Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ

  Open your heart open your mind…

Η Σοφία Νικητάκη ζωγραφίζει θρησκευτικά σχέδια για έναν κόσμο που δεν πιστεύει.

— 22.06.2014 —

Η πίστη έχει μεγάλη δύναμη επειδή είναι μια καλή απάντηση στο φόβο του θανάτου, νιώθουμε πολύ μικροί σε οτιδήποτε, πρέπει οι πράξεις δηλαδή να έχουν σημασία και να είναι καλές. Άμα καταρρεύσει αυτή η ηθική, θα διαλυθεί και η κοινωνία. Θέλεις να ανήκεις κάπου, να πιστεύεις σε κάτι και να θεωρείς ότι υπάρχεις για κάποιο λόγο.
Η Σοφία είναι από τα πρόσωπα που τα φαντάζεσαι πριν καν τα γνωρίσεις. Είναι λογικό, αφού τα αξιοπρόσεκτα σχέδια της, σε οδηγούν στην προσωπικότητά της. Στην συνάντησή μας στο κέντρο της πόλης μου θύμισε εκείνα τα άτομα που συναντάς στα δισκάδικα της πόλης να ξεφυλλίζουν δίπλα σου τα βινύλια και συνειδητοποιείς ότι τους ξέρεις πολλά χρόνια, παρόλο που δεν γνωριζόσαστε. Και λίγο αργότερα θα βρεθούν στην Καλλιδρομίου, αποτυπώνοντας τον ψυχικό τους κόσμο με  ένα γκράφιτι στο τοίχο.
«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Λευκάδα, όπου μέχρι την εφηβεία ήταν καλά και είχα μια χαρούμενη παιδική ηλικία. Λάτρευα το μπαλέτο, όμως η συνέχεια δεν ήταν όπως την φανταζόμουν. Εκεί γύρω στα 15 χτύπησα το πόδι μου πάνω σε μια πιρουέτα, με αποτέλεσμα να μην ασχοληθώ ξανά με το χορό. Όμως έτσι βρέθηκε στο δρόμο μου η metal και έγινα το ‘φρικιό της Λευκάδας’. Είχα μια απότομη ενηλικίωση, έτρεχα σε γιατρούς- πήγαινα για πρωταθλητισμό-  έφτασα ακόμα και στο σημείο να λιποθυμώ από τον πόνο. Ίσως να παίζει και αυτό ρόλο στο αν πιστεύω ή όχι στο θεό. Αποφασίζω να δώσω πανελλήνιες, αποτυγχάνω την πρώτη φορά- δεν μου άρεσε ποτέ το σχολείο- αλλά με την δεύτερη μπήκα, κατά λάθος, στην Κοινωνική Θεολογία.
4_DSC_2374 ǃ₧_ñÿ, ö£Ö¿ª¼ÿ_¿áª¬ 2014 â£í£_úֿ᪬ 2013, ⌐½₧ ¢ª¼ó£áÿ_ ºª¼ £á_«ÿ ⌐½ª studio ½αñ Universe217
Στο πρώτο έτος μαρτύρησα. Ήθελα να τα παρατήσω, αλλά στην συνέχεια ανακάλυψα την Θρησκειολογία, το οποίο ήταν ένα μάθημα που με κέντρισε πάρα πολύ και έτσι συνέχισα.
Γύρω στα 11-12 άρχισα να διατυπώνω διάφορα ερωτήματα που αφορούσαν την θρησκεία, αν και δεν είχα θρησκευτικές βάσεις από το σπίτι. Ήμασταν μια οικογένεια πολύ τυπική στην θρησκεία, όπως οι περισσότεροι Έλληνες. Θυμάμαι παπάδες να αγιάζουν το σπίτι μια στο τόσο, πράγματα που κάνεις έτσι και αλλιώς σε μια επαρχιακή πόλη, απλά  για να μην πουν τίποτα οι γείτονες. Επίσης, διάβαζα πολύ από αρκετά νεαρή ηλικία, στρέφοντας το ενδιαφέρον μου σχετικά νωρίς στον αγνωστικισμό, που είναι τελείως διαφορετικό από τον αθεϊσμό, ο οποίος είναι και αυτός ένα είδος θρησκείας.
