Προεκλογική περίοδος
Η προεκλογική περίοδος για τις δημοτικές εκλογές του Οκτώβρη 2010 άρχισε.
Είναι φανερό από τις προσπάθειες κάποιων (νυν συμβούλων) να πάρουν το χρίσμα.
Αυτό φαίνεται από τις διαφοροποιήσεις σε ψηφοφορίες στο Δημοτικό Συμβούλιο, από τους ψιθύρους που μιλούν για βολιδοσκοπήσεις μελλοντικών υποστηριχτών και υποψηφίων συμβούλων. Σύμβουλος της, μείζονος, αντιπολίτευσης μάλιστα ξεκίνησε αγώνα με επιθέσεις εναντίον αντιπάλων που δεν ανήκουν στο χώρο του, επειδή προφανώς τους θεωρεί ανυπέρβλητο εμπόδιο για τον στόχο του.. Εδώ και καιρό δεν χάνει ευκαιρία να στήνει αντιπαραθέσεις και να εκδίδει ανακοινώσεις, συνεπικουρούμενος από ανθρώπους οι οποίοι θεωρούν ότι, ασκώντας μια εξουσία όπως αυτή της (κομματικής) ενημέρωσης (για αντικειμενική ούτε λόγος), έχουν το δικαίωμα να παρουσιάζουν τα πράγματα από τη μια μόνο πλευρά τους.
Οι συμμαχίες έκαναν την εμφάνισή τους και σε μερίδα του τοπικού τύπου (Δεν αναφέρομαι στην εφημερίδα που τώρα διαβάζετε). Είναι οφθαλμοφανείς άλλωστε οι προσπάθειες. Μία απλή ανάγνωση των τίτλων και μόνο αρκεί. Οι επιθέσεις και τα χάδια ένθεν κακείθεν δείχνουν του λόγου το αληθές. Οι επιλεκτικές δημοσιεύσεις είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα.
Δικαίωμά τους, θα μου πείτε. Ασφαλώς. Δικαίωμά τους και μάλιστα αναφαίρετο. Δεν γίνεται όμως να θέλουν και τον σκύλο χορτάτο και την πίττα ολάκερη, έτσι;
Φίλοι εδώ θα είμαστε (ελπίζω) και τον επόμενο χρόνο. Να δούμε λοιπόν οι σημερινοί υποστηριχτές σε ποιο στρατόπεδο θα καταλήξουν.
Περίπτερο
Η μεταφορά του περίπτερου της παραλίας είναι θαρρώ μια άτυχη στιγμή για το Δημοτικό Συμβούλιο Λευκάδας που ομόφωνα την αποφάσισε. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν όντως υπάρχει αναγκαιότητα μεταφοράς του., Οι αιτιάσεις ότι εμποδίζει τη διέλευση λεωφορείων, προς γνωστό ξενοδοχείο, δεν θαρρώ ότι ευσταθεί, δεδομένου ότι ο δρόμος ανοίγει με την κατάργηση δυο θέσεων πάρκιγκ στον απέναντι από το περίπτερο χώρο.
Εν πάσει περιπτώσει ας υποθέσουμε ότι υπάρχει αναγκαιότητα μεταφοράς. Η θέση που επελέγη είναι η χειρότερη δυνατή. Μια ανάσα πράσινου υπάρχει στο μέρος και πήγαν και το κατέστρεψαν. Γιατί αναμφίβολα το περίπτερο θα επεκταθεί, με ψυγεία τέντες κ.λ.π., άρα θα καταλάβει όλο τον χώρο του πράσινου που υπάρχει.
Οι πελάτες θα μπαίνουν από παντού άρα … έρμο πράσινο!
Θα μου πει κάποιος γνώστης των πραγμάτων ότι υπάρχει μελέτη για την αναμόρφωση της πλατείας άρα… Θα ανταπαντήσω αμέσως ότι οι μελέτες μέχρι να υλοποιηθούν, αν και όποτε, θέλουν χρόνο και χρήμα κάτι που δεν φαίνεται να υπάρχει.
Το πράγμα είναι απλό. Οι δημοτικοί σύμβουλοι δεν «το κούρασαν» προκειμένου να ψάξουν άλλη θέση. Γιατί άλλη λύση υπάρχει σίγουρα. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν υπάρχει ακόμη χρόνος διόρθωσης, θα το ευχόμουν όμως.
Άγγελου Σικελιανού.
Είναι γνωστό το πρόβλημα της «κατάληψης», από τους καταστηματάρχες, της παραλιακής οδού Άγγελου Σικελιανού (και όχι μόνο). Είναι γνωστό ότι η πρόσβαση τους καλοκαιρινούς μήνες των πεζών, τις βραδινές κυρίως ώρες, είναι από προβληματική έως αδύνατη. Η κατάληψη του πεζοδρομίου φτάνει μέχρι τη θάλασσα και, το βράδυ, καταλαμβάνεται ολόκληρο το οδόστρωμα.
Πέρασε ένας σχεδόν χρόνος από τότε που στο δημοτικό συμβούλιο Λευκάδας αποφασίστηκε , κατά πλειοψηφία (ελαφρές μόνο διαφοροποιήσεις υπήρξαν μεταξύ πλειοψηφίας και μείζονος αντιπολίτευσης) να δημιουργηθεί πεζοδρόμιο. Συγκεκριμένα αποφασίστηκε να μεταφερθούν 44 εκατοστά προς τα μέσα οι υπάρχουσες κατασκευές και, μαζί με το 1.26 μ. που είναι η απόσταση από τις κατασκευές μέχρι την κίτρινη γραμμή, (σύνολο 1.70 μ.) ο χώρος να αποτελεί χώρο διάβασης των πεζών.
