brassica alba (Σινάπι το λευκόν) το οποίο συναντούμε με τις ονομασίες πικρίδι, λευκό σινάπι, σινάπι, αγριοσινάπια, σινιάβρη, γλυκοβρούβες ή λαψάνα.
Τα είδη S. alba, S. nigra και S. juncea καλλιεργούνται στον Καναδά, στις Η.Π.Α την Ουγγαρία, την Γαλλία και την Βρετανία για τα καυτερά τους σπόρια από τα οποία παρασκευάζεται το γνωστό καρύκευμα μουστάρδα.

Το Νάπυ ή Σίνηπι του Διοσκουρίδη, το Νάπυ του Θεόφραστου το οποίο χρησιμοποιείται για φαγητό ως άγριο και ονομάζεται και αυτό λαψάνα και το Sinapis nigra ή Brassica nigra (Σινάπι το μέλαν).
Όλα τα φυτά είναι ετήσια, καλλιεργημένα ή αυτοφυή. Οι σπόροι τους αποσταζόμενοι δίνουν λάδι, ενώ οι αλευροποιημένοι σπόροι από το λευκό και το μέλαν σινάπι είναι η βάση για την μουστάρδα.
Η δριμύτητα της μουστάρδας αναπτύσσεται όταν κρύο νερό έρχεται σε επαφή με τον σπόρο. Τότε ένα ένζυμο (μιροσίνη) έρχεται σε επαφή με ένα γλυκοσίδιο (σινιγρίνη) και παράγει μία ένωση θείου. Αν στον σπόρο βάλουμε καυτό νερό, ξύδι ή αλάτι παράγεται ηπιότερη μουστάρδα.

Ιστορικά στοιχεία:
Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν το φυτό από το οποίο παρασκεύαζαν τη μουστάρδα που χρησιμοποιούσαν σε ευρεία κλίμακα ήδη από το 400 π.Χ.
Οι Ρωμαίοι λάτρευαν κυριολεκτικά τη μουστάρδα. Την έτρωγαν με λουκάνικα, παραγέμιζαν τους μαστούς του αγριόχοιρου και τη χρησιμοποιούσαν σε πολύπλοκες συνταγές με σάλτσες του γαστρονόμου Απίκιου.
Το λάδι από τους σπόρους το χρησιμοποιούσαν για εντριβές στο στήθος, τους μυς ή σαν κατάπλασμα στις πονεμένες αρθρώσεις. Πρόσθεταν το λάδι σε ζεστό νερό και έκαναν ποδόλουτρα σε κρυολογήματα και αϋπνία.
Στην Κίνα αναφέρεται ως θεραπευτικό φυτό από το 659 μ.Χ.
Στο Μεσαίωνα το χρησιμοποιούσαν σα συντηρητικό των τροφών γιατί σταματά τη δράση των βακτηριδίων.
Το λευκό σινάπι χρησιμοποιήθηκε στη λαϊκή ιατρική για τις παθήσεις του πεπτικού συστήματος και κυρίως για την δυσκοιλιότητα, πάντα όμως με προσοχή στη δοσολογία, γιατί γνώριζαν την τοξικότητά του.
Οι παλιοί βοτανοθεραπευτές συνιστούσαν το σινάπι για θεραπεία αλωπεκίας, επιληψία, δαγκώματα φιδιών και εντόμων και πονόδοντους. Ο Κούλπεπερ (1653) το συνιστούσε για ένα ευρύ φάσμα ασθενειών από τα αδύνατα στομάχια και κρυολογήματα μέχρι πονόδοντους και ρευματικούς πόνους, παθήσεις δέρματος και πιασίματα.

Χρήσεις

Το άγριο σινάπι έχει καταπραϋντικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Αν και σε μεγάλη ποσότητα είναι ερεθιστικοί, οι σπό­ροι του σε μορφή καταπλάσματος (σιναπισμοί) ανακουφίζουν φλεγμονές και ερεθι­σμούς.