Η metal για μένα ήρθε στην ζωή μου όταν είχα πρωτοανακαλύψει το ίντερνετ, ξέρεις, αλληλογραφία με άτομα, ταχυδρομείο για κασέτες και CD που θα παράγγελνα από την Αθήνα. Νιώθω τυχερή που τα πρόλαβα. Στο γυμνάσιο μελετούσα πολύ Νίτσε, δεν είχες και πολλά να κάνεις στην Λευκάδα, ήταν βαρετά. Έψαχνα λοιπόν για τον αθεϊσμό και ανακάλυψα την μπάντα Atheist. Έκανα και φλάουτο, πιάνο, πάντα δηλαδή ασχολιόμουν με την μουσική.
Συμφώνησα όταν σε μια έρευνα που διάβασα  είδα ότι οι μεταλάδες έχουν τα μεγαλύτερα ποσοστά αυτοκτονιών, επειδή είναι ευαίσθητοι και, ειδικά, επειδή προέρχονται από ευαίσθητα κοινωνικά περιβάλλοντα. Για παράδειγμα, θυμάμαι να νιώθω και εγώ ότι δεν ανήκω κάπου, περιτριγυριζόμουν από συμμαθητές που τους ένοιαζαν μόνο τα μηχανάκια, το να βγουν για καφέ ή να πάνε σε σχολικούς χορούς. Επιπλέον, είχα βιώσει πολύ έντονα τον κοινωνικό αποκλεισμό, περισσότερο στο Λύκειο. Μιλάμε για μια επαρχιακή πόλη, όπου η αντίληψη ήταν  ότι ενώ έγραφα έκθεση για 18-19 μου έβαζαν 15, είτε γιατί δεν τους άρεσε η εξωτερική μου εμφάνιση, είτε επειδή δεν μίλαγα στην τάξη, ήμουν πολύ ήρεμη. Ακόμα και αυτά, βέβαια, χρήσιμα είναι γιατί σε οδηγούν σε δημιουργικές διεξόδους. Ασχολήθηκα με το γράψιμο, την ζωγραφική.
Για μένα η μουσική καλύπτει κενά που τίποτα άλλο δεν μπορεί να τα καλύψει. Είναι κάτι που μπορείς να ακούσεις, ενώ ταυτόχρονα ασχολείσαι με ό,τι θέλεις και όπου θέλεις, κάνοντας μπάνιο, πίνοντας καφέ…
1_DSC_2341 5_DSC_2406 6_DSC_2448 021 (2) 3_DSC_2365
Η μουσική είναι κάτι που με έχει χτίσει. Χτίζει ανθρώπους και συνειδήσεις, σε βάζει σε ομάδες, σε κάνει να προσαρμόζεσαι, βρίσκεις ανθρώπους για να ανταλλάξεις κουβέντες.
Το Οκτώβρη του 2008 κάνω το πρώτο μου σχέδιο. Πριν έκανα κάτι λογότυπα σε διάφορες μπάντες. Όταν ξεκίνησα να τα φτιάχνω μου βγήκαν έτσι, χωρίς να ξέρω από πριν τι θα βγει. Στην συνέχεια, βέβαια, άρχισα να τα εξελίσσω. Θυμάμαι όταν ήμουν στο τρίτο εξάμηνο στην σχολή, έχω πετύχει καθηγητή να λιβανίζει στις 8 το πρωί το αμφιθέατρο. Παρακολουθούσα διαλέξεις για θέματα που δεν με ενδιέφεραν, και έτσι άρχισα να κάνω αυτά τα σχέδια.