Αστεία ιστορία, αστεία απόφαση, χάδι στους μαγαζάτορες και χαστούκι στο δικαίωμα του πεζού να κυκλοφορεί ελεύθερα στην πόλη του.
Σε κάθε περίπτωση η απόφαση αυτή έπρεπε να υλοποιηθεί πριν από την έναρξη της φετινής τουριστικής περιόδου. Γιατί δεν υλοποιήθηκε; Γιατί η δημοτική αρχή την έκανε «γαργάρα» μαζί με τόσες άλλες αποφάσεις που παίρνονται μόνο και μόνο για τους τύπους;
Νομίζω τελικά πως πρέπει οι πολίτες να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. Νόμοι υπάρχουν, τους έχω δημοσιεύσει, που τους καλύπτουν. Να προσπαθήσουν, οι κάτοικοι της περιοχής που κυρίως θίγονται από την κατάσταση, με συλλογικότητα και εξαντλώντας κάθε νόμιμο μέσον, να κερδίσουν το αυτονόητο. Το δικαίωμα του πολίτη να κυκλοφορεί ελεύθερα στην πόλη του. Άλλη νόμιμη λύση δεν φαίνεται να υπάρχει.
Υ.Γ.1. Είχα γράψει αυτές τις γραμμές όταν διαπίστωσα ότι κάποιοι μαγαζάτορες ξήλωσαν λίγο τα πατάρια. Το ξήλωμα αυτό αναδεικνύει σε όλο της το μεγαλείο την άστοχη απόφαση. ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ και θα το διαπιστώσουμε όλοι σύντομα. Κάτι γλάστρες θα μπουν, κάποια μηχανάκια ή αυτοκίνητα θα παρκάρουν, τραπέζια θα καλύψουν και πάλι το χώρο, άρα τι θα μας μείνει; Οι «λεονταρισμοί» της Δημοτικής Αρχής και η απαξίωση των δικαιωμάτων των πολιτών.
Υ.Γ.2. Θαρρώ πως ολόκληρος ο δρόμος, μέχρι τα κτίρια περίπου, αποτελεί ζώνη λιμένα και, μετά τον καθορισμό αιγιαλού και παραλίας στην περιοχή, παραλία. Άρα την ευθύνη έχει το Λιμενικό Ταμείο και, σε κάποιες περιπτώσεις, η Κτηματική Υπηρεσία. (Δυστυχώς σε τούτο το κράτος η επικάλυψη των αρμοδιοτήτων, μεταξύ υπηρεσιών, είναι απερίγραπτη και μόνο τροχοπέδη αποτελεί στις όποιες προσπάθειες διευθέτησης υπαρκτών προβλημάτων).
Ερωτώ. Είχε δικαίωμα ο δήμος να πάρει μια τέτοια απόφαση; Έχει δικαίωμα να παρεμβαίνει στην Άγγελου Σικελιανού; Έχω την αίσθηση, για να μην πω τη βεβαιότητα πως δεν έχει.
Η «καυτή πατάτα» λοιπόν στα χέρια των υπευθύνων του Λιμενικού Ταμείου, οι οποίοι πρέπει να λύσουν τον «Γόρδιο δεσμό»…Όχι τίποτα άλλο μα δεν είναι δυνατόν κάποιες περιοχές της πόλης (μεταξύ αυτών και η Άγγελου Σικελιανού) να αποτελούν «κράτος εν κράτει»…
Parking
Το καλοκαίρι κοντεύει στο φόρτε του, η τουριστική περίοδος το ίδιο και τα Parking του δήμου παραμένουν στο μαύρο τους το χάλι. Προτιμώ χίλιες φορές να είμαι μέσα σε φουρτουνιασμένη θάλασσα παρά να οδηγώ το αυτοκίνητό μου στο Parking πίσω από τον ΟΤΕ. Μπαίνεις από τη Μητρόπολη και μέχρι να βγεις στα Δικαστήρια, η ναυτία σε έχει πιάσει και το λουμπάγκο καραδοκεί.
Στο Parking της Ανατολικής παραλίας το ίδιο χάλι. Εδώ βεβαίως έχουμε να κάνουμε και με την ασυνειδησία κάποιων οδηγών, που παρκάρουν όπου τους βολεύει, αδιαφορώντας αν κλείνουν την είσοδο, αν τα αυτοκίνητα μπορούν να στρίψουν, αν μπορούν να βγουν κ.λ.π. Ο ορισμός της αναρχίας, έτσι όπως έχει καταλήξει να ορίζεται η αναρχία. Βάλτε από δίπλα τώρα το νέο φρούτο των τροχόσπιτων, που καταλαμβάνουν φορές το μισό χώρο, βάλτε και τον εργολάβο που (με την ανοχή τίνων;) έχει καταλάβει μεγάλο χώρο του Parking με το εργοτάξιό του, τι μας μένει; Η τσαπατσουλιά μας και η κακομοιριά μας. Δεκαπέντε χρόνια υπάρχει αυτό το Parking. Επί δεκαπέντε χρόνια δεν το φτιάχνουν γιατί θα περάσει δρόμος ή γιατί θα κτιστούν κτίρια, λένε.
Ήμουνα νιος και γέρασα…
Σκυλιά και βρωμιά στην παραλία ΤΑΟΛ
Εδώ και καιρό στην παραλία πίσω από το ΤΑΟΛ, και στην περιοχή του Κάστρου γενικότερα, κάποια αδέσποτα σκυλιά ενοχλούν περαστικούς και λουόμενους. Κάποια από αυτά φαίνονται επικίνδυνα για την ασφάλεια των περαστικών.
Αν αναζητήσει ένας πολίτης λύση στο πρόβλημα που δημιουργείται, θα τον παραπέμψουν από τον Άννα στον Καϊάφα, γιατί απλούστατα κανένας δεν γνωρίζει ποιος είναι αρμόδιος για το θέμα. Κάπου στην Πρέβεζα υπάρχει η λύση μα κάποιος από το δήμο οφείλει και πρέπει να την προωθήσει (αν δεν το έκανε ήδη).
Η βρωμιά στη συγκεκριμένη παραλία είναι απερίγραπτη. Πριν λίγο καιρό ένα δίκτυ είχε ξεβραστεί, εκεί που έσκαγε το κύμα, μπαινόβγαινε στη θάλασσα μαζί με τα παιδιά που έκαναν μπάνιο και είναι θαύμα πως δεν είχαμε ατύχημα. Κανείς δεν καθαρίζει την παραλία, κάδοι σκουπιδιών δεν υπάρχουν, για κάδο ανακύκλωσης ούτε κουβέντα, κατά τα άλλα θέλουμε τουρισμό και κάνουμε διαφημιστική καμπάνια στα πανελλαδικά μέσα ενημέρωσης για το θέμα.
Κάθισμα
Αφού αναφέρθηκα σε παραλίες, αυτό που γίνεται και εφέτος στο Κάθισμα δείχνει, αν μη τι άλλο, την ανικανότητα της δημοτικής αρχής να δώσει λύση σε ένα, ακανθώδες, θέμα. Χιλιάδες ευρώ παίζονται κάθε χρόνο στην παραλία αυτή, ψίχουλα, και αυτά παρανόμως μάλλον, καταλήγουν στα ταμεία του δήμου. Το δημοτικό Συμβούλιο αστόχησε σε κάποιες αποφάσεις του, με ευθύνη και της αντιπολίτευσης. Μια, εν γνώσει των δημοτικών συμβούλων, «παράνομη» απόφαση (προκειμένου να λυθεί προσωρινά το πρόβλημα και να εισπράξει κάτι ο δήμος) που ακυρώθηκε, πήγε πίσω το θέμα. Αυτό βεβαίως δεν δικαιολογεί την καθυστέρηση και την έλλειψη «σύννομης» πρότασης από την πλειοψηφία. Μπαίνει Ιούλιος, η παραλία έχει καταληφθεί ολάκερη από ξαπλώστρες και ομπρέλες, η κερδοσκοπία κάνει παιχνίδι, ο αποκλεισμός των απλών λουομένων είναι δεδομένος, καμιά δεκαριά άτομα απαξιώνουν εν τέλει, ερήμην της δημοτικής αρχής, μια πολυδιαφημισμένη παραλία. Έχω την αίσθηση πως κάποια ψηφαλάκια, για να μην πω συμφέροντα, παίζονται εκεί, το μέρος κάνει «τζιιιιζ» και δεν θέλουμε να αγγίξουμε μη και καούμε...
Αν εφαρμοστεί ο νόμος, κάποια καταστήματα δεν θα έχουν το δικαίωμα, αν τους παραχωρηθεί χωρίς δημοπρασία χώρος, να βάλουν ξαπλώστρες και, σε κάθε περίπτωση, να εισπράττουν χρήματα από τη χρήση του αιγιαλού. Έτσι, όπως αντιλαμβάνεστε, δεν τους συμφέρει η λήψη σύννομης απόφασης μα να διαιωνίζεται η άναρχη κατάσταση.
Έχω την αίσθηση, και συγχωρήστε μου τυχόν λάθος, ότι, στην προσδοκία τους αυτή, συνεπικουρούνται από άτομα που μέλημά τους έπρεπε να είναι το συμφέρον του δήμου και μόνο.
Οι ευθείες απειλές κάποιων (σε ανοιχτή κάμερα μάλιστα), κατά τη διάρκεια του Δημοτικού Συμβουλίου, χωρίς απάντηση από τον δήμαρχο, δείχνουν τη νοοτροπία που επικρατεί στην περιοχή. Κάποιοι το παίζουν «δερβέναγες» της περιοχής, για να μην γράψω βαρύτερη λέξη και η δημοτική αρχή «ποιεί την νήσσαν». Γιατί να μην εκτραχυνθούν;
Λευκάς το μεγαλείο σου…
Μουσείο Λαϊκής Τέχνης
Μουσείο Λαϊκής Τέχνης σκέφτονται εκεί στο δήμο να φτιάξουν στο Καλαμίτσι. Δεν ξέρω αν το συγκεκριμένο χωριό έχει κάποια ιδιαιτερότητα και παράδοση, σε ότι αφορά στη λαϊκή τέχνη, που να δικαιολογεί αυτή τη στόχευση. Εκείνο που έμαθα είναι πως ένας αργαλειός, τμήμα της μελλοντικής συλλογής του μουσείου προφανώς, είναι πεταμένος εδώ και καιρό στον περίβολο του σχολείου και σαπίζει…
22/6/2009
Δευτέρα 29 Ιουνίου 2009
Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009
17 ΙΟΥΝΙΟΥ : ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟΠΟΙΗΣΗ
Έχω δηλώσει πως δεν μου αρέσουν οι παγκόσμιες ημέρες. Έρχονται και περνούν όπως όλες οι άλλες είτε είναι κοινές είτε είναι γιορτινές.
Οι γιορτές έτσι ή αλλιώς αποτελούν ημέρες μνήμης ευχάριστων ή φορές θλιβερών γεγονότων και παρά το γεγονός ότι καθιερώνονται άνωθεν, δεν είναι τίποτα άλλο από συλλογικά βιώματα. Για να μένουν ζωντανές λοιπόν οφείλουμε και πρέπει να αναπτύσσουμε μονίμως συλλογική δράση.
Είμαι υποχρεωμένος κατά τούτο να τις υπενθυμίζω γιατί, έστω και ένας αναγνώστης να ευαισθητοποιηθεί, κέρδος θα είναι…
Τα Ηνωμένα Έθνη καθιέρωσαν την 17η Ιουνίου σαν Παγκόσμια Ημέρα για την Ερημοποίηση, αναγνωρίζοντας ότι το φαινόμενο δεν περιορίζεται στις γνωστές ερήμους, αλλά απειλεί πολλές περιοχές της γης τόσο θερμές όσο και ψυχρές (όπως η Ισλανδία).
Ορισμός της ερημοποίησης από τα Ηνωμένα Έθνη
«Ερημοποίηση είναι η διαδικασία υποβάθμισης ξηρών, ημί - ξηρων και ύφυγρων γαιών που προκαλείται από βιοφυσικούς και ανθρώπινους (κοινωνικο - οικονομικούς και θεσμικούς) παράγοντες. Υποβάθμιση της γης σημαίνει μείωση ή απώλεια της βιολογικής και οικονομικής παραγωγικότητας και πολυπλοκότητας αρδευόμενης και μη-αρδευόμενης γεωργικής γης, λειμώνων, βοσκοτόπων, δασών και δασικών εκτάσεων».
Στον κοινό νου, η ερημοποίηση συνδέεται με την σταδιακή επέκταση των αμμωδών ερήμων. Το φαινόμενο είναι περισσότερο σύνθετο από την απλή αυτή ερμηνεία..
Η ερημοποίηση, προκαλείται και από την εντατική εκμετάλλευση του εδάφους της γης, την κατασκευή φραγμάτων και άλλων μεγάλης κλίμακας υδραυλικών έργων και από τις κλιματικές αλλαγές. Κάθε χρόνο αχρηστεύεται κατά μέσο όρο το 3% των εύφορων γαιών του πλανήτη λόγω ερημοποίησης και το ποσοστό αυτό αυξάνεται κυρίως στις τροπικές περιοχές.
Ερημοποίηση και υδάτινοι πόροι
Η ερημοποίηση είναι άμεσα συνδεδεμένη κατ εξοχήν με την ξηρασία.
Η ξηρασία μπορούμε να πούμε πως είναι αποτέλεσμα της ανομβρίας. Εξ’ αιτίας της έλλειψης βροχής δημιουργούνται τα ελλείμματα τόσο στα επιφανειακά όσο και στα υπόγεια νερά.
Η έλλειψη ή η ανεπάρκεια του νερού ονομάζεται λειψυδρία.
Είναι τεράστιο λάθος όμως να θεωρούμε ότι η λειψυδρία είναι αποτέλεσμα παρατεταμένης ανομβρίας.
Έλλειψη ή ανεπάρκεια νερού δημιουργείται και από τη μη ορθολογική χρήση του, είτε στην περίπτωση που το έχουμε σε επάρκεια, είτε στην περίπτωση που κάνουμε χρήση των υπέργειων ή υπόγειων αποθεμάτων του. Για την επέκτασή της λειψυδρίας ευθύνονται, όχι μόνο η έλλειψη νερού αλλά η κακή, αλόγιστη χρήση του, ανθρωπογενείς δραστηριότητες και λανθασμένες καλλιεργητικές πρακτικές.
Το 44% των αντλούμενων υδάτινων πόρων σε ολόκληρη την Ευρώπη χρησιμοποιείται για την παραγωγή ενέργειας, το 24% για τη γεωργία, το 21% για τα δημόσια συστήματα υδροδότησης και το 11% για τη βιομηχανία. Όμως, στα προαναφερθέντα ποσοτικά στοιχεία υπάρχουν σημαντικές διαφορές από περιοχή σε περιοχή, σε ότι αφορά στη χρήση των υδάτινων πόρων. Στη νότια Ευρώπη για παράδειγμα, η γεωργία απορροφά το 60% των συνολικών αντλούμενων υδάτινων πόρων, ενώ σε ορισμένες περιοχές το ποσοστό αυτό αγγίζει το 80%.
Όλο σχεδόν το νερό που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ενέργειας απορρίπτεται σε κάποιο υδάτινο σύστημα. Δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο με το μεγαλύτερο μέρος των αντλούμενων υδάτων που χρησιμοποιούνται στη γεωργία.
Γιατί λοιπόν, ρωτώ, συνεχίζουμε να εθελοτυφλούμε και να αποδίδουμε τη λειψυδρία στην παρατεταμένη ανομβρία;
Μήπως μ’ αυτόν τον τρόπο εφησυχάζουμε και τακτοποιούμε και τη συνείδησή ας;
Μήπως μας είναι ευκολότερο να αποδίδουμε την καταστροφή που έρχεται σε κάτι γενικό, απροσδιόριστο και ασαφές, παραβλέποντας το γεγονός πως είναι μεγάλες, ίσως μεγαλύτερες οι δικές μας ευθύνες;
Με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμαστε σε συνθήκες παρατεταμένης λειψυδρίας. Και τότε θα είναι αργά. Δεν θα μπορούμε να επιστρέψουμε πίσω για να διορθώσουμε τις αποφάσεις και τις ενέργειές μας.
Ίσως να ζούμε το μεγαλείο της ματαιοδοξίας.
Βάζοντας το οικονομικό κέρδος να διατρέχει τα πάντα, καταφέρνουμε και οδηγούμαστε συλλογικά και συνολικά στην καταστροφή.
Κάποιοι, για να δικαιολογήσουν βεβαίως τη μακαριότητά τους και την αναισθησία τους, λένε πως οι έντονες βροχοπτώσεις, που παρατηρούνται τελευταίως, λύνουν το πρόβλημα. ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΛΑΘΟΣ!
Όχι μόνο αυτό δεν συμβαίνει, αλλά αντιθέτως: εξαιτίας τους επιτείνεται το φαινόμενο της ερημοποίησης.
Οι έντονες βροχοπτώσεις, όπως αναφέρει σε συνέντευξή του ο ομότιμος καθηγητής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών Ν. Γιάσογλου, συντελούν στην επιδείνωση του φαινόμενου της ερημοποίησης, καθώς προκαλούν μεγάλη διάβρωση του εδάφους, μετακίνησή του προς τα κατώτερα στρώματα, απογύμνωση περιοχών, πλημμύρες.
Θεσμικά πλαίσια υπάρχουν. Εφαρμόζονται όμως;
Οι μελέτες δείχνουν πως το 35% του εδάφους της Ελλάδας απειλείται σοβαρά από το φαινόμενο της ερημοποίησης, το 49% είναι σε μέτριο κίνδυνο και το 16% σε χαμηλό.
Σε υψηλό κίνδυνο ερημοποίησης βρίσκονται μεγάλα τμήματα της Ανατολικής Ελλάδας και ειδικότερα της Στερεάς, της Πελοποννήσου, τα νησιά του Αιγαίου, τμήματα της Θεσσαλίας, Μακεδονίας, Θράκης και η Κρήτη (ίσως πρώτη από όλες)..
Στον τόπο μας, παρά τις ανωτέρω φρικτές διαπιστώσεις, δεν πάσχουμε από θεσμικά και οργανωτικά πλαίσια. Πάσχουμε από πράξεις και προγραμματισμούς.
Η Διεθνής Σύμβαση για την Καταπολέμηση της Ερημοποίησης και της Ξηρασίας υπογράφηκε το 1994. Μεταξύ άλλων, ζητά από τις χώρες που την επικύρωσαν να ετοιμάσουν και να εφαρμόσουν Εθνικά Σχέδια Δράσης.
Η Ελλάδα έχει υπογράψει τη Διεθνή Σύμβαση και το 2001 θεσμοθετήθηκε το Εθνικό Σχέδιο Δράσης (ΚΥΑ 99605/3719). Το 1996 συγκροτήθηκε η Εθνική Επιτροπή για την Καταπολέμηση της Ερημοποίησης (Απόφαση 96990/9361-1996, Υπουργείο Γεωργίας). Το 2005 ανασυγκροτήθηκε και αναμένονται , ματαίως φαντάζομαι, οι δράσεις της.
Το πρόβλημα της ερημοποίησης δεν έχει γίνει κοινή συνείδηση στους Έλληνες, άρχοντες και αρχόμενους. Τρανό παράδειγμα είναι ότι δεν λαμβάνεται υπόψη στις αποφάσεις για αναπτυξιακά έργα σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο.
Σκεφτείτε:
Άναρχη και απρογραμμάτιστη οικιστική και τουριστική ανάπτυξη, χωρίς να προσμετρούνται κρίσιμοι πόροι όπως το νερό, υδροβόρες δραστηριότητες σε ξηρο - θερμικές περιοχές, αλόγιστη και ανεξέλεγκτη χρήση νερού γενικότερα, εγκατάλειψη των υποβαθμισμένων περιοχών και δημιουργία νέων μετά από πυρκαγιές, υπερβόσκηση, καταστροφή υδροβιοτόπων, δασών και δασικών εκτάσεων, δραστηριότητες που προκαλούν διάβρωση εδάφους και καταστροφή της φυτοκάλυψης κ.λπ., κ.λπ.
Παραλογισμός
Ζούμε σ’ έναν παραλογισμό. Ενώ μιλάμε για «διαχείριση υδατικών πόρων», συνεχίζουν να απουσιάζουν οι στρατηγικές, οι σχεδιασμοί και οι εφαρμογές σε όλα τα επίπεδα. Ενώ αυξάνει ο προβληματισμός για το αν θα καταφέρνουν στο μέλλον οι αγρότες να ποτίζουν τα δέντρα και τις καλλιέργειές τους, παραμένει ο προγραμματισμός της δημιουργίας υδροβόρων γηπέδων γκολφ!!!! Τα περιοριστικά μέτρα αντί να γίνονται αυστηρότερα, γίνονται ηπιότερα. Οι παράνομες γεωτρήσεις γίνονται ανεξέλεγκτα, τη στιγμή που οι νομοταγείς αντιμετωπίζουν πολύμηνες γραφειοκρατικές διαδικασίες.
Σε λίγο καιρό όλοι μαζί θα αντλούμε θάλασσα!! Ποιος θα μας φταίει τότε; Ενώ υπάρχει η δυνατότητα με μικρής κλίμακας τεχνικά έργα χαμηλού κόστους να εμπλουτίσουμε τους υδροφορείς, συνεχίζουμε να μιλάμε για εκτροπές ποταμών και χτίσιμο φραγμάτων που και χρόνο απαιτούν και ακριβά κοστίζουν.
Θα γινόμαστε περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένοι κάθε φορά που βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το πρόβλημα ή θα προσπαθήσουμε επιτέλους να αποκτήσουμε συμπεριφορές «πρόληψης»;
Θα μάθουμε καμιά φορά να μετράμε τα μεγέθη των δραστηριοτήτων μας; Στη «φέρουσα ικανότητα» μόνο φιλολογικά αναφερόμαστε…
Στον τόπο μας το νερό «χάνεται στο δρόμο», οι παράνομες συνδέσεις είναι καθεστώς, οι παράνομες αρδεύσεις επίσης, τα δίκτυα ύδρευσης είναι σάπια και, σε όλα αυτά, οι άρχοντες της Τ. Α. κοιμούνται μακαρίως!
Για τον σημερινό Έλληνα (και όχι μόνο) προτεραιότητα είναι η αξία που έχει η γη.
Το νερό το εκτιμά, είναι καθημερινή ανάγκη, αλλά επειδή το θεωρεί ως είδος εν αφθονία το σπαταλά. Τη γη είτε την έχει σπρώξει στη λήθη είτε, ακόμα χειρότερα, την καταστρέφει απερίσκεπτα και ανελέητα χρησιμοποιώντας αυτήν και τους πόρους της μόνο για ανταλλαγή. Ξεχνώντας ότι του είναι ακόμα πιο καθημερινή ανάγκη γιατί συνήθως κανείς δεν περπατά πάνω στο νερό ή στον αέρα, ούτε επιβιώνει χωρίς τροφή που πάντα προέρχεται από τη γη και επιστρέφει α’ αυτή, ούτε κτίζει στο κενό.
Χωρίς φροντίδα η γη μαραζώνει και χάνεται παίρνοντας μαζί της την ευημερία και την αυτάρκεια που παρέχει σ’ αυτόν που την έχει.
Σ’ αυτή τη μαραζωμένη, την εγκαταλελειμμένη γη είναι αφιερωμένη η 17η Ιουνίου.
Για να θυμίζει ότι η γη είναι το Α και το Ω της κοινωνικο - οικονομικής ανάπτυξης, ότι η γη είναι μέτρο της σύνεσης και της σοφίας του ανθρώπου. Για να μας υπενθυμίζει, τέλος, όπως όλες οι παγκόσμιες ημέρες, τη χαμένη μας συλλογικότητα..
16/6/2009
Υ.Γ. Έχω πάρει στοιχεία από δημοσιεύσεις της Ελένης Καπετανάκη - Μπριασούλη, καθηγήτριας στο Τμήμα Γεωγραφίας του Πανεπιστήμιο Αιγαίου και του Γιώργου Τσακίρη καθηγητή του Ε. Μ. Π.
Οι γιορτές έτσι ή αλλιώς αποτελούν ημέρες μνήμης ευχάριστων ή φορές θλιβερών γεγονότων και παρά το γεγονός ότι καθιερώνονται άνωθεν, δεν είναι τίποτα άλλο από συλλογικά βιώματα. Για να μένουν ζωντανές λοιπόν οφείλουμε και πρέπει να αναπτύσσουμε μονίμως συλλογική δράση.
Είμαι υποχρεωμένος κατά τούτο να τις υπενθυμίζω γιατί, έστω και ένας αναγνώστης να ευαισθητοποιηθεί, κέρδος θα είναι…
Τα Ηνωμένα Έθνη καθιέρωσαν την 17η Ιουνίου σαν Παγκόσμια Ημέρα για την Ερημοποίηση, αναγνωρίζοντας ότι το φαινόμενο δεν περιορίζεται στις γνωστές ερήμους, αλλά απειλεί πολλές περιοχές της γης τόσο θερμές όσο και ψυχρές (όπως η Ισλανδία).
Ορισμός της ερημοποίησης από τα Ηνωμένα Έθνη
«Ερημοποίηση είναι η διαδικασία υποβάθμισης ξηρών, ημί - ξηρων και ύφυγρων γαιών που προκαλείται από βιοφυσικούς και ανθρώπινους (κοινωνικο - οικονομικούς και θεσμικούς) παράγοντες. Υποβάθμιση της γης σημαίνει μείωση ή απώλεια της βιολογικής και οικονομικής παραγωγικότητας και πολυπλοκότητας αρδευόμενης και μη-αρδευόμενης γεωργικής γης, λειμώνων, βοσκοτόπων, δασών και δασικών εκτάσεων».
Στον κοινό νου, η ερημοποίηση συνδέεται με την σταδιακή επέκταση των αμμωδών ερήμων. Το φαινόμενο είναι περισσότερο σύνθετο από την απλή αυτή ερμηνεία..
Η ερημοποίηση, προκαλείται και από την εντατική εκμετάλλευση του εδάφους της γης, την κατασκευή φραγμάτων και άλλων μεγάλης κλίμακας υδραυλικών έργων και από τις κλιματικές αλλαγές. Κάθε χρόνο αχρηστεύεται κατά μέσο όρο το 3% των εύφορων γαιών του πλανήτη λόγω ερημοποίησης και το ποσοστό αυτό αυξάνεται κυρίως στις τροπικές περιοχές.
Ερημοποίηση και υδάτινοι πόροι
Η ερημοποίηση είναι άμεσα συνδεδεμένη κατ εξοχήν με την ξηρασία.
Η ξηρασία μπορούμε να πούμε πως είναι αποτέλεσμα της ανομβρίας. Εξ’ αιτίας της έλλειψης βροχής δημιουργούνται τα ελλείμματα τόσο στα επιφανειακά όσο και στα υπόγεια νερά.
Η έλλειψη ή η ανεπάρκεια του νερού ονομάζεται λειψυδρία.
Είναι τεράστιο λάθος όμως να θεωρούμε ότι η λειψυδρία είναι αποτέλεσμα παρατεταμένης ανομβρίας.
Έλλειψη ή ανεπάρκεια νερού δημιουργείται και από τη μη ορθολογική χρήση του, είτε στην περίπτωση που το έχουμε σε επάρκεια, είτε στην περίπτωση που κάνουμε χρήση των υπέργειων ή υπόγειων αποθεμάτων του. Για την επέκτασή της λειψυδρίας ευθύνονται, όχι μόνο η έλλειψη νερού αλλά η κακή, αλόγιστη χρήση του, ανθρωπογενείς δραστηριότητες και λανθασμένες καλλιεργητικές πρακτικές.
Το 44% των αντλούμενων υδάτινων πόρων σε ολόκληρη την Ευρώπη χρησιμοποιείται για την παραγωγή ενέργειας, το 24% για τη γεωργία, το 21% για τα δημόσια συστήματα υδροδότησης και το 11% για τη βιομηχανία. Όμως, στα προαναφερθέντα ποσοτικά στοιχεία υπάρχουν σημαντικές διαφορές από περιοχή σε περιοχή, σε ότι αφορά στη χρήση των υδάτινων πόρων. Στη νότια Ευρώπη για παράδειγμα, η γεωργία απορροφά το 60% των συνολικών αντλούμενων υδάτινων πόρων, ενώ σε ορισμένες περιοχές το ποσοστό αυτό αγγίζει το 80%.
Όλο σχεδόν το νερό που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ενέργειας απορρίπτεται σε κάποιο υδάτινο σύστημα. Δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο με το μεγαλύτερο μέρος των αντλούμενων υδάτων που χρησιμοποιούνται στη γεωργία.
Γιατί λοιπόν, ρωτώ, συνεχίζουμε να εθελοτυφλούμε και να αποδίδουμε τη λειψυδρία στην παρατεταμένη ανομβρία;
Μήπως μ’ αυτόν τον τρόπο εφησυχάζουμε και τακτοποιούμε και τη συνείδησή ας;
Μήπως μας είναι ευκολότερο να αποδίδουμε την καταστροφή που έρχεται σε κάτι γενικό, απροσδιόριστο και ασαφές, παραβλέποντας το γεγονός πως είναι μεγάλες, ίσως μεγαλύτερες οι δικές μας ευθύνες;
Με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμαστε σε συνθήκες παρατεταμένης λειψυδρίας. Και τότε θα είναι αργά. Δεν θα μπορούμε να επιστρέψουμε πίσω για να διορθώσουμε τις αποφάσεις και τις ενέργειές μας.
Ίσως να ζούμε το μεγαλείο της ματαιοδοξίας.
Βάζοντας το οικονομικό κέρδος να διατρέχει τα πάντα, καταφέρνουμε και οδηγούμαστε συλλογικά και συνολικά στην καταστροφή.
Κάποιοι, για να δικαιολογήσουν βεβαίως τη μακαριότητά τους και την αναισθησία τους, λένε πως οι έντονες βροχοπτώσεις, που παρατηρούνται τελευταίως, λύνουν το πρόβλημα. ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΛΑΘΟΣ!
Όχι μόνο αυτό δεν συμβαίνει, αλλά αντιθέτως: εξαιτίας τους επιτείνεται το φαινόμενο της ερημοποίησης.
Οι έντονες βροχοπτώσεις, όπως αναφέρει σε συνέντευξή του ο ομότιμος καθηγητής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών Ν. Γιάσογλου, συντελούν στην επιδείνωση του φαινόμενου της ερημοποίησης, καθώς προκαλούν μεγάλη διάβρωση του εδάφους, μετακίνησή του προς τα κατώτερα στρώματα, απογύμνωση περιοχών, πλημμύρες.
Θεσμικά πλαίσια υπάρχουν. Εφαρμόζονται όμως;
Οι μελέτες δείχνουν πως το 35% του εδάφους της Ελλάδας απειλείται σοβαρά από το φαινόμενο της ερημοποίησης, το 49% είναι σε μέτριο κίνδυνο και το 16% σε χαμηλό.
Σε υψηλό κίνδυνο ερημοποίησης βρίσκονται μεγάλα τμήματα της Ανατολικής Ελλάδας και ειδικότερα της Στερεάς, της Πελοποννήσου, τα νησιά του Αιγαίου, τμήματα της Θεσσαλίας, Μακεδονίας, Θράκης και η Κρήτη (ίσως πρώτη από όλες)..
Στον τόπο μας, παρά τις ανωτέρω φρικτές διαπιστώσεις, δεν πάσχουμε από θεσμικά και οργανωτικά πλαίσια. Πάσχουμε από πράξεις και προγραμματισμούς.
Η Διεθνής Σύμβαση για την Καταπολέμηση της Ερημοποίησης και της Ξηρασίας υπογράφηκε το 1994. Μεταξύ άλλων, ζητά από τις χώρες που την επικύρωσαν να ετοιμάσουν και να εφαρμόσουν Εθνικά Σχέδια Δράσης.
Η Ελλάδα έχει υπογράψει τη Διεθνή Σύμβαση και το 2001 θεσμοθετήθηκε το Εθνικό Σχέδιο Δράσης (ΚΥΑ 99605/3719). Το 1996 συγκροτήθηκε η Εθνική Επιτροπή για την Καταπολέμηση της Ερημοποίησης (Απόφαση 96990/9361-1996, Υπουργείο Γεωργίας). Το 2005 ανασυγκροτήθηκε και αναμένονται , ματαίως φαντάζομαι, οι δράσεις της.
Το πρόβλημα της ερημοποίησης δεν έχει γίνει κοινή συνείδηση στους Έλληνες, άρχοντες και αρχόμενους. Τρανό παράδειγμα είναι ότι δεν λαμβάνεται υπόψη στις αποφάσεις για αναπτυξιακά έργα σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο.
Σκεφτείτε:
Άναρχη και απρογραμμάτιστη οικιστική και τουριστική ανάπτυξη, χωρίς να προσμετρούνται κρίσιμοι πόροι όπως το νερό, υδροβόρες δραστηριότητες σε ξηρο - θερμικές περιοχές, αλόγιστη και ανεξέλεγκτη χρήση νερού γενικότερα, εγκατάλειψη των υποβαθμισμένων περιοχών και δημιουργία νέων μετά από πυρκαγιές, υπερβόσκηση, καταστροφή υδροβιοτόπων, δασών και δασικών εκτάσεων, δραστηριότητες που προκαλούν διάβρωση εδάφους και καταστροφή της φυτοκάλυψης κ.λπ., κ.λπ.
Παραλογισμός
Ζούμε σ’ έναν παραλογισμό. Ενώ μιλάμε για «διαχείριση υδατικών πόρων», συνεχίζουν να απουσιάζουν οι στρατηγικές, οι σχεδιασμοί και οι εφαρμογές σε όλα τα επίπεδα. Ενώ αυξάνει ο προβληματισμός για το αν θα καταφέρνουν στο μέλλον οι αγρότες να ποτίζουν τα δέντρα και τις καλλιέργειές τους, παραμένει ο προγραμματισμός της δημιουργίας υδροβόρων γηπέδων γκολφ!!!! Τα περιοριστικά μέτρα αντί να γίνονται αυστηρότερα, γίνονται ηπιότερα. Οι παράνομες γεωτρήσεις γίνονται ανεξέλεγκτα, τη στιγμή που οι νομοταγείς αντιμετωπίζουν πολύμηνες γραφειοκρατικές διαδικασίες.
Σε λίγο καιρό όλοι μαζί θα αντλούμε θάλασσα!! Ποιος θα μας φταίει τότε; Ενώ υπάρχει η δυνατότητα με μικρής κλίμακας τεχνικά έργα χαμηλού κόστους να εμπλουτίσουμε τους υδροφορείς, συνεχίζουμε να μιλάμε για εκτροπές ποταμών και χτίσιμο φραγμάτων που και χρόνο απαιτούν και ακριβά κοστίζουν.
Θα γινόμαστε περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένοι κάθε φορά που βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το πρόβλημα ή θα προσπαθήσουμε επιτέλους να αποκτήσουμε συμπεριφορές «πρόληψης»;
Θα μάθουμε καμιά φορά να μετράμε τα μεγέθη των δραστηριοτήτων μας; Στη «φέρουσα ικανότητα» μόνο φιλολογικά αναφερόμαστε…
Στον τόπο μας το νερό «χάνεται στο δρόμο», οι παράνομες συνδέσεις είναι καθεστώς, οι παράνομες αρδεύσεις επίσης, τα δίκτυα ύδρευσης είναι σάπια και, σε όλα αυτά, οι άρχοντες της Τ. Α. κοιμούνται μακαρίως!
Για τον σημερινό Έλληνα (και όχι μόνο) προτεραιότητα είναι η αξία που έχει η γη.
Το νερό το εκτιμά, είναι καθημερινή ανάγκη, αλλά επειδή το θεωρεί ως είδος εν αφθονία το σπαταλά. Τη γη είτε την έχει σπρώξει στη λήθη είτε, ακόμα χειρότερα, την καταστρέφει απερίσκεπτα και ανελέητα χρησιμοποιώντας αυτήν και τους πόρους της μόνο για ανταλλαγή. Ξεχνώντας ότι του είναι ακόμα πιο καθημερινή ανάγκη γιατί συνήθως κανείς δεν περπατά πάνω στο νερό ή στον αέρα, ούτε επιβιώνει χωρίς τροφή που πάντα προέρχεται από τη γη και επιστρέφει α’ αυτή, ούτε κτίζει στο κενό.
Χωρίς φροντίδα η γη μαραζώνει και χάνεται παίρνοντας μαζί της την ευημερία και την αυτάρκεια που παρέχει σ’ αυτόν που την έχει.
Σ’ αυτή τη μαραζωμένη, την εγκαταλελειμμένη γη είναι αφιερωμένη η 17η Ιουνίου.
Για να θυμίζει ότι η γη είναι το Α και το Ω της κοινωνικο - οικονομικής ανάπτυξης, ότι η γη είναι μέτρο της σύνεσης και της σοφίας του ανθρώπου. Για να μας υπενθυμίζει, τέλος, όπως όλες οι παγκόσμιες ημέρες, τη χαμένη μας συλλογικότητα..
16/6/2009
Υ.Γ. Έχω πάρει στοιχεία από δημοσιεύσεις της Ελένης Καπετανάκη - Μπριασούλη, καθηγήτριας στο Τμήμα Γεωγραφίας του Πανεπιστήμιο Αιγαίου και του Γιώργου Τσακίρη καθηγητή του Ε. Μ. Π.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)