Το λευκό σινάπι δρα ως αντιβακτηριακό, αντιμυκητιακό, ορεκτικό, άφυσο, καθαρτικό, εφιδρωτικό, χωνευτικό, διουρητικό, εμετικό, αποχρεμπτικό, αλλεργικό, τονωτικό και καυστικό.
Στη Κίνα χρησιμοποιείται στη θεραπεία του βήχα με άφθονο φλέγμα, στη φυματίωση και την πλευρίτιδα.
Στη Δύση χρησιμοποιείται σπάνια εσωτερικά για θεραπευτικούς σκοπούς. Εξωτερικά χρησιμοποιείται σε καταπλάσματα ή προστίθεται στο νερό του λουτρού. Βοηθά στη θεραπεία των αναπνευστικών μολύνσεων, αρθρικούς πόνους, χιονίστρες και σκασίματα δέρματος. Σε αναλογία 1 προς 3 αναστέλλει την ανάπτυξη μυκήτων, χρειάζεται όμως προσοχή γιατί ο σπόρος περιέχει ουσίες που είναι πολύ ερεθιστικές στο δέρμα και τους βλεννογόνους.
Το μαύρο σινάπι δρα ως ορεκτικό, χωνευτικό, διουρητικό, εμετικό, αλλεργικό και διεγερτικό.
Ο σπόρος αλέθεται και εφαρμόζεται στο δέρμα για θεραπεία ρευματισμών και ως μέσο μείωσης της συμφόρησης στο εσωτερικό των οργάνων. Εφαρμοζόμενο εξωτερικά το σινάπι μειώνει τη συμφόρηση των εσωτερικών οργάνων τραβώντας το αίμα προς την επιφάνεια και είναι χρήσιμο σε πονοκέφαλους, νευραλγία και σπασμούς. Επίσης η υπεραιμία που προκαλεί βοηθά σε μυϊκούς και σκελετικούς πόνους.
Με καυτό νερό σε σπασμένους σπόρους (λευκού ή μαύρου σιναπιού) φτιάχνουμε τονωτικό ποδόλουτρο (σε κρυολογήματα) ή κάνουμε εισπνοές (σε πονοκέφαλο). Με το μαύρο σινάπι γίνεται η μουστάρδα και οι σιναπισμοί. Ο σιναπισμός είναι κατάπλασμα από πολτό σκόνης σιναπιού που παρασκευάζεται με χλιαρό νερό. Το ξαπλώνουμε πάνω σε ένα καθαρό και λευκό πανί και το εφαρμόζουμε πάνω στο δέρμα αφού πρώτα στρώσουμε επάνω του μια γάζα. Το αφήνουμε για 5 έως 15 λεπτά. Όταν αφαιρέσουμε το κατάπλασμα πλένουμε το σημείο με ζεστό νερό και αλείφουμε το δέρμα με ελαιόλαδο.
Χρειάζεται προσοχή στην υπερβολή γιατί το κατάπλασμα μερικές φορές μπορεί να προκαλέσει σοβαρό ερεθισμό στο δέρμα.

Αναφέρεται ότι το αφέψημα των σπόρων χρησιμοποιείται στην θεραπεία σκλήρυνσης συκωτιού και σπλήνας καθώς επίσης στη θεραπεία καρκινώματος σε όγκους λαιμού και αποστήματα (με γαργαρισμούς του υγρού).
Το έλαιο της σιναπιού προτείνεται για το δυνάμωμα της τρίχας. Επίσης το σινάπι προτείνεται ως καθαρτικό συστατικό τσαγιού για τον λόξυγκα. Η σκόνη του σπόρου είναι αντισηπτική.
Εργαστηριακά πειράματα έχουν δείξει πως η βρώση του φυτού μειώνει τον κίνδυνο προσβολής ορισμένων μορφών καρκίνου, ιδιαίτερα του παχέως εντέρου και του στομάχου.

Προφυλάξεις:
Η χρήση του βοτάνου αντενδείκνυται στις φλεγμονές και τη φυματίωση των πνευμόνων, στις ασθένειες των νεφρών και σε άτομα που υποφέρουν από υπερένταση.
Η θειοσιναπαζίνη, η δραστική ουσία της μουστάρδας είναι πολύ ερεθιστική και καυστική στο δέρμα και στο βλεννογόνο των αισθητηρίων οργάνων. Μερικοί άνθρωποι μπορεί να είναι αλλεργικοί στο σκεύασμα αυτό και πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή. Στο ποδόλουτρο δεν πρέπει να αφήνουμε τα πόδια μέσα στο νερό περισσότερο από 10 λεπτά. Τα άτομα που υποφέρουν από αναιμία να αποφεύγουν το γενικό μπάνιο. Πρέπει να αποφεύγεται η χρήση του σκέτου σιναπόσπορου γιατί είναι πολύ καυστικός, όπως και του αδιάλυτου σιναπόλαδου στο δέρμα γιατί προκαλεί εγκαύματα.

https://youtu.be/ophftFrAd34