Επίσης, σε στέλνουν σε νοσοκομεία τα πρωινά για να παρηγορήσεις γριές. Πηγαίνεις σε μοναχικούς ανθρώπους στα νοσοκομεία και τους λες πόσο τους αγαπάει ο θεός απ” όσο ξέρω, γιατί φυσικά, δεν πήγα ποτέ. Υποθέτω ότι κάποια παρηγοριά έβρισκαν, εφ” όσον πιστεύουν. Σε τέτοια σκηνικά μου βγήκε ένα είδος άμυνας. Αυτό που έβλεπες σου προκαλούσε αποστροφή, να σε πιάνουν από τα μούτρα και να σου λένε ‘πίστεψε’, ‘πρέπει’.
Οι εικόνες προέκυψαν φέτος. Ξεκίνησαν σαν αστείο. Σχεδιάζοντας αυτές τις εικόνες σκεφτόμουν ποιο ύφος θα είχε ο Χριστός αν μάθαινε ότι γεννήθηκε για να θυσιαστεί και να πεθάνει. Έχω φτιάξει μια φιγούρα τρομοκρατημένη, με την αίσθηση ότι θέλει να αποδράσει.
Το λάθος στην σχολή ήταν ότι δεν πρέπει να βλέπεις την θρησκεία ως θεολόγος αλλά ως κοινωνιολόγος, σαν ένα φαινόμενο για έρευνα.
Η πίστη έχει μεγάλη δύναμη επειδή είναι μια καλή απάντηση στο φόβο του θανάτου, νιώθουμε πολύ μικροί σε οτιδήποτε, πρέπει οι πράξεις δηλαδή να έχουν σημασία και να είναι καλές. Άμα καταρρεύσει αυτή η ηθική, θα διαλυθεί και η κοινωνία. Θέλεις να ανήκεις κάπου, να πιστεύεις σε κάτι και να θεωρείς ότι υπάρχεις για κάποιο λόγο.
Το πιο ωραίο ταξίδι που έχω κάνει είναι μόνη μου στην Τσεχία, σε ένα φεστιβάλ. Είχε τέλειο καιρό, είχα περάσει τρεις μέρες μόνη μου, συναντούσα και συνομιλούσα με ανθρώπους που δεν ήξερα, από πολλές άλλες χώρες, κάνοντας μόνο αυτά που ήθελα.
7_DSC_2454 08_DSC_2491
Ο έρωτας είναι πολύ σχετικό πράγμα. Μπορεί να είσαι ερωτευμένος τη μία μέρα και την άλλη να παρατηρήσεις κάτι – ή απλώς να πάρει διαφορετική ροή η σκέψη σου- και να σταματήσεις να είσαι. Ο καθένας ερωτεύεται και δίνεται διαφορετικά. Άλλοι θέλουν το χρόνο τους να ερωτευτούν, άλλοι δίνονται με τη μία, στην πορεία ο έρωτας μπορεί να πεθάνει και να αναβιώσει(σύντομα ή μετά από χρόνια) ή να πεθάνει για τα καλά. Η αγάπη είναι άλλο θέμα, πολύ πιο συγκεκριμένο. Λιγότερο εγωιστικό συναίσθημα. Θες να είναι ο άλλος καλά. Ό,τι και να γίνει, ό,τι και να κάνετε μεταξύ σας, σε οποιαδήποτε κατάσταση και να βρεθείτε. Σε προσωπικό επίπεδο απλώς νιώθω χαρούμενη με το ό,τι έχω ζήσει και τα δύο, με καλό ή κακό τρόπο. Άμα κρίνεις από τις ζωγραφιές μου, θα δεις ότι είναι κυρίως με κακό-αλλά ας μην το πάμε εκεί…
itit l t k m
http://mywonderyearsnevergotcancelled.tumblr.com/
Κείμενο: Γιάννης Πανταζόπουλος, j.pantazopoulos@yahoo.gr
Φωτογραφίες: Θανάσης Καρατζάς, karatzas_t@yahoo.gr 


http://grekamag.gr/16215/#.U6afW5h74UM.facebook

Δεν υπάρχουν σχόλια: